Vishnuprasad M R
ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ബസ്സ് കിട്ടുന്നു
അതു തുറമുഖതീരത്തൂടെ
പതിയെ നീങ്ങുന്നു.
വെള്ളത്തിന്റെ ആലസ്യത്തെക്കുറിച്ച്
കപ്പലുകള്‍ എന്തോ പറയുന്നു.
അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍
ബസ്സ് കുറേ നേരം നിര്‍ത്തിയിടുന്നു.
ഇപ്പോള്‍
തുറമുഖം അവളെപ്പോലെ
അനേകം ജനാലകള്‍ക്കപ്പുറം
നില്‍ക്കുന്നു.
ബസ്സ് രണ്ടാമത്തെ ഗിയറില്‍ത്തന്നെ
ഇഴയാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു.
ആരും തിരിച്ചറിയാത്തത്ര
രഹസ്യത്തോടെ വെള്ളം
കപ്പലിനെ ഉലയ്ക്കുന്നതായി
എനിയ്ക്കു തോന്നുന്നു.
അവസാന സ്റ്റോപ്പിലിറങ്ങി
ബോട്ടുജെട്ടിയിലേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോള്‍
കായല്‍ എന്നേയും അവളേയും
ഇഴയുന്ന ബസ്സിനേയും
കപ്പലിന്റെ അനക്കത്തേയും
പ്രതിബിംബിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുന്നു,
രസമില്ലാത്ത കണ്ണാടിയില്‍!

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍