Girija. V.M
കണ്ണുതുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അരികത്തു
കുഞ്ഞിവെയില്‍ മാത്രമുണ്ട്
ഒന്നു ചെരിഞ്ഞുകിടന്നുവോ? കൈയ്യെന്റെ
മെയ്യിലൂടെ പിണപ്പിച്ചോ?
എന്തിത്? ഞാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ പുടവയായ്
വെണ്‍നിലാവായിരുന്നല്ലോ....
എന്നോ മറന്ന, കൊതിയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍
ഒന്നുകൂടോര്‍ത്തുപോയ് അപ്പോള്‍
എന്റെ കൈകൊണ്ടേയഴിച്ചുമാറ്റീ മെയ്യി-
നുള്ള തടസ്സങ്ങളെല്ലാം
കണ്ണാടിയില്ലാത്ത കൊച്ചുമുറി, കണ്ണു
കണ്ണീരുവിങ്ങി നിറഞ്ഞും...
എന്റെ ചുളിക്കയ്യ് തപ്പിനോക്കീട്ടെന്റെ
ഭംഗി,യഭംഗിയായ് തോന്നീ
വേദനകൊണ്ടോ അലിവുകൊണ്ടോ താഴ
മാഴം തുറക്കുന്ന ലോകം
മന്ത്രംമറന്ന പഴയഗുഹപോലെ
എന്തേയടഞ്ഞുകിടന്നൂ?
കുഞ്ഞിനെയെന്നപോലെന്‍മുഖം കൈയ്യില്‍നീ
എന്നെങ്കിലും കോരിവെച്ചോ?
അമ്മയാണെന്നപോല്‍ എന്റെ വയറ്റത്ത്
കണ്ണടച്ചിട്ടിളവേറ്റോ?
സുന്ദരം യൌവ്വനയുക്തമല്ലാത്തതി-
ന്നില്ലാ തൊടല്‍ക്കൊതിയെന്നോ?
നിന്റെയാസക്തിയും സ്നേഹവും കാമവും
എല്ലാമൊരഗ്നിയെപ്പോലെ,
ഓരാതെപെയ്യുന്ന പേമഴയെപ്പോലെ
നീറും നിലാവിനെപ്പോലെ
ആരെ വലംവെച്ചിടുന്നുവെന്നല്ലതു
ചാരമായ് തീര്‍ന്നെന്നു പേടി!