NIKOLA MADZIROV
മൂലയിലെ മറവില്‍വെച്ച്‌
ആരോ എവിടേയോ പോകുന്നതായി
നിങ്ങളറിയുന്നു
എപ്പോഴും അതങ്ങനെയാണ്‌

രണ്ടു യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്കിടയിലാണ്‌
ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത്‌;
ഒഴിഞ്ഞഹാളില്‍ വിറച്ചുകൊണ്ടു പ്രകാശിക്കുന്ന
നിയോണ്‍വിളക്കുപോലെ

ഇപ്പോഴിവിടെയില്ലാത്ത എത്രയോപേരെ
എന്റെ ഹൃദയം ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു;
എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണത്‌
ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നതിന്റെ നാലിലൊന്നു നേരം
ഇമചിമ്മാന്‍ ചിലവിടുന്നു

നഷ്ടപ്പെടുംമുമ്പുതന്നെ
നാം വസ്‌തുക്കളെ മറന്നുതുടങ്ങുന്നു
ഉദാഹരണത്തിന്‌, ഒരു കൈയ്യെഴുത്തുപുസ്‌തകം

ഒന്നും അത്ര പുതിയതല്ല
ബസ്സിലെ സീറ്റ്‌ എപ്പോഴും ചൂടുള്ളതായിരിക്കും
ഒരു സാധാരണ വേനല്‍ത്തീക്കുനേരെ
ചുളുങ്ങിയ ബക്കറ്റുകള്‍ എന്നപോലെ
അന്ത്യവാക്കുകളെ കൊണ്ടുപോകുന്നു

നാളെ അതൊക്കെത്തന്നെ വീണ്ടും സംഭവിക്കും
ഛായാപടത്തില്‍നിന്ന്‌ മറഞ്ഞുപോകുംമുമ്പ്‌
മുഖം ചുളിവറ്റതാകും
ഒരാള്‍ പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ചെയ്‌തതെല്ലാം
തിരിച്ചുവരും.