Raman. P

ശുദ്ധത്തില്‍ നിഷ്ഠവെച്ചിട്ടും
അയിത്തം പാലിച്ചിട്ടും
എന്റെ പൂര്‍വ്വികരിലാരുടേയും മുഖം,രൂപം,വ്യക്തിത്വം
വേറിട്ടറിയുന്നില്ലല്ലോ
ഒരിരുട്ട്. അത്രതന്നെ.

അതു ചുഴറ്റിയ തീണ്ടാപ്പാടകലം
എന്നിലും പുളഞ്ഞുവീഴുന്നു.
മറ്റു മനുഷ്യരോട് മൃഗങ്ങളോട് ചെടികളോട് വസ്തുക്കളോട്
ഇടപെടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴേ
പൊട്ടിവീണ് പിളര്‍പ്പുണ്ടാക്കുന്ന ഈ വിടവ്.

ഇതിനെയല്ലേ ഏകാന്തത എന്നുവിളിച്ച്
ഞാന്‍ ഓമനിച്ചത്?
ശൂന്യത എന്നു കരുതി കരഞ്ഞത്?
മൂകത എന്നു ധരിച്ച് ധ്യാനസ്ഥനായത്?

വാക്കേ, കവിതേ, ദൂരെ നില്‍ക്കുന്ന നായേ
എന്റെ പൂര്‍വ്വികരെക്കൊണ്ട് തലോടിക്കൂ
ദൂരെ കാണുന്ന തീയ്യില്‍ അവരെ കുളിപ്പിക്കൂ
അകറ്റിനിര്‍ത്തിയ മനുഷ്യരിലേക്ക് നടത്തിക്കൂ
അവര്‍ ഇരുട്ടല്ലാതാവട്ടെ.
അവര്‍ക്കു രൂപമുണ്ടാവട്ടെ.
അവര്‍ പാകിയ തീണ്ടാപ്പാടകലം
ലോകത്തിനും എനിക്കുമിടയില്‍
പൊട്ടിത്തെറിക്കാതെ നിര്‍വീര്യമാവട്ടെ.