Sunil Payattuvila
നിശബ്ദമായ ഒരിരുണ്ട
രാത്രിയിലാണു, അതെന്റെ
നെഞ്ചിലേയ്ക്കു പറന്നിറങ്ങി വന്നതു...
ആശ്രയം നഷ്ടപെട്ടു, അനാഥനായ
ഒരു പച്ചക്കുതിര...
അതിന്റെ ചിറകുകളിലൊന്നു ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയിരുന്നു.
ശ്യൂന്യമായ എന്റെ നെഞ്ചു
താമസിയാതെ അതിനു
സുരക്ഷിതമായ ഒരിടത്താവളമായി..
പരസ്പരം മിണ്ടാനും
മനസിലാക്കാനും
കഴിഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങള്‍
സുഹൃത്തുക്കളായി...
അജ്ഞാതമായ ഒരു
സൌഹൃദതിന്റെ തിരിച്ചുവരവില്‍
അദൃശ്യവും ഊഷ്മളവുമായ
ഒരാനന്ദം ഞാന്‍
അനുഭവിച്ചു..
വെളിച്ചം വെറുത്തിരുന്ന
പച്ചക്കുതിര ഒരുനാള്‍
ഇരുട്ടിലേയ്ക്കു ചൂണ്ടി ചോദിച്ചു
'എനിക്കു വേണ്ടതു സ്വാതന്ത്ര്യമാണു,
ഞാനിന്നു പറന്നു പോകയാണെങ്കില്‍
നിനക്കെന്താണു നഷ്ടമാകുക?'
ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിചു,
'എനിക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നതു
എന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്ത
നിന്റെ സൌഹൃദമാണു...'
...............................
അല്‍ഭുതത്തോടെ പച്ചക്കുതിര
എന്നെ നോക്കി...
പിന്നീടൊരിക്കലും
അതെന്നെ വിട്ടു പുറത്തേയ്ക്കു പോയില്ല....

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍