Sebastian
മണ്ണു വെറുത്തപ്പോള്‍
മരത്തില്‍ക്കയറി കൊമ്പുകളിലൂടെ
മുകളിലേയ്ക്കു പോയി.
ചില്ലകളില്‍നിന്നും അന്തരീക്ഷത്തില്‍ച്ചവിട്ടി
വായുവിന്റെ വഴുക്കുന്ന പടവുകളിലൂടെ
മേഘത്തിന്റെ തട്ടുകളിലേയ്ക്കു കയറി.
അവിടെനിന്ന്‌ ശൂന്യമായ അന്തരീക്ഷത്തിലെത്തി.
അവിടെ ഉന്മാദത്താലും പ്രണയത്താലും നിറങ്ങളാലും
പോരാട്ടങ്ങളാലും അക്ഷരങ്ങളാലും
ജീവിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരെ കണ്ടു.
അവര്‍ നീന്തിക്കളിക്കുന്നു.
അതിലൊരാള്‍ കളിനിര്‍ത്തി
വചനം പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

നോക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വീടുകളുണ്ട്‌ ഭൂമിയില്‍.
നോക്കുന്നമാത്രയില്‍ അതു തിരിഞ്ഞിരിക്കും.
പഴയ അലക്കുകല്ലും കക്കൂസും ചാരിവെച്ച കുപ്പികളും
കന്നാസും പൊട്ടിയ പാത്രങ്ങളും
പ്ലാസ്റ്റിക്ക്‌ കിറ്റുകളും കാണും.
സുന്ദരനെന്നു കരുതിയിരുന്ന വീട്ടുടമസ്ഥന്‍
ഷര്‍ട്ടിടാതെ വിരൂപനായി കാണും.
ചികയുന്ന കോഴിയും മുഷിഞ്ഞ തുണിയും
കരയുന്ന കാക്കകളേയും കാണും.
സെറ്റുപല്ലൂരിയ മദ്ധ്യവയസ്ക
മീന്‍ മുറിക്കുന്നതുകാണും.
പൂന്തോട്ടമോ പുകഴ്ചയോ ഇല്ലാതെ
അപ്പിയിട്ടു മെഴുകിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ
സ്വന്തം പിന്നാമ്പുറം കാണിച്ചുതരുന്ന
വീടുകളുണ്ട്‌ ഭൂമിയില്‍.
അയാള്‍ പ്രസംഗം നിര്‍ത്തി.

രാത്രിയായി.
എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ
ഭൂമിയിലെ സ്വന്തം വീടുകളുടെ പൂമുഖത്തേയ്ക്കു നോക്കി.

അത്ഭുതം!
പെട്ടെന്നു തിരിഞ്ഞിരുന്നു വീടുകള്‍.
പിന്‍വാതില്‍ പൂമുഖത്തായി
കള്ളനോ ജാരനോ പട്ടിയോ പ്രേതമോ
പൂച്ചയോ എലിയോ വിശുദ്ധനോ
ഓരോ വീട്ടിലേയ്ക്കും പതുങ്ങിക്കയറുന്നത്‌
ഒരോരുത്തരും നോക്കിനിന്നു.

പുലര്‍ന്നപ്പോള്‍
കള്ളനോ ജാരനോ പട്ടിയോ പ്രേതമോ
പൂച്ചയോ എലിയോ വിശുദ്ധനോ
ഓരോ വീടിന്റേയും പിന്നാമ്പുറത്തുനിന്നും
അല്ല, പൂമുഖത്തുനിന്നും പല്ലുതേയ്ക്കുന്നു.
അവര്‍ കാറിത്തുപ്പിയത്‌
സ്വന്തം വീടുകളെ നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന
ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തു പതിച്ചു.