Jayakrishnan. A
കുറച്ചുനേരം നടക്കാന്‍ പോകുന്നു
പിന്നെ വന്നിരുന്നൊരു കവിതയെഴുതുന്നു
കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ നദികളുടെ
തെളിഞ്ഞ ഓര്‍മ്മകളെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുന്നു
മരങ്ങളോട്‌ വര്‍ത്തമാനം പറയുന്നു
തെറിച്ചുപോയവയെല്ലാം
ഒരുക്കൂട്ടിവെക്കുന്നു
നേരത്തെ എഴുതിയവയെല്ലാം
കവിതകളല്ല എന്നു തോന്നുന്നു
ഏറ്റവും ചെറിയ ബുദ്ധികൊണ്ടെഴുതുന്നതാവും
കവതകള്‍
പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകളില്‍നിന്ന്‌
കുന്നുകളുടെ ഏറ്റവും മുകളില്‍നിന്ന്‌
കാറ്റില്‍ ഓര്‍മ്മ മണക്കുന്ന ഇലകളെപ്പറ്റി
മണ്ണു പറഞ്ഞ കഥകള്‍ മുഴുവന്‍
പൂവുകളാക്കുന്നു മരങ്ങള്‍
കനംകൂടിയ ഓര്‍മ്മകളുടെ വരികള്‍
വാരിച്ചുറ്റി ദൂരേയ്ക്കെറിയുന്നു
ഓര്‍മ്മകളായിത്തന്നെ അവ
മടങ്ങിവന്നേയ്ക്കാം
ഞാനൊരു കവിയേ അല്ല
എത്രയെത്ര വരികളാണ്‌
വാക്കുകളായി വരാത്തത്‌?
ആര്‍ക്കും എഴുതാനാവാത്തതാവും
കവിതകള്‍