Sooraja. E.M
ശൂന്യതയ്ക്കു ചിറകുമുളയ്ക്കുമ്പോള്‍
ഞാനൊരു ശിശുവായിരുന്നു
ഒരു വെണ്‍പിറാവിന്റെ കുഞ്ഞ്‌
ഞങ്ങളൊന്നിച്ചേ പറക്കാന്‍ പ ിച്ചു
തത്തിത്തത്തി നടന്നും ചിറകു തളര്‍ന്നും
കണ്ണു കലങ്ങിയും
നോക്കൂ,
ഞങ്ങളൊന്നിച്ച്‌
ഒരേ മരത്തില്‍നിന്ന്‌
പറന്നു തുടങ്ങി
അവള്‍
ആകാശസീമകളോളം
ചിറകുകള്‍ വിടര്‍ത്തി
എന്നെ തോല്‍പിച്ചുകളഞ്ഞു.
ഞാന്‍
മരത്തിന്റെ വേരുകള്‍ നോക്കി പറന്നു
അവള്‍ തലപ്പുനോക്കിയും
കുറേ കഴിഞ്ഞ്‌
അവള്‍ തിരിച്ചുവന്ന്‌
എന്നെ ചുഴന്നുനിന്നു
ഞാന്‍ വീണ്ടും തോല്‍പിക്കപ്പെട്ടവളായി
ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും എനിക്കും
ജയിക്കണമായിരുന്നു
എന്റെ ഞരമ്പുകളിലുറങ്ങുന്ന
കോപത്തെ മുഴുവന്‍
ഞാന്‍ പുറത്തെടുത്തു
ഒരാവേശത്തിന്റെ മേലങ്കിയിട്ട്‌
അവളെ അപ്പടിയേ വിഴുങ്ങി
ആരാണു ജയിച്ചത്‌,
അവളോ ഞാനോ?
അറിഞ്ഞുകൂടാ
ഇടയ്ക്കിടെ
എന്റെയുള്ളിലിരുന്ന്‌
അവള്‍ ചിറകുകുടയുകയും
അട്ടഹസിക്കുകയും
ചെയ്യാറുണ്ട്