Hareesh Meenashru
കര്‍പ്പൂരത്തില്‍ കൊത്തിയ നിന്റെ മുഖം കൊണ്ട്
എന്റെ അക്ഷമമായ കൈത്തലങ്ങള്‍ നിറയ്ക്കാന്‍
ഞാന്‍ കൈകള്‍ നീട്ടുന്നു.

കോമളമായ അഗ്നിജ്വാലകള്‍ പോലെ
എന്റെ വിരലുകള്‍ തിളങ്ങുന്നു.

ചെമ്പരത്തിയില്‍ തട്ടി വരുന്ന പാതിരാക്കാറ്റില്‍
എന്റെ തീര്‍ത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട മനസ്സ് പരക്കുന്നു.

എന്റെ കൈത്തലങ്ങളില്‍നിന്ന്
നിന്റെ ചുണ്ടിലേക്ക്
ശൂന്യതയുടെ ലാവണ്യം പരക്കുന്നു.

സ്പര്‍ശവും വിരഹവും അലിഞ്ഞുതണുത്ത്
എന്റെ കണ്‍പരലുകളായിത്തീരുന്നു.

നീ ഏറെ അകന്നാണോ
ഏറ്റവുമടുത്താണോ
എന്നെനിക്കറിയുന്നില്ല.

അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ അനശ്വരതയിലേക്ക്
ഞാന്‍ കൈകള്‍ നീട്ടുന്നു,
നീട്ടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..
***
കാലമില്ലായ്മയുടെ അവസാനം
എന്റെ കൈത്തലങ്ങളുടെ
നിരപ്പില്ലാത്ത കുമ്പിളില്‍
ഒടുവില്‍ നിന്റെ മുഖം എനിക്കു
പിടിച്ചെടുക്കാം.

ജലത്തില്‍ കൊത്തിയത്
മൃദുലം, നിര്‍മ്മലം, ശീതളം...
ഒരു ഞൊടിയില്‍
എന്റെ കൈക്കുടന്നയില്‍നിന്ന് അത്
ഇറ്റിറ്റ്... ഇറ്റിറ്റ്... ഇറ്റിറ്റ്...
***
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ചരുവത്തില്‍
നിലാവു തിളയ്ക്കുന്നു
കവിതയില്‍
എന്റെ ശരീരം ജ്വലിക്കുന്നു
ചിലപ്പോള്‍ കര്‍പ്പൂരത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍
ചിലപ്പോള്‍ ജലത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍.

............................................................................................
മൊഴിമാറ്റം: വി എം ഗിരിജ, അന്‍വര്‍ അലി, പി പി രാമചന്ദ്രന്‍