Salam K P
നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ നട്ടെല്ലിനെക്കുറിച്ച്
ഞാന്‍ കൂടെക്കൂടെ ഓര്‍മ്മിക്കാറുണ്ട്
എങ്കിലും എവിടെവെച്ച് എപ്പോള്‍
കൈമോശംവന്നു എന്നുമാത്രം
കണ്ണാടിയില്‍ തെളിയുന്നില്ല.
എത്ര സുന്ദരമായ നാളുകള്‍
നെഞ്ചുയര്‍ത്തി
നാലുപേരോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത്,
ഏതു കുലപര്‍വ്വതത്തിലേയ്ക്കും
ഉടുമ്പിനെപ്പോലെ കുതിച്ചുകയറിയത്,
കണക്കാക്കാനാവാത്ത അഗാധതകളിലേയ്ക്ക്
ആമയെപ്പോലെ ആണ്ടിറങ്ങിയത്.
ഇപ്പോള്‍ ഗ്രഹണസമയത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെ
ഒരായുസ്സില്‍ രണ്ടുദയം
രണ്ടസ്തമയം!

സസ്തനജീവിയായ ഞാനിപ്പോള്‍
മുട്ടയിട്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിരിയിക്കുന്നു.
കൃത്രിമകശേരുക്കളില്‍
ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നു
സ്വന്തം കാലില്‍ നിവര്‍ന്നു നില്ക്കാനും
ആംഗ്യഭാഷയിലല്ലാതെ
കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാനും
എത്ര നാളായഭിലഷിക്കുന്നു.

ഒരിയ്ക്കല്‍
എല്ലാ കാല്പാദങ്ങളിലും
ആഞ്ഞുകൊത്താന്‍
സഞ്ചിയില്‍ നിറഞ്ഞ ശേഖരവുമായി
വളഞ്ഞുകൂര്‍ത്ത പല്ലില്‍ ആത്മരോഷത്തോടെ
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്...