Venu Kundoorkunnu
രാത്രിയില്‍
നഗരവീഥിയില്‍
പകലുഷ്ണത്തിന്റെ
പിത്തനീര്‍ ഛര്‍ദ്ദിക്കുന്ന
വിളക്കുകാലിന്റെ നിറുകയിലിരുന്ന്‌
ഒരു കൂമന്‍ വികൃതമായി ചീറുകയായിരുന്നു.

പാവം അത്‌ മൂളാന്‍ മറന്നു പോയതാകണം!
എന്നാലും അതിനും ഓര്‍മ്മകള്‍ കാണും
കൂമനൊന്നു മൂളുമ്പോള്‍
കൂമത്തി രണ്ടു മൂളുന്ന
യുഗ്മഗാനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍
ചാവറിയിപ്പിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍
പരലോകത്തിന്റെ
പാപത്തിന്റെ
പാമ്പിന്‍ കാവിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍.

വീടോര്‍മ്മകളുടെ വീര്‍പ്പുകള്‍
ചീറലായ്‌ പെരുകവേ
രാത്തെരുവുകളിലൊന്നില്‍നിന്ന്‌
ഒരാംബുലന്‍സിന്റെ
ഒരേ ആവൃതിയിലുള്ള നിലവിളി
അതു കേട്ടു.

രാവു പകലാവുന്ന തെരുവുമൂലയില്‍
ഒരു കാക്ക ധൃതിയോടെ
ചിക്കിപ്പെറുക്കുന്നത്‌
കുരുക്ഷേത്രത്തോളം പഴക്കമുള്ള
കുടിപ്പകയേതുമില്ലാതെ
അതുകണ്ടു

താഴെ കാനയില്‍ നിന്ന്‌ കയറിവന്ന
തടിച്ചുകൊഴുത്തൊരെലിയെ
പ്രാക്കുതീണ്ടാതെ
അതുനോക്കി

പിന്നെ മൂളല്‍ മാത്രമല്ല
സ്വന്തം സാന്നിദ്ധ്യം തന്നെ
ഇവിടെ പ്രകൃതിവിരുദ്ധമെന്ന്‌ ലജ്ജിച്ച്‌
എല്ലാം കാണുന്ന
തന്റെ ഇരുട്ടും തേടി
അത്‌ പറന്നു പോയി