Rafeek Ahammed
രജനീ എന്നു വിളിച്ചു
തിരിഞ്ഞുനിന്നേയില്ല.
നക്ഷത്രപ്പൂ ചൂടിയ കേശ-
മുലച്ചതുമില്ല.

യാമിനീ എന്നു വിളിച്ചു
വിളി കേട്ടില്ല.
നേര്‍ത്ത നിലാവില്‍
പാലപ്പൂമണമിത്തിരി താളി-
ച്ചലസമലക്ഷ്യം
നടന്നുപോയി.

നിശീഥമേ എന്നൊന്നു വിളിച്ചു
നിശിതംതന്നെ നടത്തം.
മുടിയിഴ മെല്ലെ നരച്ചുതുടങ്ങി
മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ കൊഴിഞ്ഞുതുടങ്ങി

നഗരവെളിച്ചം പീഡിപ്പിക്കുമൊ-
രിത്തിരിപോരുമനാഥനിഴല്‍
ഏതോ മൂലയില്‍നിന്നു ഞരങ്ങി:
ഇരുളേയെന്ന്‌ - കരളേന്നല്ല,
വിരിനെഞ്ചോടെ വിളിച്ചൂടാര്‍ന്നോ?