Venu Kundoorkunnu
ഞാന്‍ കലി.
ഭരദ്വാജന്റെ പുത്രന്‍
കറുത്തവന്‍
വിപരീതങ്ങളുടെ രാജാവ്‌
ഇരുട്ടിന്റെ ഈശ്വരന്‍
പരാജയങ്ങളുടെ തമ്പുരാന്‍

എനിക്കു പ്രിയം ജടാവല്‍ക്കലങ്ങളായിരുന്നില്ല
പക്ഷേ ആരും എനിക്ക്‌
കുടയും ചാമരവും തന്നില്ല
അന്തഃപ്പുരങ്ങളും അരമനകളും
ചായവും ചമയവും തന്നില്ല

അതുകൊണ്ട്‌ എന്റെ കിരീടം പാള
ചാമരം പുല്ല്‌
കുട പനംപട്ട
ചമയം കരി

എന്റെ കിനാവുകളില്‍
വരണ്ട പാറക്കെട്ടുകള്‍
കനിവറ്റ മണല്‍ക്കാടുകള്‍
കള്ളിമുള്‍ച്ചെടികള്‍

പരാജിതര്‍ പെരുകുന്നെങ്കിലും
കഥകളില്‍ ഒരു നൈഷധനെ മാത്രം
തീണ്ടാനേ എനിക്കു വിധിയുള്ളു
ഋതുപര്‍ണ്ണന്റെ ഗുണകോഷ് ം
പ ിച്ച്‌ അവനെന്നെ പുറന്തള്ളി

പക്ഷേ കാര്യങ്ങളിപ്പോഴെളുപ്പമാണ്‌
കളിയരങ്ങിലിങ്ങനെ
കലികൊണ്ടലയാനും
പന്തീരണ്ടുകാലം
താന്നിമരത്തില്‍
കാത്തിരിക്കാനും
എനിക്കിനി നേരമില്ല

റിമോട്ട്‌ കണ്‍ട്രോളില്‍
ഒന്നു വിരലമര്‍ത്തുകയേ വേണ്ടൂ
എനിക്കു കടന്നുവരാന്‍
വാതിലുകള്‍ തുറക്കുന്നു
ഇതെന്റെ കാലമാണ്‌
കലികാലം