Banesh M S
അഞ്ചാംതവണയും
തുടര്‍ച്ചയായി മൂത്രമൊഴിച്ച്‌
അമ്മൂമ്മ സ്വയം നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍
ഞങ്ങള്‍
സമുദ്രത്തോളം അലറി.
ആദിമമായ ദുര്‍ഗന്ധത്തിന്റെ ഉപ്പില്‍
ശരശയ്യയാകാന്‍ വിട്ടു.

വൃദ്ധര്‍ക്കുള്ള സ്‌നഗ്ഗിയുമായി
അനുജന്‍ വന്നു.
ഒഴിവുകഴിവിന്റെ മറവിയില്‍
ഞങ്ങള്‍
പതിവുജീവിതങ്ങളിലേക്ക്‌
കാറോടിച്ചു.
ഏഴാംദിവസം
കട്ടില്‍ക്കാല്‍ വഴി
സ്‌നഗ്ഗിയുടെ സര്‍ഗ്ഗോന്മുഖതയില്‍ നിന്ന്‌
നിഷ്‌കളങ്കരായ പുഴുക്കള്‍
ഇഴഞ്ഞുവന്നു.
തക്ഷകര്‍
പരീക്ഷിത്തുകള്‍ക്കെതിരെയെന്ന പോലെ
ഞങ്ങള്‍ക്കുനേരെ
ശിക്ഷക്കൊമ്പുയര്‍ത്തി.

`മാനവികതയുടെ പുഴുവര്യരേ',
സോഫയില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്ന്‌
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു;
കാര്‍ പായിക്കുമ്പോള്‍
അനുജനും പറഞ്ഞിരിക്കണം:

നാല്‌പതാംവയസ്സില്‍
ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍
തീരുമാനിച്ചവരാണ്‌ ഞങ്ങള്‍.
ലോണ്‍, ഫ്‌ളാറ്റ്‌, ഏസി
സുഖം, സുഖം, സുഖം എന്ന്‌
യൗവ്വനാന്ത്യത്തുമ്പത്ത്‌
ഒടുങ്ങാന്‍ നിശ്ചയിച്ചവര്‍.
നാലോ അഞ്ചോ വര്‍ഷം മാത്രം
ഇനി ബാക്കിയുള്ള
കൃത്യനിശ്ചിതനിസ്സംഗര്‍.

അതുകൊണ്ട്‌ പുഴുപ്രക്ഷോഭകരേ,
എണ്‍പത്തിയെട്ടിലും തുടരുന്ന
ഈ ദീര്‍ഘശയനം
ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌
വെറുപ്പിന്റെ മരണാനന്തര കുടിയേറ്റം.
കരുണ തോന്നാത്ത കാലപ്പഴക്കം.

സ്‌നഗ്ഗികളിലേക്ക്‌
പിന്‍വലിയാനാകാതെ
പുഴുക്കള്‍ നാണിച്ച്‌ തലതാഴ്‌ത്തിയോ.
ആയ വരുംവരെ
ആ മലപുരാണത്തെ
ഞങ്ങള്‍ കഥാകഥനമാക്കി.