Balachandran Chullikkad
ആലാപനം :
ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌


('പകലുകള്‍ രാത്രികള്‍' എന്ന
കവിതയില്‍നിന്ന്‌ ഒരു ഭാഗം)



നീതന്നെ ജീവിതം സന്ധ്യേ
നീതന്നെ മരണവും സന്ധ്യേ
നീതന്നെയിരുളുന്നു
നീതന്നെ മറയുന്നു
നീതന്നെ നീതന്നെ സന്ധ്യേ

നിന്‍കണ്ണില്‍ നിറയുന്നു
നിബിഡാന്ധകാരം
നിന്‍ചുണ്ടിലുറയുന്നു
ഘനശൈത്യഭാരം
നിന്നില്‍ പിറക്കുന്നു
രാത്രികള്‍ പകലുകള്‍
നിന്നില്‍ മരിക്കുന്നു സന്ധ്യേ
നീ രാത്രിതന്‍ ജനനി
നീ മൃത്യുവിന്‍ കമനി
നീ പുണ്യപാപ പരിഹാരം

നരവന്നു മൂടിയ ശിരസ്സില്‍ മനസ്സില്‍
നരനായൊരോര്‍മ്മ വിളറുന്നു
നരകങ്ങളെങ്ങെന്റെ
സ്വര്‍ഗ്ഗങ്ങളെ,ങ്ങവകള്‍
തിരയുന്നു നീതന്നെ സന്ധ്യേ

നിദ്രകള്‍വരാതായി
നിറകണ്ണില്‍ നിന്‍സ്മരണ
മുദ്രകള്‍ നിഴല്‍നട്ടു നില്‍ക്കേ

നിന്‍ മുടിച്ചുരുളിലെന്‍
വിരല്‍ ചുറ്റിവരിയുന്നു
നിന്‍ മടിക്കുഴിയിലെന്‍
കരള്‍ കൊത്തിവലിയുന്നു
എല്ലാര്‍ക്കുമിടമുള്ള
വിരിവാര്‍ന്ന ഭൂമിയില്‍
പുല്ലിനും പുഴുവിനും
പഴുതുള്ള ഭൂമിയില്‍
മുടി പിന്നി മെടയുന്ന
വിരല്‍ നീണ്ടു നീണ്ടു നിന്‍
മടിയിലെക്കുടിലില്‍ച്ചെ-
ന്നഭയം തിരക്കുന്നു

പകലായ പകലൊക്കെ
വറ്റിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും
പതിവായി നീ വന്ന നാളില്‍
പിരിയാതെ, 'ശുഭരാത്രി'
പറയാതെ കുന്നിന്റെ
ചെരിവില്‍ക്കിടന്നുവോ നമ്മള്‍?
പുണരാതെ, ചുംബനം
പകരാതെ മഞ്ഞിന്റെ
കുളിരില്‍ക്കഴിഞ്ഞുവോ നമ്മള്‍?

ഒരു വാതില്‍ മെല്ലെ-
ത്തുറന്നിറങ്ങുന്നപോല്‍
കരിയില കൊഴിയുന്നപോലെ,
ഒരു മഞ്ഞുകട്ട-
യലിയുന്നപോലെത്ര
ലഘുവായി, ലളിതമായ്‌
നീ മറഞ്ഞൂ!

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍