Rafeek Ahammed
ഇരുളാണ്ടീ ഇരുളാണ്ടീ
തോറ്റു നിന്നെക്കൊണ്ട്‌.
സൂര്യന്‍ ഞാന്‍
ഉറങ്ങണമെനിക്ക്‌
പുറംതിരിഞ്ഞ്‌ കുന്തിച്ചിരിപ്പാണു നീ
തിളങ്ങീല വെളുത്തീല
പാത്രങ്ങളിനിയും
ഇനിയുമവയില്‍
മിന്നിമിഴിക്കാന്‍ വയ്യെനിക്ക്‌
കണ്‍പോളകള്‍ താഴ്‌ന്നു
കണ്ണുചോന്നു
രാത്രിശാപ്പാടിന്‌
ആളുകള്‍ വന്നുതുടങ്ങി
പോകട്ടെ കടലില്‍ ഞാന്‍

ഇരുളാണ്ടീ ഇരുളാണ്ടീ
ചന്തിരന്‍ ഞാന്‍
മടങ്ങണമെനിക്ക്‌
തെളിഞ്ഞില്ല വിളങ്ങീല
വെണ്ണക്കല്‍ മേശകള്‍
നടുവളച്ചുതുടച്ചോണ്ടിരുന്നാല്‍
കാണില്ല എന്നെ
ആര്‍ക്കോണംവിട്ട്‌
വണ്ടി നീങ്ങിയപ്പോള്‍
പിറകെ ഓടിനോക്കി
ഒട്ടുദൂരം
കാര്‍മേഘങ്ങളില്‍
തടഞ്ഞുവീണു
കണ്ടിട്ടില്ല പിന്നെ നിന്നെ.
ചില്ലോടിലൂടെ
അതേ നീലക്കുപ്പായം കണ്ടു നോക്കി
ദുര്‍മ്മണങ്ങളിലേയ്ക്ക്‌
നിലാവിന്‌ വരാനാവില്ല.
ഊട്ടുപുര അടച്ചുകഴിഞ്ഞു
മാനം നരച്ചു
പറ്റുമെങ്കില്‍ പുറത്തേയ്ക്കു വാ.
ഇരുളാണ്ടീ ഇരുളാണ്ടീ
ഞാനേ നച്ചത്തിരം
ധര്‍മ്മാശുപത്രിയില്‍
തള്ള നിന്നെ പെറ്റിടുമ്പോള്‍
ആരും ഗണിക്കാനിടയില്ലാത്ത
ജാതകക്കള്ളിയില്‍
ഞാനല്ലേ നില്‍ക്കാനുണ്ടായുള്ളൂ
തറ തുടച്ചു നിരങ്ങും നിന്റെ
പണികഴിയുംവരെ
കാത്തുനില്‍ക്കാന്‍ വയ്യ
കാലിച്ചായക്ക്‌ ആളുവരാറായി
കെടണമെനിക്ക്‌

ഇരുളാണ്ടീ ഇരുളാണ്ടീ
രാത്തിരിയാണു ഞാന്‍
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രവുമില്ലാത്ത
നിശ്ശബ്ദനഗ്നത
അവരൊക്കെ നിന്റെ ചങ്ങാതിമാര്‍
എങ്കിലും ഞാന്‍ മാത്രമല്ലേ കണ്ടിട്ടുള്ളു
മൊരിയും കൂനുമുള്ള നിന്റെ മുതുകത്തെ
ഉണര്‍ത്തുപാടുകള്‍.