Hema. V.K
വീടുമാറുമ്പോള്‍,ക്കൂടെ വരാത്തതായിട്ടുണ്ടു
ചില;തേതു വേനല്‍ക്കും മാര്‍ചുരത്തീടും കിണര്‍;
തിളച്ചുതൂവും പാലിന്‍ ചൂടുപറ്റിയ പാതാം-
പുറം വിട്ടിറങ്ങാത്ത മടിച്ചിവെള്ളപ്പൂച്ച;
കൃത്യമായ്‌ പുലരിയില്‍ മേശയ്ക്കുമീതെയെത്തി
വലിഞ്ഞെന്‍ മിഴിതൊടും കനകവെയില്‍ച്ചീള്‌;
അരയോളമാംമുമ്പേ മൊട്ടിട്ട പൊന്‍ചെമ്പകം,
കടല്‍കാണുവാന്‍ പൊങ്ങിനോക്കുന്ന വളര്‍മാവ്‌.

നാല്‍ക്കൂട്ടവഴിക്കണ്ണിനൊക്കെയും മേയാന്‍ ജനല്‍-
ച്ചട്ടങ്ങളിളക്കിയ നാണമില്ലാത്ത വീട്‌,
വെയ്‌ലിലും മഴയിലും കൂരചോര്‍ന്നൊലിച്ചെല്ലാ-
മുളുത്തു പൊള്ളയ്ക്കുന്ന പേടിതീരാത്ത വീട്‌.
കിഴവന്‍കാറ്റ്‌ പല്ലുകടിച്ചു പിറുപിറുത്ത്‌
ഉറങ്ങാതെന്നും രാത്രിയലയും ഭ്രാന്തന്‍വീട്‌.
ഇരുള്‍ വായ്തുറന്ന്‌, ആമത്തോടുപോല്‍, വേതാളംപോല്‍
എന്‍ചുമലേറിക്കൂടെപ്പോരുന്നീ വീടെന്നാളും.

കരളിന്നുള്ളിലാഴ്‌ന്നു പിണയുമിതിന്‍ തായ്‌വേര്‍
നഖത്താല്‍,പല്ലാല്‍,പ്രാണന്‍ വാര്‍ന്നുവാര്‍ന്നറുത്തിട്ടാ-
നെഞ്ചിലെപ്പോടിന്നുള്ളി,ലൊളിച്ചു കടത്തുന്നേന്‍
തുണയായ്‌, വിളര്‍ത്തൊരീ ചെറുതീനാളം മാത്രം.

പിറകേ മണത്തെത്തും പകയെ മുറിയ്ക്കുള്ളില്‍
കുടുക്കി, നടവാതില്‍ താഴിട്ടുപൂട്ടി;ത്താക്കോല്‍
തലയ്ക്കുമീതെ ചുറ്റി,പ്പിറകില്‍ വലിച്ചെറി-
ഞ്ഞിരുട്ടില്‍, നടയോരോന്നിറങ്ങവേ, താഴെ-
യെനിക്കായ്‌ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിപ്പുനീ; താനേ!
(ശരിയ്ക്കുമീനാളെല്ലാം ഞാന്‍ കൊതിച്ചതുപോലെ.)

വെറുപ്പും കണ്ണുനീരും
വഴുക്കുമീപ്പാതയില്‍,
അഴുക്കി,ലിടറി നാം
വീഴാതെ പോകേണ്ടയോ?
ഉറപ്പില്ലെന്നേ തോന്നു-
മെങ്കിലും, ദൃഢാസ്ഥിയായ്‌,
അഴകില്ലാത്തെന്‍ വലം-
കൈ പിടിച്ചാലും വേഗം.

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍