Ajith
മലയന്‍ കരുണന്‍
എന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്
മഴയുള്ള നാള്‍
വാഴയില ചൂടിവന്നപ്പോള്‍
കൊതുകുവലയുടെ പഞ്ചാരത്തരികളില്‍
പനിവിറയാല്‍ ഞാന്‍ കിടന്നിരുന്നു.
പനിക്കൂര്‍ക്കച്ചെടിയുടെ മരതകക്കൂമ്പുകള്‍
ചൂടേറ്റു വാടിക്കരിഞ്ഞിരുന്നു
നെറ്റിയില്‍ നെല്ലിട്ടാല്‍
പൊട്ടിത്തെറിച്ചുടന്‍
മലരായ് വീര്‍ത്തു വിരിഞ്ഞിരുന്നു
മലയന്റെ ഭാണ്ഡമഴിച്ചപ്പോളൊരുപൊതി
ചലച്ചിത്രഗാനമാണെന്നു തോന്നി.
തെച്ചി മന്ദാരം തുളസി പിച്ചക...
പഴനിമുരുകന്റെ പടമുള്ള പൊതിയിലെ
മണമുള്ള ഭസ്മമൊരു നുള്ളുനുള്ളി
മലയിലെ കുണ്ടനിടയിലൂടോടുന്ന
ചരലുപോല്‍ ഒരുമന്ത്രം ചൊല്ലിപിന്നെ
അതിശക്തമായ് ഒരൂത്തൂതി-
ചരടിന്മേല്‍-
കുരുമുളകായതു കെട്ടിനിന്നു
പതിനെട്ടു മണികള്‍കൊ-
ണ്ടൊരുമാല തീര്‍ത്തെന്റെ
മണികണ് ത്തിന്മേലെ
കെട്ടിവെച്ചു.

ദക്ഷിണവാങ്ങിച്ചിരിച്ചയാള്‍ പോയപ്പോള്‍
തെച്ചി മന്ദാരം തുളസി വാടി.
കാറ്റില്‍ ചെരിഞ്ഞൊരു വാഴത്തലപ്പിലെ
കുല വെട്ടിമാറ്റുന്ന ഒച്ച കേട്ടു.
ഗ്രെയ്റ്റിന്ത്യന്‍ സര്‍ക്കസ്സില്‍
ട്രെപ്പീസില്‍നിന്നൂര്‍ന്ന്
വേതാളമാടിയിറങ്ങുംപോലെ
ചരടിന്റെ കെട്ടില്‍ ഇറുകിച്ചവുട്ടിയാ
പനിയെന്റെ ദേഹത്തില്‍നിന്നിറങ്ങി.
നടതീര്‍ന്നു പടിയെത്തിയപ്പോള്‍
നന്ത്യാര്‍വട്ടച്ചെടിയായ്
അതെന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
മറ്റാരും കേള്‍ക്കാതെ ചുടുശ്വാസമായെന്റെ
ചെവിയില്‍പ്പറഞ്ഞു: ഇനിയും വരാം.