NIKOLA MADZIROV
പട്ടണത്തിന്റെ വക്കത്താണ്‌
ഞാന്‍ താമസിക്കുന്നത്‌
ആരും മാറ്റിവെക്കാന്‍ മിനക്കെടാത്ത ബള്‍ബുമായി
ഒരു തെരുവുവിളക്കുപോലെ

ചുമരുകളെ മാറാല താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്നു
നമ്മുടെ കൈകളെ വിയര്‍പ്പെന്നപോലെ

കിനാവുകളില്‍നിന്നു രക്ഷിക്കാനായി
ഞാനെന്റെ പാവക്കരടിയെ
വിലക്ഷണമായി ചെത്തിനിര്‍ത്തിയ
കല്‍ക്കൂമ്പാരത്തിലൊളിപ്പിച്ചു

ആദ്യമിരുന്ന പൂവിലേക്ക്‌
വീണ്ടുംവീണ്ടുമെത്തുന്ന വണ്ടിനെപ്പോലെ
ഞാന്‍ എന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയെ
രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ
ഉണര്‍ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു
ഞാനില്ലാത്തപ്പോള്‍മാത്രം
അതു ശാന്തിയറിഞ്ഞു

കടിച്ചുവെച്ച ആപ്പിള്‍
അങ്ങനെത്തന്നെയിരുന്നു
സ്റ്റാമ്പില്‍ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പുരാതനവീടിന്റെ ചിത്രമുള്ള
ആ കത്തും.

പ്രശാന്തമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക്‌
പിറവിതൊട്ടേ തുടങ്ങിയ
എന്റെ ദേശാടനത്തിനിടയില്‍
എന്നില്‍ ശൂന്യത പറ്റിപ്പിടിച്ചു
മണ്ണിലേതോ മാനത്തേതോ
എന്നു തിരിച്ചറിയാത്ത
മഞ്ഞുപോലെ