Kavitha Balakrishnan
എല്ലാ ദ്രവങ്ങളും അലിയും, നിര്‍ന്നിമേഷമായ്
പൊട്ടുപൊട്ടായ് ഇഴഞ്ഞുലര്‍ന്നു കലരും
യാന്ത്രികമായതൊന്നുമില്ല

അന്നം പോകുന്ന വഴിയറിയാം
ഓരോ പതനത്തിലും ദഹിച്ചുപോകുന്നു
തീപാറുന്ന പോക്ക്, ഇത്ര വേഗമെന്തിന്
ഉം ഉം എന്നു മൂളിക്കൊണ്ടു പോരേ

ഒരു കവിള്‍ വെള്ളം ചൂഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതിന്റെ
ഗാനങ്ങളല്ലേ ഈ ഉതിര്‍പ്പുകള്‍?

ശ്വാസം വിഴുങ്ങായ്‌ക
‍അത് എത്രമേല്‍ മിടിക്കും, ഒന്നു ക്ഷമിയ്ക്കൂ
അതിലൊന്നു കുമിളയാകും, എത്ര സ്വാഭാവികമാക്കാന്‍ നോക്കിയാലും
കണ്ടുണരുക, അടര്‍ത്തിയടര്‍ത്തി
ഉള്ളാലെ തിണര്‍ക്കുന്ന രാസസൂത്രങ്ങള്‍
പഴമെന്ന പോലെ നെടുകെ പിളര്‍ത്തുക
വിത്തു തെറിച്ചുപോകും, എത്ര നീതിപൂര്‍വ്വകമാക്കാന്‍ നോക്കിയാലും

പുറത്തുവിട്ടേയ്ക്കുക ചണ്ടികളൊക്കെയും
അപാരമാണീ വിസര്‍ജ്ജനത്തിന്‍ സുഖം
അകവും പുറവും വിങ്ങുന്ന ശൂന്യതയില്‍ പിന്നെ
കനപ്പെട്ടതൊന്നുമില്ല
നാണിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ല, എത്ര വൃത്തിയാക്കാന്‍ നോക്കിയാലും