Uma Rajeevan
>“അമ്മേ,യെന്റെ മയില്‍പ്പീലി
പെറ്റതമ്മയറിഞ്ഞുവോ?”
അന്തിനേരത്തു തുള്ളിക്കൊ-
ണ്ടന്തികത്തെത്തിയമ്മിണി

മാനം കാട്ടാതെ നോക്കീഞാ-
നെന്നു മാനം മൊഴിഞ്ഞുടന്‍
പുസ്തകപ്പേറ്ററയ്ക്കുള്ളി-
ലെന്നെയും കൊണ്ടുപോയിനാള്‍

ഒന്നു കാണിച്ചകന്നെന്നി-
ലോണപ്പൂക്കളമിട്ടവള്‍
കുതുകംചേര്‍ന്ന കുട്ടിത്തം
കവനം തന്നെയല്ലയോ

മകളേ, നിന്നിലുണ്ടാകും
അഴകുറ്റ കിനാവുകള്‍
പെരുകുന്നതു കാലത്തിന്‍
വിരുതായ് കരുതീടുക

ആരും കാണാതൊളിപ്പി-
ച്ചൊരായിരം നൊമ്പരങ്ങളാം
പീലിത്തുണ്ടുകളുണ്ടെന്നില്‍
ആലവട്ടം ചമയ്ക്കുവാന്‍

വെറുതേ വീശുവാനാവാം
തനിയേ കഴിയുന്ന നാള്‍
അലനെയ്യുമിളം കാറ്റില്‍
തലചായ്ച്ചു മയങ്ങിടാം

നൊമ്പരങ്ങള്‍ കനക്കുമ്പോള്‍
ഇമ്പമാര്‍ന്നു പൊറുക്കുക
ആലവട്ടം കിനാക്കണ്ടി-
ട്ടാവതും പുഞ്ചിരിക്കുക

കൂടുതല്‍ കവിതകള്‍