Joseph. S
പകല്‍ രാത്രിയുടെ നിറമുള്ള
മൂടുപടമണിഞ്ഞു

ചെറിയൊരു വെട്ടമെങ്കിലും കൊളുത്തേണ്ട ചുണ്ടുകളും
മുഖാവരണത്തിനുള്ളില്‍ നേര്‍ത്ത വരകളായി
ഓളമിട്ടതേയുള്ളു

സംസാരംമാത്രം
കേള്‍ക്കാന്‍മാത്രം പറ്റുന്ന പൂക്കളായി
പൂക്കള്‍ പുറപ്പെടുന്ന തണ്ടുകളും
തണ്ടുകള്‍ പുറപ്പെടുന്ന വേരുകളും
കാണപ്പെട്ടില്ല

എങ്കിലും
കാണപ്പെടായ്കയില്‍നിന്നെത്തുന്ന
പതിഞ്ഞ സംസാരത്തെത്തന്നെ
പകലിന്റെ ഉണ്‍മയുടെ
നേര്‍പകുതിയായി കരുതട്ടെ

അപ്പോള്‍
മഴക്കാറുകേറിയ ചക്രവാളത്തിലും
ഇരുള്‍ മൂടിയ പ്രദേശങ്ങളിലും
പകല്‍ ഒളിച്ചുകിടന്നു എന്നുപറയാം

മഴയും ഇരുളും മൂടുകയാല്‍ എന്ന്
എടുത്തുപറയണം

എപ്പോഴാണ് പകലിലും വീടിന്റെ കതക്
അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നത്?
എപ്പോഴാണ് കരച്ചിലും ചിരിയും കുറയുന്നത്?
പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകുന്ന ശബ്ദങ്ങള്‍പോലും
വായ് മൂടി മറയുന്നത്?

അതെ,
പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനാവാതെവരുമ്പോള്‍
നമ്മുടേതായി ഒന്നും പുറത്തില്ലെന്നുവരുമ്പോള്‍
പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന്
ഉറപ്പില്ലാതെവരുമ്പോള്‍

എങ്കിലും
രണ്ടു കൊച്ചുവിളക്കുകള്‍
ഇരുന്നു കത്തുന്നുണ്ട്, പകലിന്റെ മുഖത്ത്
അല്പം ഉള്ളിലേയ്ക്കു കയറിയിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്
കാണാനായില്ലെന്നേയുള്ളൂ
എന്നെ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു

മൂടിക്കിടക്കുന്ന പകല്‍ പോലെയാണ്
ഈ കവിതയും
ഒട്ടും തുറക്കാതെ എഴുതി

ഇതിന്റെ ഉണ്മയിലേക്ക് പാതിദൂരം പോകാന്‍
ഈ കവിതയുടെ പേരിന്റെ
ആദ്യത്തെ അക്ഷരത്തില്‍ത്തുടങ്ങുന്ന
മറ്റൊരു പേരിനായുള്ള
ശരിയായ വായ് തുറക്കലിനു കഴിയും

നമ്മളെ നോക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളെ
നമ്മളിലൊരാളെ എന്നപോലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന
ഒരു കൊച്ചുനോട്ടം കൊണ്ട്,

അത്രയുംകൊണ്ട്
ഈ കവിതയിലേക്കുള്ള
മറുപാതിദൂരവും താണ്ടാന്‍ കഴിയും.