Lee Xi Yung
1897ല്‍ ഈ ഭൂമുഖത്തേയ്ക്കു വന്ന ഞങ്ങളുടെ അപ്പന്‍
കൈവരിച്ച ഒരേയൊരു ഉജ്ജ്വല നേട്ടം
അതിയാന്‍ പത്തു മക്കളെ പടച്ചു എന്നതാകുന്നു.
ഒന്നല്ല, രണ്ടു വയറ്റില്‍നിന്നാണെന്നതു വേറെ കാര്യം.
എല്ലാവരും ജീവിച്ചതുമില്ല. ആറോളമെണ്ണത്തിനെ
വീട്ടിനു പിന്നിലെ ശവമടക്കുകുന്നില്‍
അതിയാന്റെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട്
കുഴിച്ചിടേണ്ടിവന്നു.

പക്ഷെ ഇന്നു രാത്രി, അപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് ജനാല മലര്‍ക്കെ തുറന്ന്
അപ്പന്റെ ആത്മാവിന് ഞാന്‍ ഒരു കോപ്പ വീഞ്ഞു വിളമ്പുന്നു.
ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ കൃഷിക്കാരനായിരുന്ന എന്റെ അപ്പന്‍
പിന്നെ, കുഞ്ഞുന്നാളിലെ മരിച്ചടങ്ങിയ കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍
ദൂരദൂരങ്ങളില്‍നിന്ന് എല്ലാവരും തിരക്കിട്ടുവന്നു.
പഴങ്കാലക്കുഞ്ഞുടുപ്പുകളണിഞ്ഞ്
അവിടവിടെയായി ഇരുന്നു; ചിലര്‍ ഇങ്ങേ മുറിയില്‍
ചിലര്‍ ടി വി ക്കു മുന്നില്‍,
ഇപ്പോള്‍ മുതിര്‍ന്ന് കുടുംബസ്ഥരായിക്കഴിഞ്ഞ
ഞങ്ങളുടെ പെങ്ങന്മാര്‍ക്കൊപ്പം.. അങ്ങനെ...

എനിക്കു മേലെയുള്ള സാംസിക് ചേട്ടനും സിംസിക് ചേട്ടനും
ഒന്നാംതരത്തില്‍ പ ിയ്ക്കുമ്പോള്‍ മരിച്ചുപോയ മ്യോങ്സിക് ചേട്ടനോടൊപ്പം
പിന്നെ, മ്യോംങ് ചാ, 45ല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ കൊല്ലമുണ്ടായവള്‍
എന്നെക്കാള്‍ രണ്ടുകൊല്ലം മൂത്ത ഹൂസിക് ചേട്ടന്‍
എനിക്കിളയ ഒരുത്തന്‍ - അവന്റെ പേരു മറന്നുപോയി...
മെഴുകുതിരികള്‍, കര്‍പ്പൂരം, പാര്‍ന്ന വീഞ്ഞ്
ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു കുടിച്ചു.
കടലാസുകുറുന്തിരികള്‍ കത്തിച്ച്
പുലരിനക്ഷത്രം കെടുവോളം
എന്റെ ചോരയിലും
ആ അരുമക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിശ്വാസത്തിലും ഉണര്‍ന്നിരുന്ന്
ഞങ്ങള്‍ കുടിച്ചു.

മടങ്ങിപ്പോകാനാകാതെ വിതുമ്പിയ
എന്റെ ഇളയസഹോദരനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്
രാത്രി പിറുപിറുത്തു തീര്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.
.....................................................................
മൊഴിമാറ്റം :

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍