Ajith
നിന്റെ അക്ഷരം
ചന്ദ്രക്കലയും തിലകവുമായി
ദര്‍ബാറിലിരിക്കുമ്പോള്‍
എന്റേത്‌
മാമ്പൂവിലിഴയുന്ന കരിയുറുമ്പ്‌

നീ
ചെവിയുടെ തുറുങ്കിലടയുന്ന വേദം;
അടച്ചുവെച്ച തടിയന്‍ പുസ്തകം

ഞാന്‍
മനസ്സുകളിലേയ്ക്കു പടരുന്ന
തുപ്പല്‍നനവുള്ള നാവ്‌;
മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വര്‍ത്തമാനം

തത്വജ്ഞാനത്തിന്റെ
തുള്ളിപേറുന്ന താമരയായ്‌
നീ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
കാണാനായ്‌ മാത്രം
കണിക്കൊന്നയായ്‌ ഞാന്‍
പൂത്തുലയും

മേഘസന്ദേശമായ്‌
ആകാശത്തില്‍ നീ അലയുമ്പോള്‍
മാനത്തുകണ്ണിയായ്‌
കലക്കവെള്ളത്തില്‍
ഞാന്‍ നീന്തിത്തുടിക്കും

നിന്നെ
പണ്ഡി‍തന്മാര്‍
ചവച്ചരയ്ക്കും
എന്നെ മഴവെള്ളത്തില്‍
എഴുത്തച്ഛന്‍ വരയ്ക്കും

സാലഭഞ്ജികയുടെ കൈയില്‍
ചെരാതായ്‌ നീ തെളിയുമ്പോള്‍
കുരുമുളകിലയില്‍ മഴദീപമായ്‌
കാറ്റില്‍ ഞാനിളകും

നീ
വേദാന്തം പറയുന്ന
സ്വര്‍ഗ്ഗവാതില്‍പ്പക്ഷി
ഞാന്‍
തുഞ്ചന്‍പറമ്പില്‍
ചെമ്പരത്തി കൊത്തിപ്പറക്കുന്ന
കുരുത്തോലപ്പക്ഷി

നീ അന്യോന്യത്തില്‍
കുഴഞ്ഞുപോവുന്ന നാവ്‌
ഞാന്‍
കുഴഞ്ഞ നാവുപോലും
തൊട്ടുനക്കുന്ന വാക്ക്‌

അര്‍ച്ചനയ്ക്ക്‌ പൂവായ്‌ നീ വിടരുമ്പോള്‍
വീണപൂവിലും വരികളായ്‌ ഞാന്‍ വിടരും

നീ ചുറ്റമ്പലത്തില്‍നിന്നും
ഇറങ്ങിവരുന്ന പൂജാരി;
അയിത്തത്തോടെ
എറിഞ്ഞുതരുന്ന ചന്ദനം.
ഞാന്‍
മണിയൊച്ചകേട്ട്‌
പ്രാകാരച്ചാരില്‍നിന്നും
പറന്നുപോവുന്ന പ്രാവ്‌

കാലത്തിന്റെ സേതുബന്ധനത്തില്‍
നീ കുരുങ്ങും
കുന്നില്‍ത്തടഞ്ഞ പുഴയായ്‌
ഞാനൊഴുകും
ബധിരകര്‍ണ്ണന്റെ കുയില്‍നാദമാവും
ആണ്ടാണ്ടുപോവുന്ന
അവസാന ശ്വാസത്തിലും
വാക്കുകളുടെ കുമിളയായുയരും