Anvar Ali

(എന്‍ ജി ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ കവിതകളെക്കുറിച്ച് ഒരു പഠനം)

 

I reasoned that God, while improbable, might exist, in which case he should be worshipped; whereas Humanity, being a-mere biological idea and signifying nothing more than the animal species we belong to, was no more deserving of worship than any other animal species. The cult of Humanity, with its rites of Freedom and Equality, always struck me as a revival of those ancient cults in which gods were like animals or had animal heads.
THE BOOK OF DISQUIET
Fernado Pessoa (1888-1935)

ആനുകാലികങ്ങളില്‍ എന്‍.ജി. ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്‍ കവിത എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്‌ ഇരുപതിലേറെ വര്‍ഷം മുമ്പാണ്‌. 1990-ല്‍ ഒരു കവിതാസമാഹാരം അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി പുറത്തുവന്നു?ഒരു കുരുവി ഒരു മരം. ഒരുപാട്‌ അക്ഷരത്തെറ്റുകളോടെ പഴയ ഗാലിവടിവില്‍ അനാകര്‍ഷകമായി അച്ചടിച്ച ഒരു ചെറുപുസ്‌തകം. വില അഞ്ചു രൂപ. 80-കളുടെയും 90-കളുടെയും സാഹിത്യപ്പേരേടുകളില്‍ ആ കവിതകളോ കവിയോ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. അക്കാലത്ത്‌ കടമ്മനിട്ട രാമകൃഷ്‌ണന്റെയും ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാടിന്റെയും ചൊല്ലുകളില്‍ വ്യാമുഗ്‌ദ്ധരായിരുന്ന ചില കലാലയവിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ നെറ്റിചുളിഞ്ഞ വിസ്‌മയത്തോടെ ആ പുസ്‌തകം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്‌; വിറ്റുനടന്നിട്ടുണ്ട്‌. അക്കൂട്ടത്തിലൊരാള്‍, ആധുനികതയിലെ നെല്ലും പതിരും തിരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ഒരു പില്‍ക്കാലമുറിയിലിരുന്ന്‌ തന്നാലാവുന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഇപ്പോള്‍ എന്‍.ജി. ഉണ്ണികൃഷ്‌ണനെ വായിക്കുന്നു. പ്രസ്ഥാനവ്യാകരണങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ കുതറിനടന്ന ഒരു വലിയ മലയാളകവിയെ.

എന്‍.ജി.യുടെ എഴുത്ത്‌ മിക്കപ്പോഴും ചെറുതും ചെറുതിനെക്കുറിച്ചുമാണ്‌. വലിയ മേനികളൊന്നും പറയാനില്ലാത്ത ഒരു നാട്‌ അല്ലെങ്കില്‍ വീട്‌ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരാള്‍; വലിയ പച്ചപ്പിലേക്കൊന്നും മണികിലുക്കിയിറങ്ങാത്ത വെറും വാക്ക്‌, ചേര്‍പ്പ്‌, പിരിവ്‌; കടുങ്കണക്കില്ലാത്ത ചൊല്ല്‌, മട്ട്‌, പിറുപിറുപ്പ്‌.?പൗരസമൂഹത്തിന്‌ നിസ്സാരമോ വികലമോ ഗ്രാമ്യമോ കിറുക്കോ ആയി അതിന്റെ മുനിസിപ്പല്‍ ചവറുകൂനയിലേക്ക്‌ വകയിരുത്താവുന്നത്‌. വന്‍ ദാര്‍ശനിക പദ്ധതികള്‍ക്ക്‌ ശല്യമോ തര്‍ക്കമോ അസഹിഷ്‌ണുതയോ ആയി അവയുടെ പാര്‍ശ്വസംവാദങ്ങളില്‍ വിലയിരുത്താവുന്നത്‌. പക്ഷേ,
വസ്‌തു വാക്ക്‌ കാഴ്‌ച മനസ്സ്‌
എത്ര സാധാരണമായതും
ഇടിമിന്നലോടെ പിറക്കും
ചിലപ്പോള്‍ (മൃഗനയനി)
എന്ന്‌ എന്‍.ജി. ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം ഇപ്പോള്‍ `ഒഴിഞ്ഞ പേജില്‍' വായിക്കുമ്പോള്‍ തെളിയുന്നത്‌ കവിതയുടെ ഒരു പുതിയ `ഉള്ള്‌'.
ഈ വായന അതിനെ കവിതയിലെ ഉള്‍നാട്‌ എന്നു വിളിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഉള്‍പ്രദേശം എന്ന സാമ്പ്രദായികാര്‍ത്ഥത്തിന്‌ മെരുങ്ങാത്തത്‌. ഉള്ളും നാടും രണ്ടായിരിക്കെ തമ്മില്‍ പകര്‍ന്ന്‌ ഒന്നാകുന്നത്‌. ഒന്നായിരിക്കെ തമ്മിലിടഞ്ഞ്‌ രണ്ടാകുന്നത്‌.
മാറിനടപ്പുകള്‍ക്ക്‌ മുദ്രകള്‍ പലതാവാം. മൊഴിയിലും നോക്കുകോണിലും തെളിഞ്ഞ `ഉള്‍നാടന്‍' മുദ്രമാത്രം വ്യാഖ്യാനിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, ഇവിടെ.

ഒന്ന്‌
ഉള്ള്‌ ഒരു പഴയ നാട്ടുമ്പുറമായി പകരുന്നു എന്‍.ജി.യുടെ ആദ്യകാല കവിതകളില്‍.
എനിക്കു കാണാം
നിന്നുള്ളുറവയുടെ തീരഗ്രാമം
മകരച്ചെരുവ്‌ മാഞ്ചോട്‌;
മാമ്പഴപ്പാതിക്കു തല്ലിടുമുണ്ണികള്‍
പുവ്വാലനണ്ണാത്തരം സ്വര്‍ണ്ണവരകള്‍......(സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം)
ഉള്ളുറവയുടെ കാല്‍പ്പനികകേരളമായ ഈ തീരഗ്രാമത്തെ നെടുകെ മുറിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒരു `ഉള്ളുകള്ളി' കൂടി രൂപംകൊള്ളുന്നു, തൊട്ടടുത്ത വരിയില്‍; പില്‍ക്കാലത്ത്‌ പ്രബലമാവുന്ന, നവലോകക്രമത്തിന്റെ ഉള്‍നാടുകളിലേക്ക്‌ ഒരു ചൂണ്ടാണിപോലെ?
എങ്കിലും ധനതത്ത്വശാസ്‌ത്രം നമുക്കു പ്രധാനം. `കണി' എന്ന മറ്റൊരു ആദ്യകാലകവിതയില്‍ വിഷുക്കണിയുടെയും കൈനീട്ടത്തിന്റെയും കാര്‍ഷികഗോത്രസ്‌മരണയില്‍ ഊറ്റംകൊള്ളുമ്പോഴും പുതിയ സമ്പദ്‌ക്രമത്തിന്റെ ഉള്‍നാടന്‍ വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ കവിമൊഴി ചൂണ്ടാണി സ്ഥാപിക്കുന്നതു നോക്കൂ?
കണ്ണിലെ കന്നും കിടാവുമഴിഞ്ഞ്‌
വളംവറ്റി
നിന്നുള്‍നാട്ടില്‍ പണംവരുംവരെ,
നിത്യനീതിച്ഛേദങ്ങള്‍ക്ക്‌
പത്രവും കട്ടന്‍കാപ്പിയും ചാരുകസേരയുമായ്‌
സമവാക്യമെഴുതാന്‍
ബാങ്കുബുദ്ധി കിടയ്‌ക്കുംവരെ
അണിക
സ്വപ്‌നവംശത്തിന്റെ മുദ്ര
എന്‍.ജി.ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്റെ പില്‍ക്കാലമൊഴി ചെറുപട്ടണങ്ങളും അറുപട്ടണങ്ങളുമായി; പിന്നെ അരേഖീയസ്ഥലങ്ങളായി. ഉള്ള്‌ നാടിന്റെ പലമയിലൂടെന്നപോലെ, നാട്‌ ഉള്‍പ്പരപ്പിലൂടെയും യാത്രചെയ്യാനാരംഭിച്ചു-
നിലാവിലിളകിയ ഉള്ള്‌ നീളമായി
ഗ്രാമഭവനങ്ങള്‍ക്കു വേലികളില്‍ ഏടാന്‍
മുള്ളുകള്‍ പടര്‍ത്തി
........
മുളനാട്ടി ചെന്തെങ്ങിന്‍കുലകള്‍ വച്ചുകെട്ടി
ഏഴിക്കരയിലുത്സവം വന്നു
കാലിത്തൊഴുത്തുകള്‍
സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട്‌ പ്രസംഗിക്കാന്‍ വരുന്ന പന്തല്‍
മഴക്കാലപ്പട്ടടപ്പുരകള്‍
തെരഞ്ഞെടുപ്പ്‌-
മുള എല്ലാറ്റിനും താങ്ങായി
ഓവര്‍ടേക്കു ചെയ്യുന്ന ലോറിയില്‍നിന്നും
അപകടഭീതി പരത്തി
അകന്ന്‌, സ്വര്‍ണ്ണക്കമ്പുകള്‍പോലെ മിന്നി
സിരകളില്‍ രക്തംപോലെ
എറണാകുളത്ത്‌ തിരുവനന്തപുരത്ത്‌
എങ്ങും കാണായി
വീട്‌ ആപ്പീസ്‌ വീട്‌ ആപ്പീസ്‌ എന്നിങ്ങനെ
ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രിന്റൗട്ട്‌പോലെ
ഞാന്‍ തിരുത്താന്‍ തോന്നാത്തത്ര മിനുസമായി
(സെന്‍)
ഏഴിക്കര, കൈതാരം, ചെറായി, ആലുവ, പറവൂര്‍, എറണാകുളം, കൊച്ചി എന്നിങ്ങനെ എന്‍.ജിയുടെ കവിതകളില്‍ നിരവധി നാട്ടുപേരുകള്‍ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്‌. പ്രത്യക്ഷമായ പ്രദേശ സൂചകമില്ലാതെതന്നെ തെളിയുന്ന ഗ്രാമങ്ങളും നഗരങ്ങളുമുണ്ട്‌. നാടും നാട്ടുവിശേഷങ്ങളും ചിലപ്പോഴെല്ലാം വീട്ടുതൊടികളിലേക്കും അണുകുടുംബക്കുടുസ്സുകളിലേക്കും കടന്നുകയറും. മുഖ്യമായും മൂന്നു കാലഘട്ടത്തിന്റെ തിണകളാണ്‌ ഈ നാടുകള്‍:
1. സ്വാതന്ത്ര്യപൂര്‍വ്വകേരളത്തിലെയും സ്വാതന്ത്ര്യലബ്‌ധിക്കുശേഷവുമുള്ള ചെറുചെറു കാര്‍ഷികഗ്രാമങ്ങള്‍. 2.ജനാധിപത്യവും അതിന്റെ വിപര്യയങ്ങളും ഒന്നിച്ചു പാര്‍ക്കുന്ന ഇടത്തരം പട്ടണങ്ങള്‍. 3. അപാരഘടനകളിലേക്ക്‌ ഭ്രാന്തരായ്‌ നിസ്സംഗരായ്‌ പറന്നിടിച്ച്‌ ഇരകളും വേട്ടക്കാരും ഒന്നിച്ചു ചത്തൊടുങ്ങുന്ന ഉത്തരകാല സ്ഥലങ്ങള്‍. ആദ്യരണ്ടു ഘട്ടങ്ങളെ കുറിക്കുന്ന രചനകളില്‍ ഉള്ള്‌ മൊഴിയിലലഞ്ഞ്‌, അടിഞ്ഞ്‌, തുരുത്തുകള്‍പോലെ ഗ്രാമങ്ങളും ചെറുപട്ടണങ്ങളും രൂപംകൊള്ളുന്നതു കാണാം. ക്രമേണ അവ ലളിതസ്ഥലങ്ങളല്ലാതാവുന്നു. നാട്‌ എന്ന സാമൂഹിക സങ്കല്‌പവും ഉള്ള്‌ എന്ന സ്വത്വബോധവും തമ്മിലിടഞ്ഞ്‌ തന്‍നില തകിടംമറിഞ്ഞ്‌ ഒരു ഉത്തരകാലവല (Network) തെളിയുന്നു; വിശ്വരൂപവും സൂക്ഷ്‌മഘടനയുമുള്ള ഒരു അരേഖീയപ്രദേശം.

രണ്ട്‌

മകനേ
നുണപറയുക
ഏഴിതളുള്ള നക്ഷത്രം കണ്ടെന്ന്‌
വല്യക്കാട്ടേ ചക്കരമാവേല്‍ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന
കൊടിക്കമ്പുകൊണ്ട്‌
നക്ഷത്രം തോണ്ടിയെടുത്തെന്ന്‌
നക്ഷത്രം വീണിടം കുഴിഞ്ഞെന്ന്‌
കുഴിഞ്ഞേടം ജലം കണ്ടെന്നും
അതില്‍ മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടെന്നും
അവിടെ ആമ്പലു വിടര്‍ന്നെന്നും
നാഗത്താന്‍ ചൂടണ മാണിക്യം തിളങ്ങണ
ഉണ്ണീ നുണ പറയ്‌ (വില്‍പ്പത്രം)
കറമ്പിപ്പൂച്ച സ്വര്‍ണ്ണക്കുട്ടികള്‍ പെറ്റ കണിക്കൊന്ന തൊഴുത്തില്‍
ഭസ്‌മച്ചുട്ടിക്‌ടാവിനെ നക്കിത്തോര്‍ത്തും
അമ്മു പാല്‍നെഞ്ചത്തി കണിവെള്ളരി
ഉരുളി ഉണക്കലരി നാളീകേരജ്വാല
മാമ്പഴം മോതിരം
ഇറുക്കികണ്‍പൂട്ടുക
അമ്മയുടെ കൈവിരല്‍പിടിച്ചുവന്ന്‌
തീയ്യിനും പൊന്നിനും കണ്‍തുറക്ക
ചൂട്ടുപാറിച്ച്‌
തെങ്ങും കവുങ്ങും പിലാവും
പശുവും കിടാവും ഓരോരോ മണ്‍തരിയും
ജ്വാലയുഴിയുക (കണി)
പുലരിമുറ്റത്തെത്തും കരീലക്കിളിക്കൊത്ത്‌
കാവടിയാടാന്‍
കാസഗ്രഹണനിദ്രയില്‍നിന്ന്‌
ചിരിയോടെഴുപതുവിട്ട്‌
പട്ടുകോണാനുണ്ണിയായിറങ്ങുന്നു
കറുകറെക്കാക്കച്ചിക്കും വെളുവെളെപ്പൂച്ചമ്മയ്‌ക്കും
അയലത്തെ പാണ്ടന്‍നായയ്‌ക്കും പ്രാതല്‍
പതിനെട്ടുമണിയന്നു പന്തല്‍
കയ്‌പവല്ലരിക്കായ്‌ക്ക്‌ പുഴുവീഴാതെ കൂട്‌-
പകലു പോകുന്നു
.....
അച്ഛാ
എഴുപതുവിട്ടെഴുന്നേല്‍ക്ക്‌
പട്ടുകോണാനുണ്ണിയായിറങ്ങ്‌
ചിടുങ്ങാമണി കയ്യില്‍നീട്ട്‌
വിഷുപ്പുലരിയില്‍ കമ്പിത്തിരി കത്തിച്ചുഴിയുംപോലെ
വെളിച്ചമാര്‍ത്ത്‌ മൂത്രമൊഴിക്ക്‌ (മോഹനം)

വ്യവസ്ഥാപിതഗ്രാമചിത്രണങ്ങളല്ല മേലുദ്ധരിച്ചവ. നാടകീയഭാഷണങ്ങളിലൂടെ സങ്കല്‌പിക്കപ്പെടുന്ന, സ്വപ്‌നപ്പെടുന്ന ഉര്‍വ്വരലോകങ്ങള്‍. പല തലമുറകളുടെ (അച്ഛന്റെ, മകന്റെ, ചെറുമകന്റെ) നാട്ടോര്‍മ്മകളില്‍നിന്ന്‌ മൊഴി വെറുതെ നിനച്ചെടുത്ത ഇല്ലാഗ്രാമങ്ങള്‍. ഗൃഹാതുരതയല്ല ഗോത്രസ്‌മരണയാണ്‌ ഇവയുടെ പ്രഭവസ്ഥാനം. മൊഴിയിലെ `ഉള്ള്‌' എന്ന ഗോത്രം' (`ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചലം' എന്ന കവിതയില്‍ ഉള്ള്‌ ഒരു ഗോത്രമാണെന്ന്‌ കവി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്‌) അതിന്റെ കയ്‌പന്‍ വര്‍ത്തമാനകാലമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളിലേക്ക്‌ പകര്‍ന്നുണ്ടായ മൊഴിനാടുകളാണിവ.
ഇവിടെ നേര്‍വര്‍ണ്ണനകളില്ല. അലങ്കാരോക്തികളുമില്ല. ചാറ്റുകളിലും തോറ്റങ്ങളിലുമെന്നോണം ഭാവകോടിയുടെയോ വികാരസാന്ദ്രതയുടെയോ ആത്മപരിഹാസത്തിന്റെയോ നാടകീയമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍ ചിലത്‌ നാട്ടുജീവിതത്തിന്റെ അടരുകളായി ചിത്രപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ നവോത്ഥാന-കാല്‌പനികകവിതകളും ആധുനികതയിലെ ആത്മഭാഷണങ്ങളും കര്‍ത്തൃനിഷ്‌ഠവര്‍ണ്ണനകളിലൂടെ ആലേഖനം ചെയ്‌ത ഗ്രാമീണതയെ മൊഴിവഴക്ക (Poetic structure) ത്തിലോ നോക്കുകോണി (Point of view)ലോ ഇവ പിന്‍പറ്റുന്നില്ല. കാവ്യാധുനികതയിലെ സംവാദോന്മുഖമായ മൊഴികളുടെ രൂപത്തുടര്‍ച്ചയും എന്നാല്‍ അതിന്റെ സ്വത്വകേന്ദ്രിതമായ ലോകവീക്ഷണത്തില്‍നിന്നുള്ള വിഛേദവും എന്‍.ജി.ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്‍ എണ്‍പതുകളിലെഴുതിയ മിക്ക കവിതകളിലും വ്യക്തമായികാണാം. പക്ഷേ, ഉള്ളും നാടും കേന്ദ്രിതമല്ലാത്ത, ഇരുതുറസ്സുകളായി പരസ്‌പരം ആവേശിക്കുന്ന, ഒന്ന്‌ മറ്റൊന്നായി എപ്പോഴും പരിണമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മൊഴിപ്പൊരുളുകള്‍ക്ക്‌ മുഖവുര മാത്രമാണ്‌ ഈ ആദ്യകാലരചനകള്‍. അവ ഉള്ളിനെ നാടായി വായിക്കുന്നു. ചില ദൃഷ്‌ടാന്തങ്ങളിലൂടെ-
`മുറിപ്പെന്‍സില്‍കൊണ്ട്‌ വിരുതില്ലാതാരോ വരച്ച' തെന്ന്‌ വിനയംകൊള്ളുന്ന ഭാവനാഗ്രാമചിത്രങ്ങളിലൊന്ന്‌ നോക്കുക; കുട്ടികളുടെ പടംവര പോലെ ഒരു കുരുവിയില്‍നിന്ന്‌ ഒരു കുടുംബത്തിലേക്കും നാട്ടുതൊടിയി ലേക്കും പകരുന്ന ഒറ്റവര
ഒരു കുരുവി
കുരുവിക്കു ചില്ലയായ്‌ ഏതെങ്കിലും മരം
മരത്തിന്റെ വേരിന്ന്‌
പിന്നെ ഇലകള്‍ക്ക്‌
നിഴലിച്ചുചിത്രമായീടുവാന്‍
ജലഹൃദയം
ഇവയെല്ലാം കാണുവാന്‍ ഒരു പൂരുഷന്‍
അവന്നൊരു പെണ്ണ്‌
അവര്‍ക്ക്‌ കഞ്ഞീംകറീം വച്ചുറങ്ങുവാന്‍
വാവ വയ്‌ക്കാന്‍
മാന്താമ്പൊളിപ്പുര
കളിമണ്ണു ചട്ടി കറിക്കത്തി
ഉണ്ണിക്കു വണ്ടിക്കു വെള്ളയ്‌ക്ക വീഴ്‌ത്താന്‍
രണ്ടോ മൂന്നോ തെങ്ങ്‌ (ഒരു കുരുവി ഒരു മരം)
ദ്വിമാനചിത്രംപോലെ സ്ഥലകാലയുക്തി ദ്യോതിപ്പിക്കാത്ത വാങ്‌മയം. പക്ഷേ, തുടര്‍ന്ന്‌ പ്രമേയസുഘടിതത്വം ലംഘിച്ച്‌ ഈ വാങ്‌മയത്തിനുമേല്‍ കൊളോണിയല്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഇരുണ്ട ചില അധികാരബിംബങ്ങള്‍ വന്നു വീഴുകയായി. ഒരു ക്യൂബിസ്റ്റ്‌ സമന്വയം രൂപംകൊള്ളുന്നു. ദ്വിമാനത്തില്‍ സങ്കല്‌പിക്കപ്പെട്ട ഉള്‍നാടിന്റെ ചരിത്രരാഹിത്യത്തിലേക്ക്‌ ത്രിമാനാകാരവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യപ്രതീതിയുമുള്ള ജാഗര്‍വിമാനങ്ങള്‍ കൊളോണിയല്‍ നാഗരികതയുടെ ചരിത്രസൂചകങ്ങള്‍ വര്‍ഷിക്കുന്നു.
ചരിത്രപേടകം തുറന്നാല്‍ കാണ്മീല
മുറിപ്പെന്‍സില്‍കൊണ്ടു വിരുതില്ലാതാരോ
വരച്ചൊരിച്ചിത്രം തകര്‍ന്ന സ്ലേറ്റും
കിട്ടുന്നു പ്ലാസിയുദ്ധത്തീയതി
ക്രിക്കറ്റുപ്രഭുവിന്റെ കുടുംബആല്‍ബം
ലോഹക്കണ്ണടവച്ച ഹെല്‍മറ്റുദൈവം
ജാഗര്‍പ്പരുന്തില്‍ മരുവുന്ന ദൃശ്യം.
രൂപപരമായി അയഞ്ഞ ഈ കവിത എന്‍.ജി.യുടെ മൊഴിവഴക്കത്തിന്‌ ഉചിതദൃഷ്‌ടാന്തമല്ല. പക്ഷേ, ഉള്ളിനെ ഉള്‍നാടിനെയും പ്രതിനിധീകരിക്കാത്ത ഭീഷണമായൊരു അധികാരസ്ഥാപനമാണ്‌/ മനുഷ്യാഖ്യാനമാണ്‌ ആധുനികീകരണകാലത്തെ നാട്‌ എന്ന ധര്‍മ്മസങ്കടം ഇവിടെ തുറന്നു പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷിന്ത്യന്‍ അടിമത്തത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്ന അച്ഛന്റെ ഉള്ളില്‍ മകന്‍ ദര്‍ശിക്കുന്ന ആധുനികപൂര്‍വ്വഗ്രാമമാണ്‌ `മോഹനം' എന്ന കവിതയിലെ ഉള്‍നാട്‌. ആധുനികതയുടെ മരുന്നുമണമുള്ള `കഫമഞ്ഞവെളിച്ചത്തിന്നാസ്‌പത്രിമുറി'യില്‍ അച്ഛന്റെ രോഗക്കിടക്കയ്‌ക്കരികിലിരുന്ന്‌ `ജീവിതനിത്യമോഹനത്തിന്റെ അവരോഹണം' അയാള്‍ കാണുന്നു. അയാളുടെ `തുമ്പികുത്തുസൂചി' (ഡ്രിപ്പ്‌) അച്ഛന്റെ കൈത്തണ്ടയില്‍ `ജീവന്റെ ഇളനീര്‍' ഇറ്റിക്കുന്നു. `കാസഗ്രഹണനിദ്ര' യില്‍നിന്ന്‌ `പട്ടുകോണാനുണ്ണിയാ' യിറങ്ങിവരാനും `ചിടുങ്ങാമണി' (ലിംഗം) കൈയില്‍നീട്ടി `വിഷുപ്പുലരിയില്‍ കമ്പിത്തിരി കത്തിച്ചുഴിയുംപോലെ വെളിച്ചമാര്‍ത്ത്‌ മൂത്രമൊഴിക്കാ'നും മകന്‍ അച്ഛനെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ലിംഗം തുമ്പികുത്തുസൂചിയായും കമ്പിത്തിരിയായും തോറ്റിയുണര്‍ത്തപ്പെടുന്ന ഒരു പുരുഷാഭിചാരത്തിലൂടെ അച്ഛനിലെ ഉള്‍നാട്‌ വക്താവായ മകന്‍ കണ്ടെടുക്കുകയാണ്‌. പക്ഷേ, കവിത അവസാനിക്കുന്നില്ല.
കണ്ടെത്തിയത്‌ മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായ പരിമിതവൃത്തം മാത്രം എന്ന വെളിവിലേക്ക്‌ കവിതയുടെ ഉപസംഹാരം നീളുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞുറുമ്പിനെ വെറുതെ നോക്കിനിന്നാല്‍
ഒരു പുരുഷായുസ്സോളം കഴിയാം സഫലമായ്‌
പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും ഈ ഉമിത്തീയാണ്ട ഭൂമിയില്‍
ഇരിക്കാം ചമ്രം പടിഞ്ഞൊരിറ്റുവാക്കിന്നായി
കുറിക്കാം ജലപാളികളില്‍
സ്വച്ഛന്ദചന്ദ്രോദയം വരെ
അച്ഛാ അത്രയും നന്ദി.
ഒരു കുഞ്ഞുറുമ്പിനെ വെറുതെ നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന സെന്‍ബുദ്ധസ്വസ്ഥതയും ഇറ്റുവാക്കിനായി ഉമിത്തീയാണ്ട ഭൂമിയില്‍ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പ്രാക്തന മുനിസ്ഥൈര്യവും വാക്ക്‌/ചന്ദ്രോദയം ജലപാളികളില്‍ കുറിക്കുന്ന ആധുനിക സ്വത്വവൈരുദ്ധ്യവും ചേര്‍ന്ന്‌ ഈ പിതൃസ്‌മരണയെ മാനവികത (Humanity)യുടെ എഴുത്തുമുറിയില്‍നിന്ന്‌ പ്രകൃതിയിലേക്ക്‌ വിമോചിപ്പിക്കുന്നു.
മാനവികതയുടെ അധികാരസ്ഥാപനങ്ങളെ നിരസിച്ച്‌ ഉള്ളിലെ തീയിലേക്ക്‌ സ്വതന്ത്രമാക്കപ്പെടുന്ന കണ്ണോക്കുമൊഴിയാണ്‌ `ഒരു പുറമ്പോക്കുകുടിയാന്റെ ഓര്‍മ്മയ്‌ക്ക്‌'. ആധുനികധര്‍മ്മസംഹിതകളുടെ പുറമ്പോക്കില്‍, സകലതില്‍നിന്നുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കൃഷിയിറക്കി മരണമെന്ന ആത്മാവിഷ്‌കാരം കൊയ്യുന്ന കര്‍ഷകനാണ്‌ ഇതിലെ കുടിയാന്‍. `ഉള്ളില്‍ തീയുള്ള ഇനം പറവ.' പക്ഷേ, പൗരസമൂഹത്തിന്‌ ആ മരണം നിശ്ശബ്‌ദം, ഭരണഘടനാനുസൃതം. കവിമൊഴിക്കോ, അയാള്‍ ഭൂമികൊണ്ടു കുത്തിക്കീറിയ നിഴല്‍; പുറമ്പോക്കുകളായി മാറിപ്പോയ ഉള്‍നാടുകളുടെ പ്രാതിനിധ്യം.
വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കു പുറത്തു മേഞ്ഞുനടന്നിരുന്ന ജോണ്‍ എബ്രഹാം എന്ന ചലച്ചിത്രകാരന്റെ വ്യക്തിത്വസൂചനകള്‍ ഈ കവിതയിലെ കുടിയാന്റെ ചിത്രത്തിലുണ്ട്‌. പക്ഷേ, കര്‍ഷകജീവിതത്തിന്റെ പദാവലികളിലൂടെ പ്രസ്‌തുതങ്ങളിലൂടെ ജോണ്‍, സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ ധര്‍മ്മസംഹിതകള്‍ക്കു വെളിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു പുറമ്പോക്കുകുടിയാനായി മാറുന്നു. ഭൂമികൊണ്ടു കുത്തിക്കീറിയ നിഴലാകുന്നു. കാക്കഴഞ്ച്‌ ബ്ലാക്ക്‌ ആന്റ്‌ വൈറ്റ്‌ രക്തം മാത്രമാകുന്നു. പക്ഷേ, കവിമൊഴി ചെന്നെത്തുന്നത്‌ ആ പറവയുടെ ഉള്‍നാടന്‍ തീയിലാണ്‌. `തീയേ നീ എരിക' എന്ന്‌ കവിത അവസാനിക്കുന്നു. സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുടെ ഇതേ വരിയില്‍ തുടങ്ങുന്ന കാവ്യശകലം ജോണ്‍ എബ്രഹാം തന്റെ അഗ്രഹാരത്തില്‍ കഴുതൈ എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ ദൃശ്യ-ശബ്‌ദപഥങ്ങളില്‍ മുഖ്യപ്രകരണ (Motif) മായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്‌. `കഴുതൈ' യിലെ അന്ത്യദൃശ്യംതന്നെ ഒരു തമിഴ്‌ബ്രാഹ്മണഗ്രാമത്തെ മുഴുവന്‍ വിഴുങ്ങുന്ന തീയാണ്‌. ജോണ്‍സിനിമയിലെ പ്രകരണത്തിന്റെ മാത്രമല്ല, ഭാരതീയാരുടെ ദ്രാവിഡസ്വാതന്ത്ര്യഗീതികളുടെയും ഉള്‍മൊഴിത്തം (Intertextuality) ഈ കവിതയില്‍ വായിക്കാനാവും.
വിഭക്തപഞ്ചാബിലെ ദേശീയകലാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ എഴുതിയ `ഭൂപടങ്ങള്‍ വരയ്‌ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌,' ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമങ്ങളുടെ രാഷ്‌ട്രീയരൂപകച്ചുഴിയാണ്‌. രാജ്‌പുര അംബാല ദില്ലി മദിരാശി വാളയാര്‍ ആലുവ പറവൂര്‍ കടന്ന്‌, കൈതാരത്ത്‌ തന്റെ മുറിയിലെ മേശയ്‌ക്കരികിലിരുന്ന്‌ ചുവന്ന പെന്‍സില്‍കൊണ്ട്‌ വക്താവ്‌ ഉള്ളില്‍ വരയുന്ന നാടാണ്‌ ഇവിടെ പഞ്ചാബ്‌. പഞ്ചനദീസംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്‌ത്ര-കാര്‍ഷിക-സാംസ്‌കാരിക-രാഷ്‌ട്രീയ സൂചകങ്ങള്‍, കാവ്യബിംബങ്ങളുടെ ഒരു ഭാംഗ്‌ഡാനൃത്തച്ചുഴിയില്‍ ഇടകലരുന്നു. ഉള്‍നാടന്‍ സൂചകങ്ങളുടെ ഈ ചുഴിനടുവില്‍നിന്നാണ്‌ പഞ്ചാബ്‌ എന്ന രാഷ്‌ട്രീയരക്തസാക്ഷിത്വം കവിതയില്‍ കടഞ്ഞുയരുന്നത്‌; ബിംബങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച്‌, ഭാംഗ്‌ഡാനൃത്തച്ചുഴിപഞ്ചാബ്‌ ഗ്രാമങ്ങളുടെ കലാപഭരിതമായ ചോരച്ചുഴിയായി പരിണമിക്കുന്നു. ജീവിതഹര്‍ഷത്തിന്റെ സൂചകങ്ങളിലൊക്കെയും രക്തമിറ്റുന്നു. വക്താവിന്റെ മേശപ്പുറത്ത്‌?ഉള്ളിലും രൂപംകൊണ്ട ചുഴിനടുവില്‍നിന്ന്‌,
ഒരു രാക്ഷസകഥാപാത്രത്തിന്റെ ശിരസ്സെന്നപോലെ
റൊട്ടിയും ധട്‌കയും
എന്റെ മടിയില്‍ ചിതറുന്നു
ധട്‌കാച്ചാറു പുരണ്ട വിരലുകൊണ്ടു വരയുമ്പോള്‍
എനിക്ക്‌ പഞ്ചാബ്‌ കിട്ടുന്നു
മൊഴികണ്ടെടുത്ത പഞ്ചാബിന്റെ സ്വരൂപമെന്താണ്‌?
രക്തത്തിന്റെ ചുവന്ന വരയില്‍ കുരുങ്ങിയ
ഒരു കോതമ്പുറൊട്ടിക്കഷണം
ഘടനയുടെ കവചിതപുസ്‌തകത്തിനകത്ത്‌
ഇറുത്തുവച്ച
ഒരു റോസാപ്പൂവ്‌.
രാഷ്‌ട്രം എന്ന ബൃഹദാഖ്യാനകം അതിന്റെ ദേശീയോത്‌പാദനശാലയില്‍ പ്രദര്‍ശനത്തിനുവച്ച ഒരു ഉര്‍വ്വരഗ്രാമ മാതൃക മാത്രമാകുന്നു പഞ്ചാബ്‌.
പ്രത്യക്ഷ രാഷ്‌ട്രീയകവിതയാണ്‌ `ഭൂപടങ്ങള്‍ വരയ്‌ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌; ഭൂമിശാസ്‌ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ഉള്‍നാടുകളുടെ, ആധുനികകാലദുരന്തം ദര്‍ശിക്കുന്ന രാഷ്‌ട്രീയബോധത്തിന്റെ കവിത; ഒപ്പം ഉള്ള്‌ നാടായി പകരുന്ന രചനാതന്ത്രത്തിന്റെയും.
ചേര്‍ത്തുവായിക്കേണ്ടവയാണ്‌ `ഒരു അനാദര്‍ശപ്രണയഗാന' വും `പാറു' വും. ആദ്യത്തേത്‌ ഒരു തനിനാട്ടുമ്പുറക്കാഴ്‌ചയാണ്‌. രണ്ടാമത്തേത്‌ അറുപട്ടണക്കാഴ്‌ചയും.
ആധുനികത്വം ബാധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത (ക്ഷമിക്കുക, കവിതയില്‍ ഒരു കാര്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌) തന്റെ പഴയ നാട്ടുമ്പുറത്തെക്കുറിച്ചും നാടന്‍പ്രേമത്തെക്കുറിച്ചും വക്താവ്‌ ആത്മപരിഹാസത്തോടെ ഓര്‍ക്കുന്ന പ്രതികവിതയാണ്‌ `ഒരു അനാദര്‍ശപ്രണയഗാനം'. നാടന്‍പ്രേമത്തിലെ കാല്‌പനികാരൂഢം കവിതയ്‌ക്കുള്ളില്‍ ആദ്യമേതന്നെ തകര്‍ന്നുവീഴുന്നു. വര്‍ഗവര്‍ണ
വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ ഭൂമികയായി ഗ്രാമത്തെ അനാദര്‍ശവത്‌കരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്‌ ഇത്‌ സാധ്യമാകുന്നത്‌.
ഗ്രാമത്തിലെ പതിവുക്ഷേത്രപരിസരത്ത്‌ പതിവുപ്രേമനാടകം അരങ്ങേറുന്നു. ഹൈന്ദവവും ക്ഷേത്രകേന്ദ്രിതവുമായ ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതിരൂപംതന്നെയാണ്‌ കവിതയിലെ കാമിനി?
നടതുറക്കുന്ന നേരത്ത്‌
കൂട്ടവെടി മുഴങ്ങുന്ന നേരത്ത്‌
കാറില്‍ വന്നു നീ ചന്ദനപൂര്‍ണ്ണിമ
ആരെയെന്തിനു നോക്കണം
ആനയെക്കൊടുത്തതു നിന്നച്ഛന്‍
ആലവട്ടം വെണ്‍ചാമരവും
പാണ്ടിയും പഞ്ചാരിയും നിന്നച്ഛന്‍
കരിമരുന്നുപ്രയോഗം നിന്നച്ഛന്‍
കഥകളി നാലുദിവസവും നിന്നച്ഛന്‍
പച്ചബ്ലൗസായിരുന്നു നിനക്കന്ന്‌
കസവുപാവാട കനപ്പടി ഒഢ്യാണം
ഇത്തിരിക്കോളം കുന്നിച്ച നെഞ്ച്‌
ദേവിയാളുന്ന പൊന്നിന്‍പതക്കം
കണ്ണെഴുത്തിന്റെ കൊല്ലുന്ന മൂര്‍ച്ച
പിന്നെയും ഞാന്‍ പൂമരമായി
പരിഹാസകോടിയില്‍ അവള്‍ അമ്മദൈവസങ്കല്‌പത്തിന്റെ ശാക്തേയ പ്രതിരൂപംപോലുമാകുന്നു?
എന്തിനോ പ്രേമിച്ചതുനിന്നെ
നിന്റെ കാഞ്ചനശൃംഗങ്ങള്‍
മൂവുലകും ഭ്രമണതാളം തെറ്റി
തീപിടിക്കും നിന്‍ നടത്തം
കല്ലുകരടുകാഞ്ഞിരക്കുറ്റി
മുള്ളുമുരടു മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പിനും
അമ്മയാം നിന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗീയയോനി
കവിതയില്‍ ഒരു അധഃകൃതഗ്രാമംകൂടിയുണ്ട്‌. അവിടെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട പീറപ്പെണ്‍പിള്ളേര്‍ മാത്രം?
കാതിലീര്‍ക്കിലണിഞ്ഞവര്‍
കഞ്ഞിയില്ലാഞ്ഞു പൂവിരിയാത്തവര്‍
കഥകളി തിരിയാത്തവര്‍
പൊട്ടിക്കത്തുന്ന റാന്തലിന്‍ വെട്ടത്തില്‍
ദുഃഖനീലച്ചുണ്ടുകളുള്ളവര്‍
അവര്‍ അനാദര്‍ശപ്രണയകഥയിലെ ആദര്‍ശകന്യകമാരാണ്‌. ഗ്രാമവിശുദ്ധിയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങള്‍
പ്രേമിച്ചില്ല ഞാനാദര്‍ശകന്യയെ
കാതിലിറ്റു പഴുപ്പിന്റെ വെള്ളക്കല്‍
താരകം മിന്നും ഗ്രാമവിശുദ്ധിയെ
വാച്യാര്‍ത്ഥനിബദ്ധം എന്ന പരിമിതിയുണ്ടെങ്കിലും ഈ കവിത നവോത്ഥാനാനന്തരകാലഘട്ടത്തിന്റെ കാല്‌പനിക കാപട്യത്തെയും ഉള്ളില്‍ സവര്‍ണ്ണവും ഹൈന്ദവവുമായി തുടര്‍ന്നുപോന്ന ഗ്രാമജീവിതസങ്കല്‌പത്തെയും തുണിയുരിച്ചു നിര്‍ത്തുന്നുണ്ട്‌.
മാന്യനായ ഒരിടത്തരക്കാരന്‍ നായരും നിറപാര്‍വതീവടിവൊത്ത നാട്ടുവേശ്യയും നേര്‍ക്കുനേര്‍ വരുന്ന കാവ്യമുഹൂര്‍ത്തമാണ്‌ `പാറു'. ഒരു `അനാദര്‍ശപ്രണയ'ഗാനത്തിലെ ഋജുവായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങള്‍ തകിടം മറിയുന്നു, ഇവിടെ. `കാതിലിറ്റുപഴുപ്പിന്റെ വെള്ളക്കല്‍ താരകം മിന്നുന്ന ഗ്രാമവിശുദ്ധി' എന്ന ആദര്‍ശബിംബം തകര്‍ന്ന്‌ `സിനിമയ്‌ക്ക്‌ പോകാനായി സ്‌കൂട്ടറിനുപിന്നില്‍ വാരിക്കൂട്ടി തട്ടിപ്പൊത്തിവച്ച പെറാത്ത ഉണക്കമണ്ണി'ന്റെ ജീര്‍ണ്ണാകാരം ഉയിര്‍ക്കുന്നു. സമാന്തരമായി, ലൈംഗികസദാചാരമൂല്യത്തിന്റെ പട്ടണപ്പുറമ്പോക്കില്‍ പാറു എന്ന നാട്ടുവേശ്യ `ജഗല്ലയയോനീ' ബിംബമായി വളര്‍ന്നുവികസിക്കുന്നു. `കല്ല്‌കാട്‌കാഞ്ഞിരക്കുറ്റിമുള്ള്‌മുരട്‌മൂര്‍ഖന്‍പാമ്പു' കള്‍ക്ക്‌ `സ്വര്‍ഗ്ഗീയയോനി' യായ അനാദര്‍ശപ്രണയബിംബമല്ല ഇപ്പോളവള്‍. ലൈംഗികവരള്‍ച്ചയുടെയും ഏകപത്‌നീവ്രതത്തിന്റെയും സ്‌കൂട്ടറോട്ടുന്ന, നേരെനോക്കാന്‍ നെഞ്ചുറപ്പില്ലാത്ത, `നായന്മാ' രെ ഭയാക്രാന്തരാക്കി `ആനയായും കുരങ്ങായും, ഇണചേരുന്ന സാക്ഷാല്‍ ജഗല്ലയയോനി (`നേരെ നോക്ക്‌ നായരേ' എന്ന പാറുവിന്റെ പുളിച്ച പരിഹാസത്തിലാണ്‌ കവിത അവസാനിക്കുന്നത്‌).
ഒരു `അനാദര്‍ശപ്രണയഗാന' ത്തിലെ തനിഗ്രാമീണത `പാറു'വില്‍ അറുപട്ടണത്തമായി മാറുന്ന ദൃശ്യം, കേരളത്തിലെ വിക്‌ടോറിയന്‍ സദാചാരബോധം അതിന്റെ കൗമാരത്തില്‍നിന്ന്‌ മദ്ധ്യവയസ്സിലേക്കു പരിണമിക്കുന്നതിന്റെ ഉള്‍നാടന്‍ ദൃഷ്‌ടാന്തമാണ്‌; ഒപ്പം, ആധുനികകേരളം അതിന്റെ നൈതികകൗമാരത്തില്‍ നെഞ്ചേറ്റിനടന്ന ആദര്‍ശ-അനാദര്‍ശ ഭേദചിന്ത, മദ്ധ്യവയസ്സിലെ ധര്‍മ്മ-കര്‍മ്മഭീരുതയ്‌ക്ക്‌ വഴിമാറുന്നതിന്റെ പ്രമേയവ്യംഗ്യവും.
പൗരസമൂഹത്തിലെ പുറമ്പോക്കുകളാണ്‌ തെരുവുതെണ്ടികളും ഭ്രാന്തരും. ആള്‍ക്കൂട്ടപ്പെരുവഴികളുടെ ഓരങ്ങളാണ്‌ ഇവരുടെ തിണ. `കനയ്യ' എന്ന കവിതയിലെ കനയ്യ ഒരുള്‍നാടന്‍ പട്ടണക്കവലയിലെ പുറമ്പോക്കുജീവിതത്തിന്റെ ഛായാചിത്രമാണ്‌. കനയ്യയയല്ല കവിതയുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം. ഇടത്തരം പട്ടണങ്ങളായി മാറുന്ന കേരളീയ മനസ്സാണ്‌. ബുദ്ധനെ തെണ്ടിയായി കാണുന്ന കണ്ണടച്ചില്ലിലൂടെയും തെണ്ടിയെ ഈശ്വരാവതാരമാക്കുന്ന നാട്ടുപെരുമകളിലൂടെയും കവിത വരയുന്നത്‌ കനയ്യയെ അല്ല, ഒരുള്‍നാടന്‍ പട്ടണത്തിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെയും അതിന്റെ സ്വത്വപരിണാമങ്ങളെയുമാണ്‌.
അമ്മൂമ്മചൊല്ലും സന്ധ്യാനാമങ്ങളില്‍
കേള്‍ക്കുമാറായവന്‍
രാമറാവുവും നസീറും നടിച്ചുകാണുമാറായവന്‍
കണ്ണന്‍, കനയ്യ
കീറത്തുകില്‍ ചാര്‍ത്തി മുഴുവങ്കാള തൂക്കി
കാശുകേള്‍ക്കുന്നേരം
ആരും പേടിച്ചുവെന്നല്ല,
വെണ്‍കളിപൂശിയ വീട്ടിലെ ചില പെങ്ങന്മാര്‍
ചേലപോയെന്നപോല്‍ നാറിയതുമാത്രം
(അങ്ങനെ കാലം നീങ്ങി)
`ലയിലാ ഓ ലയില' ക്കാരിപ്പതിരു പെണ്‍കുട്ടി വന്നു
`റോജാമലരേ രാജകുമാരീ' പാടും കണ്ണുപൊട്ടനും
വിരല്‍വളച്ചു തെറികാട്ടും ഉടയാഷര്‍ട്ടുകാരനും വന്നു
ഇടത്തരം പട്ടണമനസ്സുതന്നെയാണ്‌ ഈ കവിതയിലെ വക്താവ്‌?
എനിക്കും നീങ്ങി നാളുകള്‍
കുടിശ്ശിക നോട്ടീസുകളില്‍
ലോകകപ്പുവിശേഷങ്ങളില്‍
പലപെറ്റീ ഉത്‌കണ്‌ഠകളില്‍
തരികിടകളില്‍
പക്ഷേ, അയാളുടെ കണ്ണട കവിഞ്ഞ്‌ കനയ്യയുടെ അനാഥശവം ആലിലക്കണ്ണനായി മാറുന്നു; ബുദ്ധന്‍ തെണ്ടിയായിരുന്ന അതേ കണ്ണട കവിഞ്ഞ്‌.
എന്റെയേതുത്സവത്തിനു കൊടി
കൊമ്പു, കുഴല്‌, പൊന്‍തിടമ്പ്‌ നീയേ?
ഏതു കൂത്തിന്‌ നീറും നാവ്‌?
എന്ന വക്താവിന്റെ ചോദ്യം ആത്മപരിഹാസത്തോടെ ലക്ഷ്യം വയ്‌ക്കുന്നത്‌ തെരുവുതെണ്ടിയോര്‍മ്മകളെ ഉത്സവമാക്കുന്ന കവിമനസ്സെന്ന അറുപട്ടണത്തെത്തന്നെയല്ലേ?

മൂന്ന്‌

മേല്‍വിവരിച്ച കവിതകളെല്ലാം 1984-90 കാലഘട്ടത്തില്‍ എഴുതപ്പെട്ടവയാണ്‌. `ഉള്ള്‌' എന്ന കര്‍ത്തൃബോധത്തെ `നാട്‌' എന്ന വസ്‌തുബോധത്തില്‍ വായിച്ചെടുക്കാനാണ്‌ ഈ കാലയളവില്‍ എന്‍.ജി.ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്റെ കവിതകള്‍ മുഖ്യമായും ശ്രമിച്ചത്‌. അങ്ങനെ ആത്മനിഷ്‌ഠമായ വികാര-വിചാരപ്രപഞ്ചത്തെ അന്യവത്‌കരിച്ച്‌ ഉള്ള്‌, ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള നാടിന്റെ നൈതികോത്‌കണ്‌ഠകളില്‍ അനന്യത തേടി. പക്ഷേ, അപ്പോഴും അവ രണ്ടു വിരുദ്ധ ഉണ്മകളായി?പലപ്പോഴും പൊരുത്തമില്ലാത്ത വര്‍ണ്യാവര്‍ണ്യങ്ങളായി?ത്തന്നെ തുടര്‍ന്നു.
1992-ല്‍ എഴുതിയ `നാരായണന്‍ ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നു' എന്ന കവിതയില്‍ ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ ആധിയും തിരിച്ചറിവും വായിക്കാനാവും.
നാട്ടുകവലയിലെ ചായക്കടയാണ്‌ ഈ കവിതയുടെ പൂര്‍വ്വരംഗം. `അവിടെ ഞാന്‍ തൂകിയ വെളിച്ചത്തിലൊട്ടി' ചിലന്തിവലയിലെന്നോണം ഏതോ ഒരു നാരായണന്‍?
ചത്തൊത്തിരിക്കുന്നു
ചായക്കോപ്പ,യതേന്തിയ കൈ
കരിഞ്ഞ ചുണ്ടിലേക്കുയരാതെ
ഇരുന്ന ഇരിപ്പില്‍ കാലിയായ ഒരു മനുഷ്യരൂപത്തിന്റെ പ്രതീതി. പക്ഷേ അത്‌, നാട്ടുകവലയിലെ പതിവുവൈകുന്നേരദൃശ്യങ്ങളിലൊന്നില്‍ വക്താവിന്റെ ഭാവന/ ഉള്ള്‌, തനിക്കു `കണ്ടു മുതലാക്കുവാന്‍ പാകത്തില്‍' ആരോപിക്കുന്ന ദൃശ്യവികലീകരണം (Visual distortion) മാത്രമാണ്‌.
കവിതയുടെ ഉത്തരഭാഗം ഈ ആത്മരതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കവലയില്‍നിന്ന്‌ വക്താവ്‌ എത്തുന്നത്‌ തന്റെ `കടലാസുവീട്ടി'ലാണ്‌. `ആളും തെരുവുമാളുന്ന ഈ ആത്മപ്രവേശ'ത്തില്‍?ഉള്ളിലെ ഉള്‍നാട്ടില്‍?ഇരുന്ന്‌ അങ്കലാപ്പോടെ അയാള്‍ ആലോചിക്കുന്നു?
പൊലിച്ചതവനെന്നെയോ ഞാനവനെയോ
വെളിച്ചവും വസ്‌തുവുംപോലെ?
കര്‍ത്തൃബോധമാകുന്ന ഉള്ള്‌, അതിന്റെ വസ്‌തുബോധമാകുന്ന നാട്‌ എന്നിങ്ങനെ തന്റെ നോക്കുകോണ്‍ നിശ്ചലവും നിശ്ചിതവുമായി നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന കവിയുടെ ആശങ്കയായിത്തന്നെ ഈ വരികളെ വായിക്കാനാവും.
തുടര്‍ന്ന്‌, നാരായണന്റെ ഉള്ള്‌ താനെന്തുകൊണ്ട്‌ കാണുന്നില്ല, തന്റെ കര്‍ത്തൃബോധത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രസീമകള്‍ക്കപ്പുറം അവന്റെ കണ്ണില്‍ തിളങ്ങുന്ന ഉള്ള്‌, അതിലെ കവല ചായക്കട, ഭൂമിയിലെ നിറമണപരാഗങ്ങള്‍ ?ഒന്നുംതന്നെ താന്‍ കാണാതെപോയതെന്തുകൊണ്ട്‌ എന്ന്‌ കവിത ആധിപ്പെടുന്നു?
കാണാഞ്ഞതെന്ത്‌ ചുടുചായ ചുണ്ടോടുചേര്‍ന്ന്‌
അവന്റെ കണ്ണുകളിലുള്ളു തിളങ്ങുന്നത്‌?
കവല ചായക്കട പെട്രോമാക്‌സുവെളിച്ചവും
നറുംപാല്‍ പരക്കുന്നതും, ഭൂമിയില്‍
ഒരുവനു നിറം മണം പരാഗവും?
പൂര്‍വ്വരംഗത്തില്‍ ചായ ചുണ്ടിലേക്കുയരും മുമ്പത്തെ ദൃശ്യമാത്രയില്‍ നാരായണനെ ഒരു നിശ്ചലചിത്രത്തില്‍ കൊന്നുതറച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ കവിത ആരംഭിച്ചത്‌. പക്ഷേ, ഉത്തരരംഗത്തില്‍, `അന്യചലനങ്ങള്‍ കുരുക്കി തീന്‍പണ്ട' മാക്കുന്ന ഈ അലങ്കാരവല?അതായത്‌ വക്താവിന്റെ കര്‍ത്തൃനിഷ്‌ഠമായ ഉള്ള്‌?പൊളിയുന്നതും അഗാധസ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ `എന്നെ' അവഗണിച്ച്‌ നാരായണന്‍ ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നതും തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ കവിത അവസാനിക്കുന്നു.
തന്റെ മൊഴിയിലെ ഒരു പരിണാമഘട്ടത്തെ കുറിക്കുന്ന ഈ കവിതയിലൂടെ കവി എന്തായിരിക്കാം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌?
താനെഴുതിയ നാടുകള്‍ സ്വയമേ ഉള്ളുള്ള ഉള്‍നാടുകള്‍തന്നെയെന്നോ? തന്റെ അഹം (ego), ഛന്ദോബന്ധത്തിന്റെ പൊരുള്‍വലയില്‍ കുരുക്കാന്‍ കിണഞ്ഞ ചായക്കോപ്പകള്‍ക്കും കൈകള്‍ക്കുമപ്പുറം, അഗാധസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലിരുന്ന്‌ ഓരോ നാടും അതാതിന്റെ ചായ നുണയുമെന്നോ? നാം കുടിച്ചു ശീലിച്ച ചായയല്ലിത്‌. നാട്ടുശീലങ്ങളുടെയും കാവ്യഭാഷാശീലങ്ങളുടെയും പാരമ്പര്യഭാരത്തില്‍നിന്ന്‌ പരിഹാസപൂര്‍വ്വം പതഞ്ഞുപൊന്തുന്ന ഒരു വികടപാനീയം?
പതയുന്നു,
വെണ്ണീറായ വീരരെ ബജറ്റില്‍, ക്രിക്കറ്റില്‍
ചരിത്രത്തിലേക്കും പുനര്‍ജ്ജനിപ്പിച്ച, മ്മ-
യുത്‌ഫുല്ലഫേനകല്ലോലിനി
ചായ
-നിഷ്‌ക്രിയസന്ധ്യകളിലേയകസര്‍ഗ്ഗാത്മകത
`സൗഹൃദം', `എഴുതുമല്ലോ' എന്നീ കവിതകളിലുമുണ്ട്‌ `നാരായണ' നിലെ പൊരുള്‍വല കൈവിട്ട വക്താവ്‌; ബോറന്‍ചങ്ങാതിയുടെ കേട്ടുമടുത്ത `ഈയലിന്‍ ചവറു' വിശേഷങ്ങള്‍പോലും തന്നെ `കാലിഞ്ച്‌ മുതിര്‍ന്നവനാക്കു' മെന്നും (സൗഹൃദം) തുരുമ്പുകമ്പികളില്‍ വൃഥാ സങ്കല്‌പിച്ച പക്ഷികള്‍ കാവ്യപ്രചോദനത്തിന്റെ ഒരു ഗംഭീരാകാശം തുറന്നുതന്നേക്കാമെന്നും (എഴുതുമല്ലോ) അറിയുന്ന, `അഹ' ത്തെ ഉള്‍നാടുകളില്‍ മേയാനയച്ച, പുതിയൊരു `കവി' വക്താവ്‌.
പാമ്പ്‌ ഇണചേരുമ്പോലെ ഉള്ളിലെ ഇരട്ടപ്പിരിയന്‍ കോണികളായി ആത്മ
കഥയും നാട്ടുകഥയും പരസ്‌പരം കയറിയിറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
എന്‍.ജി.യുടെ '90 കള്‍ക്കുശേഷമുള്ള കവിതകളില്‍ ഒരേസമയം ഭിന്നവും ഏകവുമായ `ഉള്‍'ദ്വന്ദ്വത്തെ എഴുതുന്ന അരേഖീയമൊഴിനാടുകളാണവ.
ഉള്ളിന്റെ ദ്വന്ദ്വാത്മകത ഒരു രാഷ്‌ട്രീയപ്രതിരോധംകൂടിയാണ്‌. ചിലപ്പോള്‍ കാഴ്‌ചകളോടും ഓര്‍മ്മകളോടും ചരിത്രത്തോടും സെന്‍ബുദ്ധസ്വച്ഛതയോളം തുളുമ്പുന്ന മമത/നിര്‍മ്മമതയായി (ഉദാ:ഞായര്‍, ആത്മകഥ, സെന്‍, കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാര്‍ക്ക്‌, അനന്തം, രചന, അമ്മനട, ചെറുത്‌ വലുതാവുന്നത്‌, തിയറം); മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ ഉത്തരകാലനൈതികോത്‌കണ്‌ഠകളില്‍ കെട്ടിമറിഞ്ഞ്‌ വിഭ്രാന്തിയോളമെത്തുന്ന രതി/ വിരതിയായി (ഉദാ: ആരൊക്കെയോ കൊല്ലപ്പെട്ട രാത്രി, വേണ്ട ആ ഇരുണ്ട കുറിപ്പ്‌, സൂചികുത്താനൊരിടം, ട്രാഫിക്‌ജാമില്‍ ഇറ്റു കരുണ, ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചലം, രാസം). രണ്ടു തരം പ്രതിരോധങ്ങളിലും അടിസ്ഥാനപരമായി ഉള്ള്‌ ഒരു ഗോത്രമാണ്‌. ആദ്യത്തേതില്‍, നിലാവത്ത്‌ മുളങ്കാടായി മൂളിയുറയ്‌ക്കുന്ന സൗമ്യഗോത്രം. രണ്ടാമത്തേതില്‍ `പന്തങ്ങളും പിണറുകളുമായി കാടിറങ്ങുന്ന' (ക്ഷണപ്രഭാചഞ്ചലം) കലുഷഗോത്രം. ഒരുള്ള്‌ `നിലാവിന്റെ മുളമ്പൊളികൊണ്ട്‌ യന്ത്രമിനുസങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ കൈയൊപ്പുകോറുക' മാത്രം ചെയ്യുമ്പോള്‍ (സെന്‍) അപരം, ഗതികെട്ട്‌ `ആത്മഹത്യ ചെയ്‌തവന്റെ ചിത്രം പറന്നിടിച്ച്‌ അംബരചുംബികള്‍ തീ പിടിക്കുമോ' എന്ന്‌ (വേണ്ട ആ ഇരുണ്ട കുറിപ്പ്‌) ദുഃഖപരിഹാസം കൊള്ളുന്നു.
ആദ്യഗണത്തില്‍പെട്ടവയാണ്‌ ഈ കവിയുടെ രചനാശേഷിയുടെ ആഴം വെളിവാക്കുന്നത്‌. ചില സമീപവായനകളിലൂടെ?
രണ്ടാംലോകയുദ്ധാനന്തരമുള്ള പതിറ്റാണ്ടുകളില്‍ കേരളത്തിലെ നാട്ടുപെരുമകളില്‍ വീരസ്യവും വീര്യമുള്ള മദ്യവുമായി വണ്ടിയിറങ്ങുന്ന ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെ വാര്‍പ്പുമാതൃക കാണാം. ആ ദൂഷണകഥകളില്‍ പട്ടാളക്കാര്‍ `കഥ'യില്ലാത്തവരാണ്‌. അവരുടെ ഉള്ള്‌ കഥാഖ്യാനങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വെറും വീരസ്യത്തിന്റെ പ്രതിരൂപം; അതിലേറെ, ദേശസ്‌നേഹമെന്ന ബൃഹദാഖ്യാനകത്തിന്‌ സായുധം കാവല്‍നില്‍ക്കുന്ന വെറും ശരീരം; അതിന്‌ ഉള്ളില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നാട്ടിലേക്ക്‌?നാടിന്റെ പൊതു (അ) ബോധത്തിലേക്ക്‌?മടങ്ങിവരുന്ന ഓരോ പട്ടാളക്കാരനും `അവധിക്കു വന്ന' ജീവച്ഛവമായി ഉള്ളടക്കപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, `ആത്മകഥ' എന്ന കവിതയിലെ പട്ടാളക്കാരന്‍ അവധിക്കു വന്ന ശവമല്ല. നാട്ടുപെരുമയിലെ പട്ടാളശവക്കുഴി തോണ്ടി വക്താവ്‌ വീണ്ടെടുക്കുന്ന കളിക്കൂട്ടുകാരന്റെ ഉള്ളാണ്‌.
അവന്‍ ഉത്‌പത്തിരഹസ്യങ്ങള്‍ നാലാംക്ലാസ്സിലേ അറിഞ്ഞവന്‍. മറപ്പുരച്ചുമര്‍ച്ചിത്രകാരന്‍. ക്രമേണ സ്‌കൂള്‍മുറ്റത്തെ പേരച്ചോട്ടിലായി അവന്റെ വാസം. പിന്നെ പട്ടാളത്തില്‍ ചേര്‍ന്നു. ഇടയ്‌ക്ക്‌ `എടാ ഉണ്ണീ' എന്ന വിളിയും പോത്തിന്‍കൊമ്പുമീശയും വീപ്പനെഞ്ചും റമ്മിന്റെ അത്ഭുതക്കുപ്പിയുമായി അവന്‍ വരും. സാമൂഹ്യപാഠക്ലാസ്സില്‍ കേട്ടറിഞ്ഞ പര്‍വ്വതത്തില്‍ ചാരിയിരുന്ന്‌ സിഗരറ്റ്‌ വലിക്കും. മകരസംക്രാന്തിക്ക്‌ ഏഴിക്കരയിലെ ഉത്സവത്തിന്‌ ഒരു `ചെറുതു' മടിച്ച്‌ മേളക്കാരോടിണങ്ങി കൈയെടുത്തു താളമിടുന്ന അവന്റെ കരിങ്കല്‍മുഖം ദേവവിഗ്രഹംപോലെ.
എന്നോ വരാതായി അവന്‍. പലതും കേട്ടു. ഒരുനാള്‍ ഏഴിക്കര പോസ്റ്റാഫീസില്‍ പെട്ടിവന്നു. ഏതോ അതിര്‍ത്തിദേശത്ത്‌ ഉയരത്തിലെങ്ങാനും കമ്പി വലിക്കുന്നേരം അവന്‍ ഏഴിക്കരയിലെ ഉത്സവം ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാവും. മഞ്ഞുമാമലകളില്‍ തീവെട്ടികള്‍ ജ്വലിക്കുന്നതും ഉള്ളിലെ അന്ധകാരത്തില്‍ പൊന്‍കോലം വിളങ്ങുന്നതും കണ്ട്‌ കൈയെടുത്ത്‌ താളമിട്ടിട്ടുണ്ടാവും. കരിങ്കല്‍മുഖം പ്രസാദിച്ച്‌ ഒരു നന്തനാര്‍കഥാപാത്രംപോലെ ആഴവെളിച്ചത്തിലേക്ക്‌ നിലതെറ്റി വീണാവും അവന്‍ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. ചില്ലറ ചീത്തവാക്കുകള്‍ പഠിപ്പിച്ച മഹാഗുരുവായിരുന്നു. ചവിട്ടേല്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാവിലുദിക്കുന്നത്‌ അവന്‍ പഠിപ്പിച്ച തെറിവാക്കുകള്‍.
കവിമൊഴിയുടെ പൂര്‍വ്വഖണ്‌ഡത്തില്‍ പട്ടാളക്കാരന്റെ?വക്താവിന്റെയും?കഥ ഏഴിക്കരയെന്ന കാര്‍ഷികഗ്രാമത്തിന്റെ ജീവിതചിത്രങ്ങളായി പകരുകയാണ്‌. ഇരുവരുടെയും ഉള്ള്‌ ഇവിടെ നാട്ടുകഥയായി മാറുന്നു; വക്താവ്‌ തന്റെ മൊഴിയെത്തന്നെ ആത്മകഥയായി വ്യാഖ്യാനിച്ചുകൊണ്ടും പട്ടാളക്കാരന്‍ തന്നിലെ പട്ടാളശവത്തെ /വാര്‍പ്പുമാതൃകയെ അതിലംഘിച്ച്‌ ഉത്സവമേളവും ദേവചൈതന്യവും ആവാഹിച്ചുകൊണ്ടും?
ഒരുനാളമ്പലവെളിയില്‍ `എടാ ഉണ്ണീ'യെന്നവന്‍
പോത്തിന്‍കൊമ്പുമീശ, വീപ്പനെഞ്ച്‌!
റമ്മെന്നു പറയുമൊരത്ഭുതക്കുപ്പി കാണിച്ചു
സാമൂഹ്യപാഠക്ലാസ്സില്‍ കേട്ടറിഞ്ഞ പര്‍വ്വതത്തില്‍
ചാരിയിരുന്നവന്‍ സിഗരറ്റു പുകയ്‌ക്കയായ്‌
അവന്റെ കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ വിളങ്ങീ കാഞ്ചന്‍ജംഗ.
.......
മകരസംക്രാന്തിക്കൊരു വരവുണ്ട്‌
ചെറുതടിച്ചുതാളമിടുമവനോ
മേളം നയിപ്പതെന്നു തോന്നും
അവധിക്കു വന്നൊരു ശവമല്ലവന്‍
കൊട്ടുകാരവനോടും അവനവരോടും
കൊട്ടിയിണങ്ങുമ്പോഴത്തെ പുഞ്ചിരി
നെയ്‌വിളക്കത്ത്‌ കരിങ്കല്‍മുഖം
ദേവവിഗ്രഹംപോലെ
അവന്റെ തിരോധാനകഥയാണ്‌ മൊഴിയുടെ ഉത്തരഭാഗം. നാട്ടുമ്പുറം അതിന്റെ പതിവുപട്ടാളക്കാരനെ പതിവിന്‍പടി കേട്ടുകേള്‍വികളില്‍ അടക്കം ചെയ്യുന്നത്‌ ഇപ്രകാരം?
അക്കുറി വന്നീലവന്‍
യുദ്ധമാണെന്നോ
ഒരു കല്‍ക്കത്തക്കാരിയെ കല്യാണംകഴിച്ചെന്നോ
പിന്നെന്നോ കേട്ടവന്‍ ചത്തെന്ന്‌
ഏഴിക്കര പോസ്റ്റാഫീസില്‍ പെട്ടിവന്നെന്ന്‌
അവന്റമ്മ കരഞ്ഞില്ലെന്ന്‌
പെട്ടെന്ന്‌ മൊഴിയിലെ നാട്‌ അവന്റെ വക്താവിന്റെയും ഉള്ളിലേക്കു പകരുന്നു.
ഉയരത്തിലെങ്ങാനും കമ്പിവലിക്കുന്നേരം
മകരത്തിലേഴിക്കരയിലിലുത്സവമോര്‍ത്തുവോ?
മഞ്ഞുമാമലകളില്‍ തീവെട്ടികള്‍ ജ്വലിച്ചുവോ?
അകത്തന്ധകാരത്തില്‍ പൊന്‍കോലം വിളങ്ങിയോ?
കൈയെടുത്തു താളമിട്ട്‌
കരിങ്കല്‍മുഖം പ്രസാദിച്ച്‌
ഒരു നന്തനാര്‍കഥാപാത്രം പോല്‍
ഇത്തിരി നോവുമായ്‌
ആഴവെളിച്ചത്തിലലിഞ്ഞുവോ?
അവധിക്കുവന്ന ജീവച്ഛവമല്ലാത്തതുപോലെതന്നെ അവധികഴിഞ്ഞ്‌ തിരികെ ദേശസ്‌നേഹത്തിന്റെ ആഖ്യാനത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്ന വീരശവവുമല്ല `ആത്മകഥ' യിലെ പട്ടാളക്കാരന്‍. മൊഴിയിലെ ഉള്‍നാടാണ്‌ അയാളുടെ മാതൃരാജ്യം. അവധിക്കു വരുമ്പോള്‍ അവന്റെ ഉള്ള്‌ നാടായി പകരുന്നുവെങ്കില്‍, തിരികെ മഞ്ഞുമാമലകളിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോള്‍ നാട്‌ അവനില്‍ ആവേശിക്കുന്നു (അവന്‍ മരിക്കുകയല്ല ആഴവെളിച്ചത്തിലലിയുകയാണ്‌).
എന്‍.ജി.യുടെ നോക്കുകോണിലും മൊഴിമട്ടിലും ചിലപ്പോഴെല്ലാം വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതയുടെ ഉള്‍മൊഴിത്തം എതിര്‍വായനയായി കടന്നുവരുന്നതു കാണാം. ഇതിന്‌ ഉത്തമദൃഷ്‌ടാന്തമാണ്‌ `ആത്മകഥ.' `സഹ്യന്റെ മകന്‍ `പടക്കളത്തിലെ പൂമ്പാറ്റ' എന്നീ വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതകളുടെ എതിര്‍മൊഴി `ആത്മകഥ' യില്‍ വായിക്കാനാവും.
നാട്ടിലെ ഉത്സവരംഗം തന്റെ ഉള്ളിലെ കാടെന്നു ഭ്രമിച്ചുപോയവനത്രേ `സഹ്യന്റെ മക' നിലെ കൊമ്പന്‍. വിരുദ്ധാവസ്ഥകളില്‍ കര്‍ക്കശമായ വര്‍ണ്യാവര്‍ണ്യപ്പൊരുത്തം ആരോപിച്ചുകൊണ്ട്‌ വൈലോപ്പിള്ളി എഴുതുന്നു?
വകവച്ചീലാ വമ്പ, നവനിഗ്‌ഘോഷം, വെറും
വനപല്വല വര്‍ഷാകാലമണ്‌ഡൂകാലാപം;
വരിയായുദ്യോദിക്കുമദ്ദീവെട്ടികള്‍ മുറ്റും
വനകുഞ്‌ജകദ്യോതഖദ്യോതശതം മാത്രം!
കൊമ്പന്റെ മതിഭ്രമത്തില്‍ വാദാരവം കാട്ടുചിറയിലെ തവള
ക്കരച്ചില്‍ മാത്രം; ജ്വലിക്കുന്ന തീവെട്ടികളോ വനകുഞ്‌ജത്തില്‍
ദ്യോതിക്കുന്ന വെറും മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍.
എന്നാല്‍ `ആത്മകഥ' യിലെ പട്ടാളക്കാരന്റെ മതിഭ്രമത്തില്‍ മഞ്ഞുമാമലകളിലെ സൈനികജീവിതം വര്‍ണ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നില്ല. അയാള്‍ ഉള്ളിലെ ഇടിമിന്നലില്‍ തന്റെ നാട്ടുമ്പുറം വായിക്കുകയാണ്‌. ഹിമാലയസാനുക്കളിലെ ഇടിമിന്നലിന്റെയോ ഒരു സ്‌ഫോടനദൃശ്യത്തിന്റെയോ വിദൂരമായ ലക്ഷണാര്‍ത്ഥം മാത്രമേ മൊഴിയില്‍ മുഴങ്ങുന്നുള്ളൂ.
`സഹ്യന്റെ മകനി' ലുമുണ്ട്‌ ഒരു പട്ടാളക്കാരന്‍; മദയാനയെ വെടിവച്ചുകൊല്ലാന്‍ നിയുക്തനായവന്‍ ഒരേസമയം അയാള്‍ മൊഴിയില്‍ ഒരു ബാഹ്യ `ഇടപെടലും' മാനവികവാദം (വൗാമിശാെ) അതിന്റെ ധാര്‍മ്മികസന്തുലനത്തിനായി സൃഷ്‌ടിച്ച നിയമപാലനത്തിന്റെയും ഹിംസയുടെയും അപ്രതിരോധ്യമായ വാര്‍പ്പുമാതൃകയുമാണ്‌. അയാളെ?മാനവികതയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക്‌ കാവല്‍നിന്ന ആ വെറും ശരീരത്തെ?ശവമായി തിരിച്ചറിയുന്നിടത്തുകൂടിയാണ്‌ `ആത്മകഥ', മഹാകവിയുടെ മൊഴിമട്ടില്‍ ഉള്‍മൊഴിത്തം തേടിക്കൊണ്ടുതന്നെ `സഹ്യന്റെ മക'ന്‌ എതിര്‍മൊഴി ചമയ്‌ക്കുന്നത്‌.
ഏതോ യുദ്ധഭൂമിയിലെ കിടങ്ങില്‍ പാത്തുമയങ്ങിയിരിക്കുന്ന പടയാളിക്കു മുന്നിലേക്ക്‌ പറന്നുവന്ന ഒരു പൂമ്പാറ്റ അയാളെ തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പൂക്കാലത്തിന്റെയും പ്രേമഭാജനത്തിന്റെയും സ്‌മരണകളിലേക്ക്‌ വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്നതാണ്‌ `പടക്കളത്തിലെ പൂമ്പാറ്റ' യുടെ കാവ്യമുഹൂര്‍ത്തം. സ്‌നേഹ-ഗൃഹാതുരതകളില്‍ മുഴുകി, ആ ശലഭത്തിന്റെ പൂവുടലില്‍ തൊടാനായി കിനാവിലെന്നോണം കൈയുയര്‍ത്തിയ അയാള്‍ ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ട്‌ വെടിയേറ്റു വീഴുന്നു.
ഓര്‍മ്മയുടെ ഞരമ്പുപിടച്ചിലില്‍ പിണഞ്ഞ കയ്യബദ്ധം, അതിനു കൊടുക്കേണ്ടിവന്ന വില എന്നീ പ്രമേയപരിണതികള്‍ `പടക്കളത്തിലെ പൂമ്പാറ്റ' യിലും `ആത്മകഥ' യിലും സമാനമാണെങ്കിലും, നോക്കുകോണിന്റെ എതിര്‍ധ്രുവങ്ങളിലാണ്‌ ഇരുകവിതകളും. വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിത,
പാറിമറഞ്ഞു ചിത്രപതംഗം
ശാരദനിര്‍മ്മലവാനത്തില്‍
എന്നും `ആത്മകഥ' ,
ചവിട്ടേല്‍ക്കുമ്പോഴെല്ലാം നാവിലുദിക്കുന്നു
അവന്‍ പഠിപ്പിച്ച ചില്ലറത്തെറിവാക്കുകള്‍
ഒഴുക്കിലുറുമ്പിനു ചെറിയൊരില
തീരവെളിച്ചം
എന്നും അവസാനിക്കുന്നു. ആദ്യത്തേതില്‍ ശലഭം എന്ന പ്രകരണം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും വിശാലമായ മാനവികാകാശത്തിലേക്ക്‌ പറന്നുയരുന്നു. രണ്ടാമത്തേതില്‍ പട്ടാളക്കാരന്റെ കഥ, വക്താവിന്റെ ജീവിതമാകുന്ന ഉപപ്രകരണത്തിലെ അലയൊലി മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയും ഒഴുക്കിലൊലിച്ചുവന്ന ഉറുമ്പിന്‌ തീരവെളിച്ചം കാട്ടുന്ന ചെറിയൊരിലയോളം സൂക്ഷ്‌മബിംബത്തിലേക്ക്‌ വീണ്ടും ഉള്‍വലിഞ്ഞും ഒരു `സെന്‍' കാഴ്‌ചപോലെ `നിസ്സാര'മാവുന്നു. വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ കാലം സ്വന്തം നാടിന്റെ പൂക്കാലത്തില്‍ എല്ലാ നാടുകളുടെയും ഉര്‍വ്വരോത്സവങ്ങളെ ദര്‍ശിച്ച (`ഓണപ്പാട്ടുകാര്‍' ഓര്‍ക്കുക) സാര്‍വ്വജനീനതയുടേത്‌. ഈ പുതുകവിയുടേത്‌, സാര്‍വ്വലൗകികാഖ്യാനങ്ങള്‍ ഒന്നോടെ കുത്തിയൊലിക്കുമ്പോള്‍ `ചില്ലറത്തെറിവാക്കു' കളുടെ തുരുത്തില്‍ തീരവെളിച്ചം തേടേണ്ടിവന്ന ഉള്‍നാടുകളുടേത്‌.
രണ്ട്‌ ഉള്ളുകളുടെ സംഘര്‍ഷം ആവിഷ്‌കരിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ `സെന്‍' എന്ന കവിത തുടങ്ങുന്നത്‌?
നിലാവു പരന്നപ്പോള്‍ ഇളയമുള പാടി
അകം അലിഞ്ഞ്‌
എന്റെ ഉള്ളു കലങ്ങിയില്ല
ഞാനനങ്ങിയില്ല
നിലാവും അലിവും സംഗീതവുമുണ്ടായിട്ടും തമ്മില്‍ പകരാതെ അവ?മുളയുടെ ഉള്ളും `എന്റെ' ഉള്ളും?രണ്ട്‌ ഉള്ളുകളായി വഴിപിരിയുന്നു. അകമലിഞ്ഞുപാടിയിട്ടും അപരത്തെ ഇളക്കാനാകാത്ത മുളയുടെ ഉള്ള്‌ കാലാന്തരത്തില്‍ നീളവും ഉറപ്പും താങ്ങുമായി; പലതരം നാട്ടുപന്തലുകളായി. പിന്നെ, ഭീതിപരത്തിപ്പായുന്ന ഹൈവേലോറികളിലേറി നഗരങ്ങള്‍ താണ്ടി. നിലാവത്ത്‌ ഇളയമുള അലിഞ്ഞുപാടിയിട്ടും ഇളകാത്ത `എന്റെ' ഉള്ളോ? അത്‌ നഗരനിഷ്‌ഠകളുടെ യാന്ത്രികാവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍പെട്ട്‌ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രിന്റൗട്ട്‌പോലെ തിരുത്താന്‍ തോന്നാത്തത്ര മിനുസവുമായി.
അയല്‍വീടുകളില്‍ പാര്‍ത്ത്‌ കൗമാരത്തില്‍ പരസ്‌പരമോ ഒരാള്‍ അപരനെ/ അപരയെ മാത്രമോ രഹസ്യമായി കാംക്ഷിച്ച്‌ അഹംബോധത്തിന്റെ ആധിക്യത്താല്‍ അന്യോന്യം ഉള്ളുതുറക്കാതെ പിരിഞ്ഞുപോയ രണ്ടുപേര്‍ കാലമേറെ കഴിഞ്ഞ്‌ ഒരു ഹൈടെക്‌നഗരത്തിന്റെ വന്യതയില്‍വച്ച്‌ കണ്ടു
മുട്ടുമ്പോള്‍, സ്വയമറിയാതെ പുതിയൊരു അന്യോന്യതയില്‍ ആലിംഗനബദ്ധരാവുന്ന സിനിമാക്കഥപോലെ, മൊഴിയിലെ രണ്ട്‌ ഉള്ളും ഞാനും മുളയും പരസ്‌പരം ആവേശിച്ച്‌ ഒന്നാകുന്നു. അഹംബോധത്താല്‍ ഭിന്നിച്ചവ പുതിയൊരു സെന്‍അറിവിന്റെ സ്‌പന്ദത്താല്‍ ഒന്നിക്കുന്നു. വക്താവിന്റെ കാഴ്‌ചയില്‍ മൊഴിവിരമിക്കുന്നത്‌ ഇപ്രകാരം?
നഗരത്തില്‍
ഒരത്യാവശ്യകാര്യത്തിന്‌ ആറുമണിയാക്കുവാന്‍
പാര്‍ക്കിലിരുന്നപ്പോള്‍
മുളങ്കുഴലുകളുടെ ചെണ്ടേന്തി
ഒരന്ധഗായകന്‍ വന്നു
തിരിച്ചറിയാനായ ഒരു ട്യൂണ്‍ പാടി
നടന്നുപോയി.
നിലാവിന്റെ കൂര്‍ത്ത മുളമ്പൊളികൊണ്ട്‌,
യന്ത്രം കടഞ്ഞുയര്‍ന്ന അപാരഘടനയുടെ
പൂര്‍ണ്ണമിനുസം മുറിപ്പെടുത്തി
ഞാനിന്നൊരു കയ്യൊപ്പുകോറി.
ഇല്ലിവേലികളും ഉത്സവക്കമാനങ്ങളും മഴക്കാലപ്പട്ടടപ്പുരകളും സമ്മേളനപ്പന്തലുകളും നിറഞ്ഞ ഏഴിക്കരയെന്ന ഗ്രാമത്തില്‍നിന്ന്‌ നഗരകേന്ദ്രിതമായ നിര്‍മ്മാണച്ചന്തകളിലേക്കും നവയന്ത്രങ്ങളുടെ കാര്‍ക്കശ്യം കടഞ്ഞ അപാരഘടനകളിലേക്കും വാസ്‌തുകേരളം (സാംസ്‌കാരികകേരളവും) പരിണമിച്ച ചില പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെയാണ്‌ `സെന്നി' ലെ ഉള്‍നാടുകള്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നത്‌.
പെരുങ്കുശവനായ ഒരു സെന്‍ഗുരു താന്‍ മെനഞ്ഞ കളിമണ്ണുരുവങ്ങളുടെ പൂര്‍ണമിനുസം സഹിയാഞ്ഞ്‌ അവയ്‌ക്കുമേല്‍ കൈയൊപ്പുകോറി അപൂര്‍ണത വീണ്ടെടുത്ത ഒരു സെന്‍കഥയുണ്ട്‌, ഈ കവിതയുടെ അടിത്തട്ടില്‍. കേരളനാടിന്റെ ഉത്തരകാലമിനുസങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ നിലാവിന്റെ കൂര്‍ത്ത മുളമ്പൊളികൊണ്ട്‌?താന്‍ വീണ്ടെടുത്ത ഉള്ളുകൊണ്ട്‌?വക്താവ്‌ കോറുന്നത്‌ വന്‍നഗരവാര്‍പ്പുകളോടുള്ള എല്ലാ ഉള്‍നാടുകളുടെയും എളിയ നൈതികവിയോജനക്കുറിപ്പുകൂടിയാണ്‌.
ഇപ്പോള്‍ കവിതയില്‍ രണ്ട്‌ ഉള്ളുകളുടെ വൈരുദ്ധ്യമില്ല. ഉള്ളത്‌ ഉള്ള്‌ എന്ന ഗോത്രം മാത്രം. കാഴ്‌ചകളുടെ, ആകാരങ്ങളുടെ നീണ്ട കാലയളവില്‍ നടുവൊഴുക്കിലൊലിച്ച്‌ അപജൈവീകരിക്കപ്പെട്ട ഉള്ള്‌, വക്താവ്‌ വീണ്ടെടുക്കുന്നത്‌ എവിടെനിന്നാണ്‌? ശബ്‌ദവും കേള്‍വിയും മാത്രമുള്ള ഒരു അരികൊഴുക്കില്‍നിന്ന്‌; മുളങ്കുഴലുകളുടെ ചെണ്ടേന്തിവന്ന അന്ധഗായകന്റെ തിരിച്ചറിയാനായ `ട്യൂണി' ല്‍നിന്ന്‌. ശ്രദ്ധിക്കുക `ഈണ' ത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരതയില്‍നിന്നല്ല `ട്യൂണി' ന്റെ സമകാലികതയില്‍നിന്ന്‌.
രണ്ട്‌ ഉള്‍വിചാരങ്ങള്‍ പൊരുത്തംകെട്ട രണ്ടു നാട്ടുദൃശ്യങ്ങളായിരിക്കെ അവ ഒരു ക്രൂരഫലിതത്തിന്റെ ബാഹ്യസംയോജകംകൊണ്ട്‌ കണ്ണിചേര്‍ക്കപ്പെടുന്നു `കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാര്‍ക്ക്‌' എന്ന കവിതയില്‍?
ഒരേസമയം
രണ്ടു വിചാരം
ആത്മഹത്യ
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പാര്‍ക്ക്‌
കൃഷിനശിച്ച്‌ കുത്തുപാളയെടുത്ത ഒരു നാടന്‍ ആത്മഹത്യ, കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പേടിച്ചും ചിരിച്ചും കളിക്കുന്ന ഒരിടത്തരം പാര്‍ക്ക്‌?ഇവയില്‍ ഏതിനെക്കുറിച്ച്‌ ആദ്യമെഴുതും എന്ന ആശങ്ക, മൊഴിയെ `അണ്ടിയോ മാങ്ങയോ' എന്ന പതിവു ദാര്‍ശനികസമസ്യയിലേക്കല്ല നയിക്കുന്നത്‌. ഈ കവിയിലെ ഉള്‍നാടുകള്‍ക്ക്‌ സമസ്യകളുടെ ചാക്രികസ്വസ്ഥത ആവശ്യമേയില്ല. പൊരുത്തംകെട്ട രണ്ട്‌ ഉള്‍ഗതങ്ങളെ ഒറ്റ മൊഴിത്തുടര്‍ച്ചയായി സങ്കല്‌പിക്കുകയും, അങ്ങനെ സങ്കല്‌പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ പെട്ടെന്നൊരിടത്തുവച്ച്‌ അനായാസം, ആദ്യമേത്‌ എന്ന്‌ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്‌ ഇപ്രകാരം?
ആദ്യം
ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ചെഴുതും
പിന്നെ പാര്‍ക്കിനെക്കുറിച്ച്‌
ആത്മഹത്യചെയ്‌തവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും
പാര്‍ക്കില്‍വന്നു കളിച്ചോട്ടെ.
ചിതറിയ ആഖ്യാനങ്ങള്‍ മലയാളത്തിലെ പുതുമൊഴിക്കവിതയുടെ മുഖമുദ്രയാവുന്നതിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ എന്‍.ജി.യുടെ മൊഴി ഓരങ്ങളെ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. `90 കളില്‍ അത്‌, ഉള്‍നാടുകളുടെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അപകേന്ദ്രങ്ങള്‍ തുറന്നിട്ടു. അങ്ങനെ നാട്‌ എന്ന സ്ഥൂലപ്രദേശവും ഉള്ളിന്റെ സൗമ്യ-കലുഷഗോത്രങ്ങളും പിന്നിട്ട്‌ `കാണെക്കാണെ ചെറുത്‌ വലുതാകുന്ന' ചില അതിസൂക്ഷ്‌മരാശിയില്‍ ഈ കവി എത്തിപ്പെടുന്നു. അവിടെ ഉള്ള്‌ `സ്വയം ഉന്നയിക്കല്‍' എന്ന ജീവചൈതന്യം മാത്രമാണ്‌; പിറന്നുവീണ കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളിപോലെ.
സൂക്ഷ്‌മരാഷ്‌ട്രീയവിവക്ഷകളോടെ ഒരു കാക്കക്കുഞ്ഞിന്റെ നിലവിളിയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു, `ചെറുത്‌ വലുതാകുന്നത്‌.'
കാ, കാ...
കൊക്കുപിളര്‍ത്തി കാറി
തട്ടിപ്പറിക്കുന്നു
കാക്കക്കുഞ്ഞ്‌
കൊക്കിലെത്തിച്ചുതള്ള
എന്നിട്ടും
..........
ഞാന്‍ പിടിച്ചുവാങ്ങുന്നത്‌
എന്ന്‌
തള്ളയുടെ സ്‌നേഹത്തിനും മീതെ
പിളര്‍ക്കൊക്കിന്റെ പ്രചണ്‌ഡഭാഷ
മൊഴികിടുങ്ങുന്ന ഈ കാക്കക്കരച്ചിലിന്റെ ഉള്ള്‌ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രവിമുക്തമായ കേവലമൂലകമോ അതിന്റെ സ്വയമുന്നയിക്കല്‍, ജൈവപ്രകൃതിയിലെ അകളങ്കമായ ആവിഷ്‌കാരമോ അല്ല. മറിച്ച്‌ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ തന്റെ ജൈവാവകാശം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന രാഷ്‌ട്രീയപ്രകാശന (political gesture)മാണ്‌.
ലളിതവത്‌കരിക്കപ്പെട്ട വായനകള്‍ക്ക്‌, അധിനിവേശങ്ങളിലമര്‍ന്ന മനുഷ്യസമുദായങ്ങളുടെ സ്ഥൂലരാഷ്‌ട്രീയപ്രതീകമായി ഇതിലെ കാക്കക്കുഞ്ഞിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനായേക്കും. പക്ഷേ, മൊഴിയിലെ ഉള്‍ദ്വന്ദ്വങ്ങള്‍ അതനുവദിക്കുന്നില്ല.
കാക്കക്കുഞ്ഞിന്റെ പ്രചണ്‌ഡമായ ഉള്ള്‌, രണ്ട്‌ അവര്‍ണ്യങ്ങളിലൂടെ കവിത ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നു; `വിമാനത്തീന്നെറിഞ്ഞ റൊട്ടിക്കു കുതിച്ചോടുന്ന അധിനിവേശിതന്റെ ആര്‍ത്തി' യിലൂടെയും `മണ്ണടരുകീറും ആയിരം പുല്‍ക്കൊടികളുടെ ഇരമ്പ'ത്തിലൂടെയും. ഒന്നാമത്തേത്‌ ആധുനികമനുഷ്യാവസ്ഥ. രണ്ടാമത്തേത്‌ ജൈവപ്രകൃതിയുടെ അതിജീവനത്വര. മനുഷ്യന്റേത്‌ ഇരന്നുവാങ്ങല്‍. പുല്‍ക്കൊടികളുടേത്‌ കുതിച്ചുയരല്‍. പരസ്‌പരവിരുദ്ധമായ ഈ ഉള്‍ദ്വന്ദ്വത്തിലൂടെ മനുഷ്യകേന്ദ്രിതത്വം ആദ്യമേ തകര്‍ക്കപ്പെടുന്നു.
ഇനിയൊരു ഉള്‍ദ്വന്ദ്വംകൂടിയുണ്ട്‌ കവിതയില്‍. അത്‌ ഭാഗവതപുരാവൃത്തത്തില്‍നിന്ന്‌ മൊഴിയിലെ ഭാവനാചിത്രത്തിലേക്ക്‌ സദൃശപ്പെടുന്നതിങ്ങനെ?
കാല്‍ത്തളിരിണകൊണ്ട്‌
അമ്മിഞ്ഞനെഞ്ചു ചവിട്ടിക്കുതിച്ച്‌
പറന്നുയരും
ഒരത്ഭുതബാലകനെപ്പോലെ
നീലാകാശം മുഴുക്കെ
അതാ
കാണെക്കാണെ
ചെറുത്‌ വലുത്‌
ഇവിടെ പൂതനാമോക്ഷകഥയും ശ്രീകൃഷ്‌ണാവതാരകഥയും ഒരേ വാങ്‌മയത്തില്‍ ഉള്‍മൊഴി സൃഷ്‌ടിക്കുന്നു?ഒന്ന്‌ നിഗ്രഹത്തിന്റെ (മോക്ഷത്തിന്റെയും); മറ്റേത്‌ പിറവിയുടെ (അതിജീവനത്തിന്റെയും). ഈ ഉള്‍ദ്വന്ദ്വം, അമ്മിഞ്ഞനെഞ്ചു ചവിട്ടിക്കുതിച്ച മനുഷ്യച്ചുവടുകളുടെയും കാണെക്കാണെ നീലാകാശം നിറയുന്ന പക്ഷിച്ചിറകുകളുടെയും `ഇരുതല'യുള്ള അര്‍ത്ഥത്തെ അഴിച്ചുവിടുന്നു. അങ്ങനെ കൊന്നും പിറന്നും സ്വയം ഉന്നയിക്കുന്നതിന്റെ ആ ഉന്നയിക്കല്‍ `ജീവി' എന്ന ഭൗതികസത്തയായിരിക്കുന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്‌മരാഷ്‌ട്രീയദര്‍ശനം കവിതയില്‍ മുഴങ്ങുന്നു;
അവര്‍ണ്യ-വ്യഞ്‌ജനാദികളിലൂടെ തീര്‍ച്ചയായും, ആധുനിക മനുഷ്യനികുതിയുടെ ഒരു പൊരുള്‍കൂടി ഇതില്‍ ഉള്‍ച്ചേരുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷേ, സ്വയം ഉന്നയിക്കല്‍ മനുഷ്യജീവിയുമാകാം എന്നിടത്തോളം പ്രാധാന്യമേ ആ പൊരുളിനുള്ളൂ.
ഞായര്‍, മൃഗനയനി, തിയറം, എഴുതുമല്ലോ, നിശ്ചലം സായാഹ്നം ചലനാത്മകം, സെല്‍ഫ്‌ പോര്‍ട്രെയിറ്റ്‌ ട്രാഫിക്‌ജാമില്‍ ഇറ്റു കരുണ തുടങ്ങി ഉള്ളിന്റെ ഉത്തരകാലനാടുകള്‍ നിര്‍ഭയം തുറന്നിടുന്ന മൊഴികള്‍ ഇനിയുമുണ്ട്‌ എന്‍.ജി.യുടെ കാവ്യലോകത്ത്‌. അവയുടെ സമീപവിശകലനം ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട്‌ മൊഴിയിലെ മറ്റൊരു അരേഖീയപ്രദേശത്തെ വായിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു ഇനി.

നാല്‌

ഉടല്‍ ഒരു ഉള്‍നാടാണ്‌. സദാചാരവിലക്കുകളുടെ മാത്രമല്ല, ആത്മാവിന്റെയും/മനസ്സിന്റെയും ഉടയാടയ്‌ക്കുള്ളില്‍ തമസ്‌കരിക്കപ്പെട്ട ഉള്‍നാട്‌; ആത്മീയ
രതി-വിരതികളുടെ അനന്തസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മാനവികകവിത മിക്കവാറും മറന്ന `ത്വങ്‌മാംസരക്താസ്ഥിവിണ്‍മൂത്രരേതസ്സാര്‍ന്ന' ഇടം എന്‍.ജി.യുടെ ഉടല്‍മൊഴികള്‍ മാനവികാകാശം വിട്ട്‌ `സസ്‌തനജീവികളുടെ വിയര്‍പ്പ്‌ രേതസ്സ്‌ പേറ്‌ പിറപ്പ്‌ എത്ര അശുദ്ധിയെന്ന്‌ ഭൂമിയിലാണ്ടു' (ഗര്‍ഭിണിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍) പോകുന്നു; `ഉദാരഗോളാന്തരപേടക' ത്തിലെ ഭ്രമകാഴ്‌ചകള്‍ക്കടിയില്‍നിന്ന്‌ ഭൂമിയിലെ സര്‍വജീവജാലങ്ങളുടെയും ലിംഗനീളങ്ങളും യോനിക്കയങ്ങളും (ആരൊക്കെയോ കൊല്ലപ്പെട്ട രാത്രി) കുഴിച്ചെടുക്കുന്നു.
ആത്മാവിനെ/മനസ്സിനെ കേവലമായി ആദര്‍ശവത്‌കരിക്കുന്ന മാനവികപാരമ്പര്യത്തോടുള്ള വിമര്‍ശനം ഈ കവിയില്‍ പുരുഷലൈംഗികതയുടെ ഒരു പുതുനോക്കുകോണായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്‌. ശരീരമാകുന്ന ജീര്‍ണ്ണവസ്‌ത്രം നിരന്തരം ഉപേക്ഷിച്ച്‌ ആത്മാവ്‌ പുതുവസ്‌ത്രം ധരിക്കുമെന്ന ദര്‍ശനത്തെ തലതിരിച്ചിടുന്നു ഈ നോക്കുകോണ്‍. ആത്മാവെന്ന/ മനസ്സെന്ന കേവലവസ്‌ത്രം ഉരിഞ്ഞുകളഞ്ഞ ലൈംഗികഉടലുകളുടെ ഉള്‍നാടന്‍ മൊഴികളാണ്‌ `ഒരു മധ്യവര്‍ത്തി പുല്ലിംഗം സത്യവും മിഥ്യയും' , `സൂചികുത്താനൊരിടം', `രാസം', `ഗര്‍ഭിണിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍' എന്നിവ. ഉപപ്രകരണമോ അനുഭാവമോ ആയി ഇനിയും നിരവധി കവിതകളില്‍ ലൈംഗികശരീരത്തിന്റെ നാട്ടിടവഴികള്‍ കാണാം.
അമര്‍ച്ച ചെയ്യാനാവാത്ത ഒരു ആഭ്യന്തരകലാപംപോലെ പുറത്തേക്ക്‌ നീണ്ട ഉള്ളാണ്‌ എന്‍.ജി.യുടെ കവിതകളിലെ `ലിംഗ'ബിംബം. `മോഹനം' എന്ന ആദ്യകാലകവിതയിലെ `ചിടുങ്ങാമണി' സംഭവബഹുലമായ ഒരു ലൈംഗിക `നായര്‍ചരിത' (`അച്ചീചരിത' ത്തിന്‌ ഒരു ബദല്‍പദം) ത്തിലെ നായകകഥാപാത്രമായി വളരുന്നു `ഒരു മധ്യവര്‍ത്തി പുല്ലിംഗ....'ത്തില്‍.
കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ നിക്കറിടാത്തപ്പോള്‍ അമ്മായി തോണ്ടി `ക്‌ണിം' എന്നു കേള്‍പ്പിച്ച ലിംഗം; കൗമാരത്തില്‍ എലികളുടെയും മരപ്പട്ടികളുടെയും തട്ടിന്‍പുറം പ്രകാശമാനമാക്കിക്കൊണ്ട്‌ സചിത്രപുസ്‌തകത്തില്‍നിന്ന്‌ സാറു പറയാത്ത രീതിയില്‍ വൈദ്യുതി ഉത്‌പാദിപ്പിച്ച ലിംഗം; യൗവനത്തില്‍ പിസാഗോപുരത്തേക്കാള്‍ അത്ഭുതകരമായി വളര്‍ന്ന്‌ മൂക്കുകയറിടേണ്ട ജാതിയായി വിവാഹനിയമപ്രകാരം ഒരുവഴിക്കായ ലിംഗം; ശിഷ്‌ടകാലം സൂക്ഷ്‌മത്തില്‍ പല പൂച്ചെടികള്‍ തിന്ന്‌ ചന്ദ്രഗുപ്‌തമൗര്യനെപ്പോലെ, ചെങ്കിസ്‌ഖാനെപ്പോലെ പരാക്രമിയായ്‌ മേഞ്ഞുനടന്ന ലിംഗം; ഒടുവില്‍,
...കറുത്ത്‌ ചുരുണ്ട്‌
കുഴല്‍ തറഞ്ഞ്‌
വെളിച്ചമുണ്ടാകട്ടെ
എന്നരുളിച്ചെയ്‌തിട്ടും
ലിംഗാഗ്രേ
ഒരിറ്റു മൂത്രം തിരളാതെ
അനസ്‌തേഷ്യയില്‍നിന്നുണരാതെ
ഉദയം കാണാതെ
കാലിയായ്‌
പഴങ്കഥപറച്ചിലിന്റെ വഴക്കത്തില്‍ ആണുടലിന്റെ കേരളീയമാതൃകയെ ആത്മപരിഹാസത്തോടെ ആഖ്യാനപ്പെടുത്തുന്നു ഈ കവിത. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ എന്‍.ജി.യുടെ ഉത്തരകാലകവിതകളുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണതലം ഇതിലില്ലെങ്കിലും, അമര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ആണുടലിന്റെ ഒരു അധോലോകം ആഴത്തില്‍ നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഉടനീളം അകാല്‍പ്പനികച്ചിരിയുള്ള ഗൃഹാതുരതയോടെ, ഒരു ഉദ്ധൃതലിംഗത്തില്‍ ആണ്‍കോയ്‌മയുടെ ആധുനിക-മധ്യവര്‍ത്തി അധോലോകങ്ങള്‍ വായിച്ചെടുക്കുന്നവനാണ്‌ `ഒരു മധ്യവര്‍ത്തി പുല്ലിംഗ....'ത്തിലെ വക്താവ്‌. `മോഹന' ത്തിലെ പുരുഷാഭിചാരം ആസുരഫലിതമുള്ള ഉണര്‍ത്തുതോറ്റമെങ്കില്‍ ഈ കവിതയിലേത്‌ സെന്‍നര്‍മ്മമുള്ള സ്വയം തര്‍പ്പണം?
ചെറായി ബീച്ചില്‍
മണ്ണുപടുത്ത ലിംഗം
ഒരസ്ഥിക്കൂടം
മകുടം
തിരതിരേയ്‌ തിരതിര....
ലിംഗബിംബം അഭാവമായി ധ്വനിക്കുന്ന രണ്ട്‌ നഗര അധോലോകങ്ങളാണ്‌ `സൂചികുത്താനൊരിടം', `രാസം' എന്നീ കവിതകള്‍. പെരുവഴിശകടത്തില്‍ ആണുടലും പെണ്ണുടലും ഒന്നിച്ചു പ്രവേശിച്ചാല്‍ `ചെറുലൈംഗിക' അലട്ടലുണ്ടാകുന്ന പുരുഷകേരളത്തിന്റെ പകല്‍മാന്യതയില്‍ `മനസ്സും സ്വരൂപവും അഴിഞ്ഞ ഒരു അമൂര്‍ത്തചളം' ദര്‍ശിക്കുന്നു ആദ്യകവിത. രണ്ടാമത്തേത്‌, സങ്കല്‌പത്തിലോ സിനിമയിലോ മാത്രം സാധ്യമായ സുരതസ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പട്ടാപ്പകല്‍ ആണും പെണ്ണും ഇടങ്കാലിട്ടുവീഴ്‌ത്തിയ കടുംതറയെ വായിക്കുന്നു. രണ്ടും ആണ്‍ലൈംഗികതയുടെ അധോലോകങ്ങള്‍; മധ്യവര്‍ത്തിലിംഗങ്ങള്‍ പുഴുക്കളെപ്പോലെ നുരയ്‌ക്കുന്ന ഉത്തരകാലകേരളത്തിന്റെ ഉള്‍നാടുകള്‍.
കോയ്‌മയുടെ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രഭാരങ്ങളില്ലാത്ത ആണ്‍നോട്ടങ്ങള്‍കൂടിയാണ്‌ എന്‍.ജി.യുടെ കവിതകള്‍. നുരയ്‌ക്കുന്ന ലിംഗങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, കേരളീയ ആണ്‍കോയ്‌മകളുടെ പൂതലിച്ച എടുപ്പുകള്‍ ദ്രവിച്ചുപൊടിയുന്ന മറ്റനേകം ഉള്ളടരുകളുമുണ്ട്‌ അവിടെ. മലയാളകവിതയ്‌ക്ക്‌ പെണ്ണെഴുത്തിനോളംപോലും പരിചിതമല്ലാത്ത ആണെഴുത്തുകളാണവ. ആണ്‍കോയ്‌മയുടെ ദീര്‍ഘകാല ചരിത്രത്തിനടിയില്‍ പെണ്‍സ്വത്വത്തിനോടൊപ്പം അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട ആണ്‍സ്വത്വത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്‌കാരം.
അമ്മ, മുറപ്പെണ്ണുചേച്ചി, ഭാര്യ, വീട്ടിലെ `ഒറ്റരശ്‌മിയെലുമ്പത്തി'പ്പൂച്ച തുടങ്ങി ആരുടെയും ഗര്‍ഭമുന്തിയ വയര്‍ നേരെ നോക്കാനാവാത്ത ആണ്‍പേടിയുടെ നാട്ടുചരിതമാണ്‌ `ഗര്‍ഭിണിപ്പെണ്ണുങ്ങള്‍'. ആത്മനിന്ദ കലര്‍ന്ന ലളിതമായൊരു ആണ്‍ചിരിയായി ഭൂതകാലസ്‌മരണകളില്‍ ഊറിയിറങ്ങുന്നു ഈ കവിത. പക്ഷേ, വീര്‍ത്ത പെണ്‍വയറുകള്‍ സൃഷ്‌ടിച്ച അപകര്‍ഷബോധത്തിന്റെ നിരുപദ്രവകരമായ ആത്മകഥയല്ലിത്‌. അവ കാണാന്‍ കെല്‍പ്പില്ലാത്ത വക്താവ്‌?ധര്‍മ്മഭീരുവായ ആണ്‍കോയ്‌മ?ദ്രവിച്ചുപൊടിയുന്ന സ്വന്തം ഉള്ളടരുകളില്‍നിന്ന്‌ ഭൂമിയിലെ സസ്‌തനജീവികളുടെ മുഴുവന്‍ വിയര്‍പ്പ്‌-രേതസ്സ്‌-പേറ്‌-പിറപ്പുകളുടെ വിശുദ്ധി വീണ്ടെടുക്കുകയാണ്‌. `ഏതോ സിനിമയില്‍ എം.ജി.ആര്‍., ബി.എസ്‌. സരോജയോടോ ജയലളിതയോടോ ചെയ്‌തമാതിരി ഒറ്റരശ്‌മിയെലുമ്പത്തിപ്പൂച്ചയുടെ വയറ്റില്‍ ചെവി ചേര്‍ത്ത്‌ `ചെഞ്ചോര അമ്മിഞ്ഞപ്പാലാകുന്ന സംഗീതം' കേള്‍ക്കുകയാണ്‌. വീണ്ടെടുക്കുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും അയാളല്ല, അയാളിലെ അപരമാണ്‌.
ആരാണീ അപരവക്താവ്‌, കോയ്‌മകള്‍ ഭേദിച്ചുയരുന്ന ആണെഴുത്തല്ലാതെ?
സ്വതന്ത്രമായ ആണ്‍നോട്ടങ്ങളില്‍ തെളിയുന്ന പെണ്‍കാഴ്‌ചകള്‍ ഏറെയുണ്ട്‌ എന്‍.ജി.യുടെ രചനാലോകത്ത്‌. അവിടെ ആണ്‍കോയ്‌മയുടേതെന്നല്ല, സ്‌ത്രീവാദത്തിന്റെയും പ്രത്യയശാസ്‌ത്രവാര്‍പ്പുകളെ കണ്ടുമുട്ടാനാവില്ല. കാരണം, അവരൊക്കെയും ഗ്രാമ-നഗരങ്ങളുടെയോ ബോധത്തിന്റെയോ ഉത്തരകാല ഉള്‍നാടുകളില്‍ പാര്‍ക്കുന്നവരാണ്‌.
`ക്രോധത്തിന്റെ ഇരുമ്പലര്‍ച്ച' കൊണ്ട്‌ `ആണച്ഛ' ന്മാര്‍ പണിഞ്ഞ തടവറയ്‌ക്കുള്ളില്‍ `വിധേയ' (തള്ളപ്പക്ഷി) രായി കഴിയുന്ന നാട്ടമ്മമാരും `റോസാച്ചെടികള്‍ക്കു ചാണകംവച്ചും കട്ടന്‍ചായ തന്നും വിരികളില്‍ ഉറകളില്‍ പൂക്കള്‍ തുന്നിയും'(സ്‌നേഹപൂര്‍വം) അണുകുടുംബ വിടുപണികളിലേക്ക്‌ ഉള്‍വലിഞ്ഞ ഭാര്യമാരും ഇടയ്‌ക്കിടെ കടന്നുവരാറുണ്ടെങ്കിലും മിക്കപ്പോഴും അവരുടെ ഉള്ളിലെ സ്വതന്ത്രവും സവിശേഷവുമായ ഉള്‍നാടന്‍ സ്വത്വം തേടി കുഴിച്ചുകുഴിച്ചു പോകുന്നു എന്‍.ജി.യുടെ ആണ്‍നോട്ടങ്ങള്‍.
`പലിശേം പണ്ടംപണയോം പെരുത്ത മക്കടെ പണ്ടാരവര്‍ത്തമാനവും കുട്ട്യോള്‍ടച്ഛന്റെ മലബന്ധക്കാട്ടുമുരള്‍ച്ചയും കേട്ടുകേട്ട്‌' കേള്‍വി പൊയ്‌പ്പോയ നിസ്സഹായയായ `തള്ളപ്പക്ഷി' യില്‍നിന്ന്‌ അമ്മയുടെ സ്വതന്ത്രസ്വത്വത്തിലേക്കുള്ള പരിണാമമാണ്‌ `അമ്മനട.' ഒരുപക്ഷേ, എന്‍.ജി.യുടെ ഏറ്റവും ഉള്‍ക്കരുത്തുള്ള രചനകളിലൊന്ന്‌.
സര്‍വവും ഈശ്വരനിലര്‍പ്പിച്ച്‌ ജീവിതസായാഹ്നം പോക്കുന്ന ഒരമ്മ; തനിക്കു കിടച്ച ഡി.എ. ഗഡുവിന്റെ പ്രസരിപ്പില്‍ അമ്മയെക്കാണാനെത്തുന്ന മകന്‍. നിലവിളക്കും കൊളുത്തി `നരകവാരിധി' നടുവില്‍നിന്നെന്നെ കരകേറ്റീടണേ ശിവശംഭോ' യെന്ന്‌ ഭജിച്ചിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ പിന്നില്‍ചെന്ന്‌ അയാള്‍ രഹസ്യമായി ഒരു നൂറിന്റെ നോട്ട്‌ പറത്തിവിടുന്നതും ഇരയെ കണ്ട നരിയുടെ ജാഗ്രതയോടെ, ബ്രസീലിയന്‍ ഗോളിയുടെ കരവിരുതോടെ അവര്‍ `പടപട' രൂപ പിടിച്ചടക്കുന്നതുമാണ്‌ `അമ്മനട' യുടെ കാവ്യസന്ദര്‍ഭം. ഈ വിചിത്രമുഹൂര്‍ത്തത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനമെന്നോണം അമ്മയുടെ തെളിഞ്ഞ ഉള്ളിലേക്കു കടക്കുന്നു വക്താവായ മകന്‍. അയാള്‍ നിരൂപിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ഉള്ളാണ്‌ കവിതയുടെ ശിഷ്‌ടഭാഗം. ഉള്‍ത്തെളിമയുടെ ഒരു മുഖം ഉടല്‍ത്തെളിമയാണ്‌?
ഇവളുടെ രക്തധമനിയും
ശ്വാസഗതി ഹൃദയവും
പരപരാ നേരംവെളുക്കുംനേരത്തെ
കുളിര്‍നെടുമ്പാത
വൃക്ക,വിസര്‍ജ്ജനങ്ങളും ദഹനവും
കൃത്യഘടികാരം
മറുമുഖമോ, `ഇഹ' `പര'ങ്ങളെ ഒരേസമയം വരിക്കുന്ന/കൈവെടിയുന്ന ദാര്‍ശനികനിസ്സംഗതയും?
ഇവളുടെ പലതരം മിരട്ടുകള്‍
ഇഹമേ വേണ്ടെന്ന നവരസങ്ങളും
ചിരിപ്പിക്കും പിന്നെ കരയിക്കും
ചാപ്ലിന്‍സിനിമയെപ്പോലെ
പരമ്പരാഗത മാനവികസാഹിത്യത്തില്‍, വെളുപ്പാന്‍കാലത്തെ കുളിര്‍നെടുമ്പാതപോലെയുള്ള രക്തധമനി ശ്വാസഗതികളോ സമയനിഷ്‌ഠ തെറ്റാത്ത മലമൂത്രവിസര്‍ജനമോ സ്വത്വവൈശിഷ്‌ട്യത്തിന്‌ തെളിവാകാറില്ല. `പര' ത്തില്‍ മനസ്സര്‍പ്പിച്ച ഒരു വ്യക്തി `ഇഹ'ത്തിലെ നൂറുരൂപ കാണുമ്പോള്‍ ചാടിവീഴുന്നത്‌ മാനവികതയോ അതിന്റെ വ്യവസ്ഥാപിത അധികാരക്കോയ്‌മകളോ പ്രതിബോധങ്ങളായ സ്‌ത്രീ-ദളിത്‌-പരിസ്ഥിതിവാദങ്ങളോ ഒന്നുംതന്നെ സത്യസന്ധതയായി അംഗീകരിക്കാനും ഇടയില്ല. പക്ഷേ, `നടപ്പു' മേനികളെ നിസ്സാരീകരിച്ച്‌, ഇഹ-പരങ്ങളുടെ രണ്ടു വള്ളത്തില്‍ കാലുറപ്പിച്ച്‌ ഈ അമ്മ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ഋഷിതുല്യയായ ഉള്‍ദ്വന്ദ്വമായി, സ്വതന്ത്രസ്വത്വമായി.
യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇഹ-പരങ്ങളുടെ സംഘര്‍ഷം വക്താവായ മകന്റെ ഉള്ളിലാണ്‌. നിര്‍മ്മമത വികാരഭാരത്തിനു വഴിമാറുന്ന കാവ്യാന്ത്യത്തിലെ അയാളുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന നോക്കൂ?
ചെറുസംഗതികള്‍ സ്വയം തെറുത്തിവള്‍
നിനക്കായ്‌ നീട്ടിയ
തിരികെടുമ്പോഴാ പിടച്ചിലാറ്റണേ
ഉറക്കത്തിലൊരു ഹൃദയസ്‌തംഭനം
ഇവള്‍ക്കേകീടണേ
ചരാചരങ്ങള്‍ രക്ഷിപ്പാന്‍
വിഷംകുടിച്ചോനേ
ശിവശംഭോ ശംഭോ
വക്താവായ മകന്റെ ധര്‍മ്മസംഘര്‍ഷങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ എത്രയോ വിദൂരത്തിലാണ്‌ കവിതയിലെ അമ്മയുടെ പാര്‍പ്പിടം; നമ്മുടെ കാവ്യപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലെ സുപ്രസിദ്ധമായ ഭക്തി ധര്‍മ്മ സമഷ്‌ടി അവബോധങ്ങള്‍ക്കകലെ സ്വതന്ത്ര അബോധത്തിന്റെ ഉള്‍നാടന്‍ പാര്‍പ്പിടം.
എന്‍.ജി.യിലെ ആണ്‍നോട്ടത്തിന്‌, `ചെറുസംഗതികള്‍ സ്വയം തെറുത്തുതിരിയിട്ട ആ അമ്മവിളക്കിനു സമീപം എത്തിപ്പെടാന്‍ കഴിയുന്നു. ഈശ്വരനോട്‌ അവള്‍ക്കായ്‌ ശാരീരികസ്വസ്ഥതയുള്ള (ആത്മീയമല്ല) മരണം ഇരക്കാന്‍ കഴിയുന്നു. `അന്നനട' യുടെ പേലവപ്പതിവുകളെ `അമ്മനട' യിലെ പൊരുത്തംകെട്ട തിണ്ണയിലേക്ക്‌ തിരുത്തിപ്പാര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌.
`അമ്മനട'യ്‌ക്ക്‌ അനുബന്ധമായി വായിക്കേണ്ടുന്ന കവിതയാണ്‌ `കാറ്റാടി. `അമ്മയെക്കാണാന്‍പോകും മധ്യവര്‍ത്തി വൈകുന്നേരം' എന്നാരംഭിക്കുന്ന മൊഴിയില്‍ മധ്യവര്‍ത്തിയായ വക്താവ്‌ ഒറ്റയ്‌ക്കല്ല. ഒപ്പം ഭാര്യയുമുണ്ട്‌. അയാള്‍ നോക്കിനില്‍ക്കെ ജീവിതപ്രാരബ്‌ധങ്ങളുടെ `സര്‍പ്പിളവിഷമഭിന്ന'ങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ അവള്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്വതന്ത്രയാക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, ആ സ്വാതന്ത്ര്യം കിനാവുപോലെ അയാളിലേക്കു പകരുന്നു.
കൃഷിനാശവും കീടനാശിനിവിഷവും കടവും കര്‍ക്കടകവുംകൊണ്ടു പൊറുതിമുട്ടിയ നാടിന്റെ നടുപ്പറമ്പിലൂടെയാണ്‌ ഇരുവരുടെയും യാത്ര. യാത്രയ്‌ക്കിടയില്‍, നിത്യവൃത്തിക്കണക്കുകളോര്‍ത്ത്‌ തലപെരുക്കുമ്പോള്‍, അഞ്ചാറ്‌ തെങ്ങോലയുരിഞ്ഞ്‌ അവള്‍ ഒരു കാറ്റാടി മെടയുന്നു. മുന്നോട്ടു ചുവടു
വയ്‌ക്കുന്നു. ചുവടുകളുടെ വനപ്പക്ഷിച്ചിറകടിയായി, സാരിത്തലപ്പു വിരിഞ്ഞ്‌, ആരെന്നു മറന്ന്‌, കാറ്റുപിടിച്ച ഓലയായി മാറുന്നു അവള്‍. അവളിലെ ഉള്‍നാടുണരുന്നതോടെ `കൃഷിയറ്റ പാടവും മഞ്ഞോലത്തെങ്ങുകളും കീടനാശിനിക്കാളമേഘവും' നിറഞ്ഞ അയാളുടെ മധ്യവര്‍ത്തിനാട്‌, ഫലഭൂയിഷ്‌ഠ
തയുടെ ഒരു കിനാവിനു വഴിമാറുകയായി?
എന്‍മടലുകൈത്തണ്ട തുടുത്തതായ്‌ തോന്നി
പച്ചോല വിരിഞ്ഞതായ്‌ തോന്നി
കണ്ണീര്‍പ്പാടത്ത്‌
തൂവെള്ളക്കൊക്കുകള്‍
പൊട്ടിവിരിഞ്ഞതായ്‌ തോന്നി.
വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ `കണ്ണീര്‍പ്പാട'ത്തെ ഉത്തരകാലത്തിലേക്കു തിരുത്തിയെഴുതുന്ന ശക്തമായ ഉള്‍മൊഴിഞ്ഞം കാറ്റാടിയിലുണ്ട്‌. `കണ്ണീര്‍പ്പാട' ത്തിലേതുപോലെ, ദാമ്പത്യത്തിലെ `നയാഭിനയ' ക്കണക്കുകള്‍ കുഴിച്ചുകുഴിച്ച്‌ നരകത്തില്‍ ചെന്നെത്തുന്നില്ല ഇതിലെ ദമ്പതിമാര്‍. അഹംബോധത്തിന്റെയും അവിശ്വാസത്തിന്റെയും മധ്യവര്‍ഗപ്പാലം കടക്കാന്‍, പെണ്ണാളെ അനായാസം കൈപിടിച്ചുകടത്തുന്ന തൊഴിലാളിവര്‍ഗപ്പുരുഷദൃഷ്‌ടാന്തത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നുമില്ല. വൈലോപ്പിള്ളിയുടേത്‌ ജലസമൃദ്ധി തുളുമ്പിയൊഴുകിയ തോരാത്ത കണ്ണീര്‍പ്പാടം. ഇവിടെ എല്ലാ കൃഷികളും നാടുനീങ്ങിയ, വരണ്ട, ഉത്തരകാലത്തുറസ്സ്‌. ഇവിടം കടക്കാന്‍ ദൃഷ്‌ടാന്തങ്ങള്‍ കൂട്ടുവരില്ല. ധര്‍മ്മാധര്‍മ്മസംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ എതിരുനില്‍ക്കുകയുമില്ല. സ്വത്വസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉള്‍നാടന്‍ കിനാവിലൂടെ തുഴയുകമാത്രം കാമ്യം. അതുകൊണ്ടാവാം, അവള്‍ പച്ചോലക്കാറ്റാടിയായി ചിറകടിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ തന്റെ മടലുകൈത്തണ്ട തുടുത്തതായും കണ്ണീര്‍പ്പാടത്ത്‌ തൂവെള്ളക്കൊക്കുകള്‍ പൊട്ടിവിരിഞ്ഞതായും തോന്നുന്നത്‌. അങ്ങനെ വൈലോപ്പിള്ളിച്ചിത്രങ്ങള്‍ തിരുത്തി വായിക്കേണ്ട ഒരു അരേഖീയപ്രദേശത്തിലൂടെ കവിത കടന്നുപോകുന്നു.
പൊതുവേ അലൗകികബിംബങ്ങളോട്‌ വിമുഖനായ ഈ കവി, തന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ആണ്‍നോട്ടത്തില്‍ അപരമായി തെളിയുന്ന പെണ്ണുള്ളിനെ സ്വത്വസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അലൗകികമായ ആത്മഭാഷയില്‍ കുറിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്‌, `ഒരു പ്രണയകവിത'യില്‍...
അമ്മ ഭാര്യ-
ക്രൂരസ്‌തംഭങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍
നീ മറഞ്ഞു
വട്ടംതിരിയുന്നു
കുട്ടിക്കാലത്തെ
കളിയിലെന്നപോലെ
കന്മതിലും സ്‌തംഭങ്ങളും
എന്റെ അന്ധതയും
അലിയിച്ച്‌
നിന്റെ രശ്‌മികള്‍
ജീവനില്‍ തൊടുന്നു
നിന്നെ കണ്ടെത്താതെതന്നെ
അതു നൃത്തം ചെയ്യുന്നു,
ചരാചരങ്ങളുടെ തോളില്‍
കൈയിട്ട്‌
ചിലപ്പോഴെല്ലാം ഉള്ളിന്റെ അപരം ആണ്‍-പെണ്‍ ഭേദത്തെ മറികടക്കുന്നു. `അനന്തം' എന്ന കുറുങ്കവിതയില്‍ ഒരു നാട്ടുവൈകുന്നേരത്തിന്റെ പറവകളിലും പച്ചപ്പിലും മഞ്ഞവെയിലിലും കുട്ടികളുടെ ക്രിക്കറ്റ്‌ കൂക്കുകളിലും കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്ന ഏകാകിയായ വക്താവ്‌ തന്റെ ഉള്ളിലെ അപരത്തെ ഒരു സെന്‍ദൃശ്യമായി വരയ്‌ക്കുന്നതിങ്ങനെ?
നീയില്ലെന്ന വേദനയോടെ
നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ തെളിനീര്‍ത്തടാകത്തില്‍
ഇതെല്ലാം കണ്ടുകണ്ടിങ്ങിരിക്കുന്നതിനെ
ദൈവം എന്നു പറയുന്നു.
ഇനി, സ്‌ത്രീസൂചകങ്ങളേയില്ലാത്ത ഉള്‍ക്കാഴ്‌ച പൊടുന്നനേ പെണ്‍കാഴ്‌ചയായി മാറുന്ന ഒരു മുഹൂര്‍ത്തം?
ശവദാഹം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിയ ഒരാള്‍ നിബ്ബിനറ്റം പിളര്‍ന്ന തന്റെ പഴയ സ്വാന്‍പേന എടുത്തുനോക്കിക്കൊണ്ട്‌ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ച്‌ വിചാരപ്പെടുന്ന ഒരൊറ്റ നിമിഷമേയുള്ളൂ കവിതയില്‍. സൂക്ഷ്‌മധ്വനി ഉള്ളടക്കിയ ഏതാനും കുറുവരികളിലൂടെ നിമിഷനേരവിചാരം ഒരു ജീവിതദര്‍ശനമായി ജ്വലിച്ചുയരുന്നു?
......അതുകൊണ്ട്‌ പലവക എഴുതിയിരുന്ന നാള്‍
വിചാരിച്ചിരുന്നോ,
ഒരു പൊട്ടപ്പേനയും നോക്കിനിന്ന്‌
പൂരിപ്പിക്കാനേയുള്ളൂ
മനുഷ്യജാതിക്കു പറഞ്ഞ സങ്കടത്തിന്റെ
രണ്ടുമൂന്നു വരികളെന്ന്‌......
എന്ന്‌ ഇന്ന്‌ അയാള്‍ വിചാരപ്പെടുന്നു.
പക്ഷേ, കവിതയുടെ ശീര്‍ഷകം?തിണര്‍ത്ത ചുണ്ടുകളുള്ള ഒരു സ്‌ത്രീ? നമ്മുടെ വായനയെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഈ ഉള്‍ക്കാഴ്‌ചയ്‌ക്കുമേല്‍ ഒരപരത്തെ പ്രതിഷ്‌ഠിക്കുന്നു. അവള്‍, അതായത്‌ `തിണര്‍ത്ത ചുണ്ടുകളുള്ള' ആ ശീര്‍ഷകം വക്താവിന്റെ ആണുള്ളിനെ അട്ടിമറിച്ചുകൊണ്ട്‌ പെണ്‍കാഴ്‌ചയുടെ ബാഹ്യസംയോജകം കവിതയിലേക്ക്‌ ഒളിച്ചുകടത്തുന്നു. അങ്ങനെ `അവള്‍' മൊഴിയില്‍ അതിന്റെ അപരകവിത എഴുതിച്ചേര്‍ക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഈ അപരം ആരാണ്‌? പെണ്ണോ, ആണോ, അതോ വെറും മനുഷ്യജാതിയോ?
വരിയുടയ്‌ക്കപ്പെട്ട ചില ആണ്‍കാഴ്‌ചകളുടെയും ഉള്‍നാട്‌ തുറന്നിടുന്നുണ്ട്‌ എന്‍.ജി.യുടെ കവിത. `കസേര',`ആസന്നസിവില്‍സ്‌മരണചിന്തകള്‍' എന്നീ ആദ്യകാലകവിതകളില്‍ മധ്യവര്‍ഗകേരളത്തിലെ ഊഷരമായ വെള്ളക്കോളര്‍ പൗരുഷത്തിന്റെ പുഴു നുരയ്‌ക്കുന്ന ഉള്‍നാടുകള്‍ കാണാം. `ജീവനക്കാരുടെ ഹാജരുകള്ളികളില്‍ ലീവു വരച്ചു മാത്രം ഉദ്ധാരണ' വും `കുഷ്യനച്ചിയില്‍ ആഴത്തിലമര്‍ന്നു മാത്രം രതി' യും സാധ്യമായ (കസേര) ആണ്‍ബോറന്മാരുടെ ലോകം; `പുതുവര്‍ഷപ്പിറവിയിലോ കാറു വാങ്ങുമ്പോഴോ ഭാര്യയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രം നീക്കംചെയ്യുമ്പോഴോ' ഒന്നും സ്വന്തം `നീലരക്തത്തില്‍നിന്ന്‌ സഹജീവനക്കാരനിലേക്കോ തിരിച്ചോ `ഇളംചൂടും സ്‌നേഹവും പാര്‍ന്നൊഴുകാത്ത' (ആസന്നസിവില്‍സ്‌മരണചിന്തകള്‍) നിര്‍ഗ്ഗുണന്മാരുടെ ലോകം. ചത്ത ഉള്ളുകളുടെ അറുപട്ടണത്തം രേഖീയമായി വരച്ചിടുന്ന ഈ മൊഴികളില്‍നിന്ന്‌ `രചന' എന്ന പില്‍ക്കാലകവിതയിലെത്തുമ്പോള്‍ എന്‍.ജി. അഴിഞ്ഞ അധോലോകങ്ങള്‍ ചികഞ്ഞ്‌ ജീവനുള്ള ആണ്‍ അപരം വിവേചിച്ചെടുക്കുന്നു.
`അടിയന്തരാവസ്ഥ തീവണ്ടികള്‍ കൃത്യസമയത്തോടിയ കാലം' എന്നു നിര്‍വ്വചിച്ചിരുന്ന ഒരു മധ്യവര്‍ഗ്ഗ `സഹൃദയ' ജനുസ്സില്‍പ്പെട്ടയാളാണ്‌ `രചന' യിലെ ഗുമസ്‌ത/സൂപ്രണ്ട്‌ (?)കഥാപാത്രം (അടിയന്തരാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച്‌ അയാള്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നാണ്‌ കവിതയില്‍). സമയനിഷ്‌ഠനും `മീശ-വേഷം-ചട്ടം കറക്‌ടും' ആയ ഇയാള്‍ ഒരു ദിവസം വൈകി. ഒരാപ്പീസ്‌ കടലാസെടുത്തതിന്‌ യു.ഡി.സി. ഹേമലതയെ വഴക്കുപറഞ്ഞ അയാള്‍ ആപ്പീസ്‌ കടലാസെടുത്ത്‌, ആപ്പീസ്‌ സമയമെടുത്ത്‌ എന്തോ തിരക്കിട്ടെഴുതി ഔട്ട്‌ ട്രേയിലിട്ട്‌ കുഴഞ്ഞുവീണു മരിക്കുന്നു. കൈതാരത്ത്‌ വഴിവിളക്കുകള്‍ കത്താത്തതിനെക്കുറിച്ച്‌ അയാളെഴുതിയ ആ ആവലാതിക്കത്ത്‌ പത്രത്തിലെ `ആക്ഷേപങ്ങളിലും അഭിപ്രായങ്ങളിലും' അച്ചടിച്ചുവന്നു. അങ്ങനെ അയാള്‍ കഥാവശേഷനാവുകയും കാവ്യകഥയിലെ വഴിവിളക്കുകള്‍ കത്തിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്‌തു.
ചത്ത ആണുള്ളിനെക്കുറിച്ചുള്ള കരിംഫലിതമായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല ഈ കവിത. അയാളുടെ-ഗുമസ്‌തകേരളത്തിന്റെ-ദ്രവിച്ച ഉള്ളടരില്‍നിന്ന്‌ ഒരു ഉള്‍നാടന്‍ അപരം അനുതാപപൂര്‍വ്വം ഉയര്‍ന്നുവരുന്നുണ്ട്‌ ഇവിടെ. അയാളുടെ നിഷ്‌കാമകര്‍മ്മത്തിന്‌ മൊഴി അലസനര്‍മ്മം ഭാവിച്ച്‌ കല്‍പ്പിക്കുന്ന ഉപമ നോക്കൂ-
മുടന്തന്‍ചാങ്‌
നിരങ്ങിനീങ്ങി
പെരുവഴിച്ചോലമരങ്ങള്‍
നട്ടുപിടിപ്പിച്ചതുപോലെയോ
അതെന്തായാലും
കൈതാരത്ത്‌ വീണ്ടും
വഴിവിളക്കുകള്‍
കത്തിത്തുടങ്ങി.
മുടന്തന്‍ചാങ്ങിന്റെ അര്‍പ്പണബോധവും നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യവും എതിരേനിര്‍ത്തി അയാളെ പരിഹസിക്കുകയല്ല കവിത. മറിച്ച്‌, വലിയ മൂല്യങ്ങളുടെ `വലിപ്പ' ത്തെ സംശയിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഇരുവരുടെയും പ്രവൃത്തികളെ തുറന്ന ഉള്ളുകളുടെ ആവിഷ്‌കാരം മാത്രമായി കാണുകയാണ്‌.
അയാളെ മരണത്തിലേക്കു നയിക്കുകയും അയാളിലെ അപരത്തെ ഉണര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു `ആന്തരികഅട്ടിമറി' യെക്കുറിച്ച്‌ കവിത നേരത്തേതന്നെ വ്യക്തമായ സൂചന തരുന്നുണ്ട്‌. `അക്കംപക്കം പാക്കാതെ അയ്യനേ ശരണമെന്ന മട്ടില്‍' പോകാറുള്ള അയാള്‍ ആപ്പീസിലേക്ക്‌ വൈകിയും മരണത്തിലേക്ക്‌ പെട്ടെന്നും എത്തിപ്പെട്ടത്‌ അരേഖീയമായ ഏതോ അധോലോകം പിന്നിട്ടാവാം എന്ന്‌ കവിത സംശയിക്കുന്നു. മൂന്നു സാധ്യതകളാണ്‌ മൊഴി മുന്നോട്ടുവയ്‌ക്കുന്നത്‌. (1) `നിരൂപകനോ വായനക്കാരനോ എഴുത്തുകാരനോ പിടികൊടുക്കാത്ത രചനയിലെ ആ ജോക്കറി' ന്റെ സാന്നിധ്യം, അതായത്‌ മരണവിഭ്രാന്തി. (2) `എലഗന്റ്‌ ലീ സ്ലെന്റര്‍ ആയ റിച്ചാര്‍ഡ്‌ കോറിയെ സ്വയം വെടിവയ്‌പിച്ച ആന്തരികഅട്ടിമറി' (കവിതയിലെ അടിക്കുറിപ്പ്‌ കാണുക). അതായത്‌ മനോവിഭ്രാന്തി. (3) കക്ഷികളറ്റ്‌ ക്രുദ്ധയും വൃദ്ധയുമായ ഗ്രാമവേശ്യ തുണിപൊക്കിക്കാണിച്ചത്‌ അതായത്‌ ലൈംഗികവിഭ്രാന്തി.
ഇത്തരക്കാര്‍ മരിക്കുകയല്ല, സ്വയം കൈവെടിയുകയും വീണ്ടെടുക്കുകയുമാണ്‌ ഉത്തരകാലത്തിന്റെ മരണ-മനോ-ലൈംഗികാദിവിഭ്രാന്തികള്‍ ദ്രവിച്ചടരുന്ന ഉള്ളില്‍നിന്ന്‌ അവരിലെ അപരം പ്രതികരണസജ്ജമായ സ്വത്വസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉള്ള്‌?ഉയിര്‍ക്കുകയാണ്‌.
മുന്‍ സൂചിപ്പിച്ച `കസേര', `ആസന്നസിവില്‍മരണചിന്തകള്‍' എന്നീ കവിതകള്‍ക്കെന്നല്ല, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ രേഖീയത മാത്രമെഴുതുന്ന ഏതൊരു കാവ്യരചനാസമ്പ്രദായത്തിനും ഇമ്മാതിരി ഉത്തരകാല പ്രാന്തങ്ങളിലൂടെ നിര്‍മ്മമം സഞ്ചരിക്കാനാവില്ല.

അഞ്ച്‌

മൊഴിവഴക്കത്തിലെയും ഭാഷാപ്രയോഗത്തിലെയും സവിശേഷതകള്‍ വിശകലനം ചെയ്‌തുകൊണ്ട്‌ എന്‍.ജി. ഉണ്ണിക്കൃഷ്‌ണന്‍ എന്ന കവിയുടെ മാറിനടപ്പുകള്‍ വിശദീകരിക്കാനായേക്കും. പക്ഷേ, കവിതയിലെ ഉള്‍നാടിന്റെ വ്യാഖ്യാനം മാത്രമാണ്‌ ഈ പഠനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നതിനാല്‍ ആ നിലയ്‌ക്കുള്ള അന്വേഷണം ഇവിടെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഒന്നു രണ്ടുപൊതുനിരീക്ഷണങ്ങള്‍ മാത്രം?
മനുഷ്യാവസ്ഥ വര്‍ണ്യവും അതിന്റെ പരിസരം അവര്‍ണ്യവുമായി മാറുന്ന മൊഴിവഴക്കമാണ്‌ കവിതയുടെ വ്യവസ്ഥാപിത വാങ്‌മയസൃഷ്‌ടികളില്‍ പൊതുവേ കണ്ടുവരാറ്‌. മിക്ക കവികളിലുമെന്നപോലെ എന്‍.ജി.യിലുമുണ്ട്‌ ഈ വര്‍ണ്യാവര്‍ണ്യവിവേചനം. എന്നാല്‍, ഇതിനെ തലതിരിച്ചിടുന്ന, അതായത്‌ ജൈവ-സാമൂഹിക പരിസരം വര്‍ണ്യവും മനുഷ്യാവസ്ഥ അവര്‍ണ്യവുമായി മാറുന്ന മറുവഴക്കവും ഈ കവിയില്‍ പ്രതിവിപ്ലവബുദ്ധിയോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. ഒരുദാഹരണം മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം.
`ചെറുത്‌ വലുതാകുന്നത്‌' എന്ന കവിതയിലെ കാക്കക്കുഞ്ഞിന്റെ ആര്‍ത്തിപിടിച്ച നിലവിളിക്ക്‌ അവര്‍ണ്യം കല്‌പിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ നോക്കൂ?
.....കൊക്കിലെത്തിച്ചൂ തള്ള
എന്നിട്ടും
വിമാനത്തീന്നെറിഞ്ഞ റൊട്ടിക്ക്‌
കുതിച്ചോടും
അധിനിവേശിതരുടെ ആര്‍ത്തി
ഇരുപതാംനൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ മനുഷ്യാവസ്ഥകളിലൊന്ന്‌ ഇവിടെ അവര്‍ണ്യവും മനുഷ്യാവസ്ഥയെ ഉറപ്പിക്കുന്ന അലങ്കാരങ്ങളുടെ ഉപമേയസ്ഥാനത്തേക്ക്‌ നാം നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഉഴിഞ്ഞുവച്ച പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളിലൊന്ന്‌ വര്‍ണ്യവുമായി പരസ്‌പരം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയാണിവിടെ. മൊഴിവഴക്കത്തിലെ കേവലമായ വച്ചുമാറലല്ല ഇത്‌. മൊഴിക്കു പിന്നിലെ കാവ്യപ്രചോദനം മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞതിന്റെയും അരക്ഷിതമായ `മനുഷ്യ' സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയുടെ നോക്കുകോണും പേറി കവി, കേന്ദ്രങ്ങളറ്റ ജൈവ-ബോധ-ഭാഷാപ്രകൃതികളില്‍ അലയേണ്ടിവന്നതിന്റെയും പ്രതിധ്വനിയാകുന്നു ഈ വിപര്യയം.
അന്തഃസംഘര്‍ഷങ്ങളും ആന്തരികസമസ്യകളും കുറിക്കാന്‍ തികച്ചും ഭൗതികമോ അകാല്‌പനികമോ കാവ്യാത്മകത പിഴിഞ്ഞുകളഞ്ഞതോ ആയ വര്‍ണ്യാവര്‍ണ്യങ്ങളെ തെരഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന രീതിയും എന്‍.ജി. ധാരാളമായി അവലംബിക്കുന്നുണ്ട്‌. `അമ്മനട' യിലെ ഉള്‍ത്തെളിമയുടെ അവര്‍ണ്യങ്ങള്‍ തന്നെ മികച്ച ഉദാഹരണം. ഈയിനം വഴക്കത്തിനു പിന്നിലും മാനവികബോധ്യങ്ങളോടുള്ള പ്രതിവിപ്ലവാസക്തി കാണാം.
സമസ്‌തപദാഭാസങ്ങളുടെയും എതിരന്വയങ്ങളുടെയും ദൂരാന്വയങ്ങളുടെയും ഒരു പദ-വാക്യലോകം എന്‍.ജി.യുടെ കവിതകളില്‍ ഉടനീളമുണ്ട്‌. സമസ്‌തപദഘോഷം ചൊല്‍ക്കവിതകളെ പൊലിപ്പിച്ച '80-കളിലും പുതുമൊഴിക്കവിത രൂപകാദിബിംബകല്‌പനകളോട്‌ പൊതുവേ വിമുഖമായിക്കഴിഞ്ഞ രണ്ടായിരാമാണ്ടിലും എന്‍.ജി. `പ്രളയക്കെടുതിക്കുഞ്ഞിന്നിരക്കും കണ്ണുകള്‍' (സെല്‍ഫ്‌ പോര്‍ട്രെയ്‌റ്റ്‌) പോലെ ഇരുണ്ട, കരിഞ്ചിരിയുള്ള
സമസ്‌തപദത്തെരുവിളക്കുകള്‍ തന്റെ കവിതകളില്‍ യഥേഷ്‌ടം കൊളുത്തിയിരുന്നു. ആഖ്യാനത്തിലെ ലളിതവത്‌കരണങ്ങളെ അരേഖീയമാക്കുന്ന എതിരന്വയങ്ങളും ദൂരാന്വയങ്ങളും ഈ കവിയില്‍ സഹജമാണ്‌. ചിലപ്പോഴെല്ലാം വിദൂരാന്വയങ്ങളായി മാറി വാക്യ-അര്‍ത്ഥ വഴക്കത്തെ അവ്യവസ്ഥമാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അവ, മിക്കപ്പോഴും പാട്ടിനും തനിഗദ്യത്തിനും അന്യമായ, പ്രത്യയജടിലമല്ലാത്ത പുതിയൊരിനം ചൊല്‍ത്തനിമയ്‌ക്ക്‌ രൂപംകൊടുക്കുന്നു. ചൊല്‍മട്ടിലെ അരേഖീയതകൊണ്ടുകൂടിയാവാം, എഴുത്തിനോളമോ അതിലേറെയോ കുകാല്‌പനികമായ മലയാളിവായനയുടെ ഇഷ്‌ട
കവിപ്പട്ടികയ്‌ക്ക്‌ പുറത്താണ്‌ ഈ കവിയുടെ പാര്‍പ്പ്‌.
മേല്‍ഖണ്‌ഡികയില്‍ സൂചിപ്പിച്ച എല്ലാ രചനാസവിശേഷതകളുടെയും സമന്വയമുണ്ട്‌. `നാരായണന്‍ ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നു' എന്ന കവിതയിലെ ചായവര്‍ണനയില്‍ വ്യത്യസ്‌തരൂപാഭാസച്ചേരുവകളിലൂടെ ചായ, വര്‍ത്തമാനകാലവീരസ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ അമ്മയും ഉല്‍ഫുല്ലഫേന കല്ലോലിനിയും നിഷ്‌ക്രിയസന്ധ്യകളിലെ ഏകസര്‍ഗാത്മകതയുമായി?പുതിയൊരു വികടപാനീയമായി പുനര്‍ജ്ജനി?നേടുന്നു, ആ വരികളില്‍.
പരമ്പരാഗതപദ്യഭാഷയുടെ ചിന്നിച്ചിതറിയ അനുരൂപങ്ങളും തനിഗദ്യവും ഇടകലര്‍ന്നതാണ്‌ എന്‍.ജി.യുടെ മൊഴിത്താളം. രൂപാഭാസംകൊണ്ടുള്ള കരിഞ്ചിരിയാണ്‌ അതിന്റെ മുഖലക്ഷണം. ഉത്തരം വേണ്ടാത്ത കഴുക്കോലുകള്‍പോലെ, തൂണുകളെ ഉപേക്ഷിച്ച മേല്‍പ്പുരപോലെ, വാസ്‌തു അടര്‍ന്നുമാറിയ നടുത്തളംപോലെ അത്‌ വ്യവഹാരഗദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരകാല ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍, ക്ഷുദ്രവായനയ്‌ക്കു വഴങ്ങാത്ത മൂന്നാംകണ്ണുമായി മറഞ്ഞുചരിക്കുന്നു; ഉള്‍നാടുകളിലേക്കു നോക്കുറപ്പിച്ച്‌.
ഈ സുദീര്‍ഘവ്യാഖ്യാനത്തിലെ ഉള്ളും നാടും ഏതേത്‌?
ഉള്ള്‌: മനസ്സ്‌ എന്നു വിവേചിക്കും മുമ്പ്‌, കലങ്ങുകയോ നടുങ്ങുകയോ അലിയുകയോ പൊള്ളയാവുകയോ ചെയ്യുന്ന മാത്രയില്‍, സ്വയം ഉന്നയിക്കലായി നാമറിയുന്ന ആദിമസാന്നിധ്യം.
നാട്‌: ഗ്രാമ-നഗരവിവേചനം അസാധ്യമായിക്കഴിഞ്ഞ നവലോകക്രമത്തിലെ കേരളമെന്ന അരേഖീയമായ പ്രജ്ഞാദേശം.
ഈ ചേരാച്ചേരുവകള്‍ പൊരുത്തവും കുരുത്തവും കെട്ട വര്‍ണ്യാവര്‍ണ്യങ്ങളായി തമ്മിലുരഞ്ഞ്‌ തീപിടിച്ച തിണയിലൂടെയാണ്‌ നമുക്കു കടന്നുപോകേണ്ടത്‌; അകവും പുറവും എരിയലും വിറകുംപോലെ അനന്യമോ അന്യോന്യതയോ ആയി, അന്യമോ വൈരുദ്ധ്യമോ ആയി, പരസ്‌പരം ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന/ കെടുത്തുന്ന മൊഴിനാട്ടിലൂടെ സ്വയം ഉന്നയിക്കല്‍ ജീവിയായിരിക്കുന്നതിന്റെ രാഷ്‌ട്രീയപരിമിതികളിലൂടെ?
എന്‍.ജി. ഉണ്ണിക്കൃഷ്‌ണന്റെ മൊഴി മലയാളകവിതാചരിത്രത്തിലെ കാതലുള്ള ഉത്തരകാലത്തിണയായി അടയാളപ്പെടുമെന്ന്‌ ഈ പഠനം വിശ്വസിക്കുന്നു.

2006 സെപ്‌റ്റംബര്‍-നവംബര്‍                                    

കൂടുതല്‍ കാഴ്ചപ്പാട്