Anand
എന്റെ മുഖത്തുനിന്ന്‌ അയാള്‍
കണ്ണെടുത്തതേയില്ല,
ഇടയ്ക്കിടെ, വഴിയില്‍ എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന
പാറകള്‍ നോക്കുവാനല്ലാതെ.
പൊട്ടാന്‍പോകുന്ന കുമിളപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു
പരിചയമില്ലാത്ത ആ മുഖം.
തീര്‍ച്ചയായും അയാള്‍ക്ക്‌
എന്നോടെന്തോ പറയുവാനുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍
അയാള്‍ വേഗം കുറച്ചിരുന്നു.
പിന്നീട്‌ എന്നെ കടന്നുപോയപ്പോഴും
തിരിഞ്ഞ്‌ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി.
അല്‍പദൂരം ചെന്നതിനു ശേഷം
തിരിഞ്ഞുനിന്ന്‌ ഒരു കൈ വായുവിലുയര്‍ത്തി,
എന്നെ വിളിക്കാനെന്നപോലെ.
പിന്നീട്‌ പെട്ടെന്ന കൈ താഴെയിട്ട്‌,
ഒന്നും പറയാതെ,
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ,
നടന്നുപോയി.
അയാളുടെ കാലടികളുടെ ശബ്ദം
വഴിയില്‍ ഒന്നൊന്നായി മരിച്ചുവീഴുന്നത്‌
ഞാന്‍ കേട്ടു.
ഒടുവില്‍ ഞാനും എന്റെ കാലടികളുടെ ശബ്ദവും
തനിച്ച്‌ പാതയില്‍ അവശേഷിച്ചപ്പോള്‍,
ഇനി ഒരിക്കലും അയാളെ
കാണുകയില്ലെന്ന്‌ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍,
എന്റെ തൊണ്ട കനത്തു.
(1973)
(തൃശ്ശൂര്‍ കറന്റ്‌ ബുക്സ്‌ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന 'കത്തുകള്‍, കവിതകള്‍, ശില്‍പങ്ങള്‍' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍നിന്ന്‌.)

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍