Udayabhanu. P
ശൂന്യമായ കടലാസ്സിലേയ്ക്ക്‌
കവിത വന്നുകയറുന്നത്‌
ഇങ്ങനെയാണ്‌.
പതുക്കെ,
ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ,
അകത്തെ നിഗൂഢതകളിലേയ്ക്ക്‌
അത്‌ മിന്നലെറിയുന്നു.

ചഞ്ചലമായ ക്ഷണപ്രഭയില്‍
ഗുഹാഭിത്തികളിലെ
പ്രാകൃതചിത്രങ്ങള്‍ തെളിയും

നുകപ്പാടുകള്‍, ചോരക്കറകള്‍,
വരിവരിയായി നാട്ടിയ കുരിശുകള്‍,
ആണിപ്പഴുതിന്റെ കൈവെള്ളയില്‍
മുറുകെ ഇരമ്പുന്ന കടലുകള്‍,
കൊത്തളങ്ങള്‍ പിന്നിട്ട്‌
കിതച്ചെത്തുന്ന കവിതയോട്‌
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അടരുകളില്‍നിന്ന്‌
പായലിന്റെ ആത്മാവില്‍നിന്ന്‌
ശിലാലിഖിതങ്ങള്‍ സംസാരിക്കും.
കുതിരകളുടെ കുളമ്പടിയൊച്ചകള്‍
അടഞ്ഞുകിടന്ന ഛന്ദസ്സുകള്‍
തള്ളിത്തുറക്കും.


അപ്പോള്‍ പ്രണയത്തിന്റെ മഴയില്‍ നനഞ്ഞ്‌
നിലാവിന്റെ പുടവയണിഞ്ഞ്‌
ഉപമകള്‍, ഉത്പ്രേക്ഷകള്‍
ഒഴിഞ്ഞ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ കൈയ്യടക്കും.

അപ്പോഴാണ്‌ ഉള്‍ക്കടലുകളില്‍നിന്ന്‌
വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റില്‍
വിളക്കുകള്‍ അണയുക.
വാതിലുകളടഞ്ഞ്‌
പ്രേതാവിഷ്ടമായ പുരാതനവസതിയായി
കവിത, മരിച്ചവരുടെ ഭാഷയില്‍
നിലവിളിക്കുക.
അശാന്തമായ മൗനത്തിലേയ്ക്ക്‌ തലകുത്തി
സ്വപ്നത്തിനും യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിനുമിടയില്‍
വലിച്ചുകെട്ടിയ നൂല്‍പ്പാലത്തിലൂടെ
കവിത സഞ്ചരിക്കുക,
നഗ്നമായി.