Aryambika. S.V
മണ്ണാങ്കട്ട ഞാന്‍ നീയേ കരിയില
പുണ്യമാകാന്‍ പുറപ്പെട്ട പാപങ്ങള്‍
വിണ്‍മുഖത്തു കറുക്കുന്ന നീരസം
നമ്മളാദ്യമറിഞ്ഞില്ല പാതയില്‍

കൊള്ളിവീശി വിറപ്പിച്ചു രാവുകള്‍
മുള്ളുപോലെ തറയ്ക്കുന്നു നോവുകള്‍
കണ്ണുനീര്‍പ്പെയ്ത്തിലാകെയലിയുന്ന
പെണ്ണിനായ്‌ കുട നീര്‍ത്തിനിന്‍ പൗരുഷം

കണ്ടുഞ്ഞാന്‍ നിന്‍ കരിഞ്ഞ സിരകളില്‍
പണ്ടൊഴുകിയ പച്ചയാമാര്‍ജ്ജവം
കേട്ടുഞ്ഞാനാ പരുക്കന്‍ സ്വരത്തിലും
പാട്ടുറങ്ങും മധുരമാം മര്‍മ്മരം

പൊള്ളുമോര്‍മ്മയായ്‌ തീവെയില്‍, മെല്ലെ നിന്‍
ഉള്ളുറപ്പുമുരുകിത്തുടങ്ങിയോ?
പേടിയോ പെരുംകാറ്റായ്‌ അടര്‍ത്തി ഞാന്‍
ചൂടിയ കനല്‍ക്കാടിന്‍ തഴപ്പിനെ?
പിന്നിലായിനീയെന്നോ കനമായി
നിന്നിലെന്നാല്‍ സുഭദ്രമെന്‍ ധീരത
കണ്ടുനീയെന്‍ വരണ്ട മിഴിയിലും
പണ്ടുണര്‍ന്ന കിനാവിന്റെയാര്‍ദ്രത

കേട്ടുനീയെന്‍ ചുളിവീണ വാക്കിലും
കാട്ടരുവി മിനുക്കും മൃദുസ്വനം
ഇല്ലിനിയും ദുരിതദൂരങ്ങള്‍, നാം
തെല്ലുവിശ്വാസമൂതി വളര്‍ത്തവേ

കൈയ്യുകോര്‍ത്തു കരച്ചിലും പേടിയും
പെയ്യുകയാണു കാറ്റ്‌, വീശീ മഴ
ചീറുമേതോ ഭയത്തിന്‍ ചിറകില്‍ വെ-
ണ്ണീറുപോല്‍ നീ പറന്നകന്നീടവേ

ചോരപോലെ ചിതറിത്തെറിച്ചു ഞാന്‍
നൂറുചാലായ്‌ അലിഞ്ഞുപോയ്‌ കണ്ണീരില്