Harisankar Kartha

വെയിലത്ത് ചൂടാക്കാൻ വച്ച ആകാശം കരിഞ്ഞടിക്ക് പിടിച്ച നേരം...



ഹൃദയമാളത്തിലെ കുട്ടിക്കുരങ്ങൻ കരിയിലകൾക്കിടയിലെ അമ്പിളിമാങ്ങയ്ക്ക് കൈ നീട്ടിപ്പോയ നിമിഷമാണ് കാറ്റുകൾ തട്ടി കോണ്ട് പോവുകയായിരുന്ന കാറുകൾ മരങ്ങളിലിടിച്ച് സൂര്യൻ മോഷ്ടിച്ച് വച്ചിരുന്ന ഭൂമിയുടെ അരഞ്ഞാണങ്ങൾ മൊട്ടുസൂചികളായി ചിന്നി ചിതറി വീണത്...

കുട്ടിക്കുരങ്ങൻ വാലും ചുരുട്ടി വാ പൊളിച്ചിരുന്നു പോയി.
കുളിരലകളിൽ
അവനുറങ്ങി പോയി.

ചന്ദ്രികപൊയ്കയിലെ കൊമ്പന്മുയൽ ഇതൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടാവില്ല എന്ന് കാലങ്കോഴി ആഴത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തി.

അവനുറങ്ങിയുണർന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ മഴ മെഴുകിയ ആ‍കാശത്തിലൊരു മുഴുതിങ്കൾപ്പെരുമാൾ...



കുട്ടിക്കുരങ്ങന്റെ വായടഞ്ഞു.
എങ്കിൽ മാങ്ങ പറിച്ചു കളഞ്ഞേക്കാം എന്നുറച്ചൊരൊറ്റ ചാട്ടവും വച്ച് കൊടുത്തു.
അപ്പോൾ മുതൽ ഹൃദയത്തിലൊറ്റവെളിച്ചം മുഴുവങ്കാളയായി നിന്നു..

പൊടുന്നനെ കണ്ണുകളായിരവും മിഴിച്ചരുളുന്ന ദേവത ഒരു പരമസാധുവിന്റെ നട്ടെല്ല് വലിച്ചൂരിയാഞ്ഞ് കുട്ടിക്കുരങ്ങനെ വീക്കിക്കളഞ്ഞു...


തലയിൽ നിന്നും വാലിൻ തുമ്പോളം കല്പകവൃക്ഷപ്പൂവിൻ ഗന്ധം ഗന്ധം...

കാറ്റുകൾ നിലയ്ക്കും മുമ്പെ പറഞ്ഞു
- ഇനി നമുക്ക് പാതാളത്തിൽ കണ്ട് മുട്ടാം.

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍