Vasudevan Korom
റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലെ
തിരക്കില്‍നിന്ന്‌
ഇന്നലെ രാവിലെ എനിക്ക്‌
ഒരു തീവണ്ടി വീണുകിട്ടി

പാളമോ സിഗ്നലോ
പ്ലാറ്റുഫോമോ
ഒന്നും വീണുകിട്ടിയില്ല
കുറേ ബോഗികള്‍ മാത്രം.

ആധുനികതയുടെ
ഭാരം ചുമന്നുവന്ന
ആ ഭാരത്തോളം പഴക്കമുള്ള
കുറേ ബോഗികള്‍

തീവണ്ടി പോകുന്നിടത്തെല്ലാം
ചന്തുമേനോന്റെ നോവലിലെ
മാധവന്‍ പോയതും
പഥേര്‍പാഞ്ചാലിയില്‍
തീവണ്ടിപോകുന്നത്‌
അപ്പുവും ദുര്‍ഗ്ഗയും നോക്കിനിന്നതും
ഞാനോര്‍ത്തു

വീണുകിട്ടിയ തീവണ്ടി
എവിടെ ഒളിപ്പിക്കും
കാണാതായ തീവണ്ടിയെക്കുറിച്ച്‌
യാത്രക്കാര്‍
അന്വേഷണവും വ്യാകുലതയും
പരിഭവവും കാണിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

സേ്റ്റഷന്‍മാസ്റ്റര്‍, ഡ്രൈവര്‍
ടി.ടി.ആറിന്റെ കറുത്ത കോട്ട്‌,
യാത്രക്കാര്‍,
കാപ്പിവില്‍പനക്കാര്‍, അങ്ങനെയൊന്നും
കളഞ്ഞുകിട്ടിയില്ല

ഇരുമ്പോ അലുമിനിയമോ
തകരപ്പാട്ടയോ കിട്ടിയാല്‍
അടിച്ചുപരത്തി കൊണ്ടുപോകുന്ന
ഒരുകൂട്ടം ആള്‍ക്കാരെ കിട്ടി

തീവണ്ടി അവരുടെ കയ്യിലേക്ക്‌
വെച്ചുനീട്ടിയപ്പോള്‍
അതു പൊളിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആയുധം
കൈയ്യിലില്ലാത്തതോര്‍ത്ത്‌
അവര്‍ നിരാശരാകുമോ എന്ന്‌
സംശയിച്ചിരുന്നു

തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍
തീവണ്ടി കുത്തിപ്പൊളിക്കുന്നതിന്റെ
ഒരു പ്രത്യേക താളം
മനസ്സു നിറച്ചു
പണ്ടു തീവണ്ടി ഓടുമ്പോള്‍ കേട്ട
അതേ താളത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനി

ആധുനികതയുടെ ചെറിയ രൂപകം
സീറ്റുകളായോ പുകയായോ
ആവിയായോ
പുകയുടെ കറുപ്പായോ
കറുപ്പിന്റെ ഊര്‍ജ്ജമായോ
പിറ്റേന്ന്‌ റെയില്‍വേസേ്റ്റഷനില്‍
വീണുകിടക്കുന്നു.